Hafiz Turkmani

هر چه میخواهی بکن بر حال من ای روزگار
خم شدن را عار میدانم شکست، را بزدلی.

ـ چو خدا بُوَد پَناهَت، به دِلَت غُصّه نَیایَد🌱

چقدر هر روز برای هدفت میجنگی.
تلاش هیچوقت
بی نتیجه نیست. 💪

لی هانی: دردها زودگذر هستند؛ اما موفقیت همیشگی است .

من مسلمان هستم و اسلام دین کامل است ، اما من انسان کامل نیستم ، اگر مرتکب خطا و لغزش میشوم پس اسلام را ملامت و نکوهش نکنید ، بلکه مرا سرزنش و ملامت کنید .

یار قدیم

جهت تبریکی رئیس پاسپورت مولوی عبدالکریم حسیب .

هشتمین دوره مسابقات مبارزات آزاد سازمان جهانی آریا رزم
کابل -افغانستان

صد وعده امید به دل داده ام ، دروغ
چون من مباد هیچ کسی شرمسار خویش

مورخ 7 اسد هفتمین دوره مسابقات مبارزات آزاد سازمان جهانی آریا رزم(جام قهرمانی صلصال) با اشتراک ۶ ولایت با میزبانی ولایت بامیان موفقانه به اتمام رسید .
تشکر خاص از هئیت رهبری و تیم متحد سازمان جهانی اریا رزم .اساتید ، مربیان ، داوران
تشکر از سازمان TFC
جهان سپاس از مقام ولایت بامیان ،
ریاست عمومی استخبارات
کمیسیون مردمی حل منازعات
مدیر شهری استخبارات بامیان
ریاست حوادث ولایت بامیان
تشکر از قطعه واکنش سریع ،
تشکر از کمیسیون مردمی قاری بلال هاشمی .

قرار ما این نبود، پهلوان
در ساعت انشاء می‌پرسیدند علم بهتر است یا ثروت و در ورزش می‌پرسند «شهرت مهم است یا محبوبیت»، «قهرمانی برتر است یا پهلوان بودن»!
کم‌تر قهرمان ورزش است که هم قهرمان باشد و هم پهلوان، هم مشهور باشد و هم محبوب. کم‌تر قهرمان ورزش است که ارزشش فراتر از سکوی قهرمانی، مدال و شهرت به دست آمده از ورزش باشد!
می‌دانید ارزش «محمدعلی کلی»، نه به مدال‌هایش بود و نه به دست چپ جادویی‌اش؛ چون او فراتر از رینگ، فریاد بلند مردم بود. «بروسلی» را هم نمی‌توان به کونگ‌فو و سینما خلاصه کرد؛ چون او فیلسوف بزرگ و دلیل غرور یک ملت بود. افراد زیادی بیش از «غلام‌رضا تختی»، روی سکوی المپیک و جهان رفتند؛ ولی هیچ کدام تختی نشدند؛ چون به اندازه‌ی او پهلوان و مردم‌دوست نبودند!
کشتی‌گیر، قهرمان و مدال‌آوران زیادی در ورزش افغانستان آمدند و رفتند؛ اما هیچ کدام «پهلوان ابراهیم» نشدند؛ چون او تنها قهرمان نبود که پهلوان و دلیل اصلی غرور یک نسل بود!
نسل سرخورده، مغموم، مهجور و مستأصل که غرور و همه چیز شان «لِه» شده بود و پذیرفته بودن که «لِه» شدن سرنوشت محتوم و مختوم شان است!
او اما نه تنها پشت حریفانش را به زمین کوبید که سخت‌ترین تابوها را «لِه» کرد!
مهم نیست پهلوان ابراهیم چند مدال از مسابقات جهانی گرفته، چند بار به المپیک رفته و چند تشک کشتی را فتح کرده؛ چون ارزش او فراتر از ورزش و مناسبات آن است.
ارزش‌های او را در رٶیاها و باورهای مردم ستم‌کشیده، در سنگینی‌ای بغض‌های گره خورده در گلوی مظلومان، در گرمای اشک شوق یک نسل سرخورده و فلک‌زده!
در پینه‌های دست قهرمانانی مثل «ناصر جوالی»، در فریادهای «روح‌الله نیک‌پا» در شیاپ‌چانگ‌های بیجینگ و لندن، در مشت‌های گره خورده‌ی «نثار احمد بهاوی» و در باران اشک «حسین‌بخش صفری» روی سکوی قهرمانی آسیا باید دید و به تماشا نشست!
حاجی قهرمان مرد بزرگی بود، متین، مشهور، صاحب عزت و احترام؛ اما کم‌حاشیه، راست‌کردار و کم‌ادعا. من خوش‌بخت بودم که او را از نزدیک می‌شناختم و در عصری زندگی کردم که او در آن زمان نفس می‌کشید!
با وجودی که امروز ورزش سیاه‌پوش است و بغض گلویم را فشار می‌دهد؛ اما مغرورم که پهلوان ما خوش درخشید، هم در ورزش و هم در زندگی؛ او خوب بازی کرد و با گردن‌فراز و نام نیک از دنیا رفت!
خوش به حال خاک که یک گوهر گران‌بها را از ما می‌گیرد، خوش به حال بهشت که حالا یک پهلوان واقعی را در خود دارد!
اما
قهرمان، قرار ما این نبود.
امشب چه شب سنگینی است.
می‌دانستم تا فرصت و نفسی‌ هست باید کاری کرد؛ نه برای شما که در تاریخ جاری هستی که برای ما.
قرار بود بعد از ماه رمضان زندگی تان مستند شود!
حیف و دریغ!
روحت شاد، پهلوان!
نعمت الله رحیمی