Abid cricket info

کوهلی لمړي مقام بیټسمین شو

یو سړي راته وویل… 👇
هغه ډاکټر و.
ویې ویل:
د ځوانۍ ورځې وې، زه هم هغه سړی وم چې پر مینه یې ایمان درلود…
له نن څخه دولس کاله وړاندې یوه نجلۍ زما کلینک ته راغله، هغه ناروغه وه، ډېره ناروغه وه…
ما یې معاینه وکړه، هغه ډېره ښکلې وه…
د هغې نیلي سترګې…
نه پوهېږم پر ما څه وشول، خو زه په لومړي نظر ورباندې مین شوم…
خو چوپ پاتې شوم…
د هغې درملنه روانه وه…
ورو ورو هغه بالکل ښه شوه…
کله چې وروستی ځل زما کلینک ته راغله، ما زړه ټینګ کړ او ورته مې وویل:
ایا کولی شې خپل د اړیکې نمبر راکړې؟
دا کار زما د مسلک خلاف و، خو زه ځوان وم، ناپوه هم وم…
هغې زما لور ته وکتل، لږه شېبه چوپه شوه، بیا یې خپل نمبر راکړ…
هغه دومره ښکلې وه چې زه یې بیان نه شم کولی…
نیلي سترګې، غنم رنګ،
چې موسکا به یې کوله نو پر مخ به یې ډمپل ښکاره کېدل،
او ښکلي، نرمه وېښتان یې لرل…
ما هغې ته زنګ وواهه…
هغې زه سمدستي وپېژندلم…
ویې ویل:
هو ډاکټر صاحب، ما باور درلود چې ستاسو زنګ به خامخا راځي…
ما ترې وپوښتل:
اوس څه کوې؟
په ډېر ورو غږ یې وویل:
بس… له حالاتو سره جګړه کوم…
ما دا خبره په ټوکه واړوله او ومې ویل:
له حالاتو سره جګړه؟ دا څه مانا لري؟
بیا مې ترې وپوښتل:
چېرې اوسیږې؟
هغې موضوع بدله کړه او ویې ویل:
ډاکټر صاحب، پرېږدئ چې زه چېرې اوسیږم…
تاسو ووایئ، ولې مو زنګ وواهه؟ ولې مو زما نمبر واخیست؟
زه موسکی شوم او ومې ویل:
ته پوهېږې چې الله پاک تا څومره ښکلې پیدا کړې؟
ته ډېره پیاره یې…
هغه چوپه شوه…
بیا یې وویل:
ډاکټر صاحب، پیاره کېدل څه ګټه لري؟
کاش نصیب هم پیارا وای…
ما ترې وپوښتل:
ولې؟ ستا نصیب ته څه شوي؟
هغې لږه شېبه چوپتیا غوره کړه، بیا یې وویل:
ډاکټر صاحب، ایا تاسو له ما سره وخت تېروئ؟
هماغه مهال ناروغان راغلل او ما زنګ بند کړ…
ورو ورو زموږ خبرې روانې شوې…
هغې به راته ویل:
ډاکټر صاحب، زه ستاسو د مینې حد پېژنم…
تاسو ووایئ، کوم وخت درسره ووینم، کومه ورځ راشم؟
دا خبره مې واورېده، بدن مې ولړزېد…
ومې ویل:
ته باید دا خبره د ویلو نه مخکې ښه سوچ کړی وای،
زه داسې انسان نه یم…
ما ترې وپوښتل:
ستا په کور کې څوک دي؟
په ډېر ورو غږ یې وویل:
یوازې مور ده او دوه وړې خويندې…
پلار نشته، ورور هم نشته…
ما ترې وپوښتل چې د کور لګښتونه څنګه پوره کوئ؟
کور مو څنګه چلېږي؟
هغې چوپتیا غوره کړه…
د ماښام د لمانځه وخت شوی و…
ویې ویل:
زه لمونځ وکړم…
ما هو وویل…
هغې یوازې د ورځې خبرې کولې،
د شپې به یې راسره خبرې نه کولې…
ما څو څو ځله ترې وغوښتل چې د شپې هم خبرې وکړي،
خو ویل به یې:
زه د شپې ژر ویده کېږم…
زه نشم کولی د شپې خبرې وکړم…
یو کال تېر شو…
ما د هغې سره د واده پوره اراده کړې وه…
زه یې ډېر درناوی کاوه،
ځکه هغه پنځه وخته لمونځ کوه…
او د هغې په لیدو زه هم پنځه وخته لمونځ ته ولاړم…
زه به کله کله پرې خپل حق هم څرګنداوه،
او له هغې سره مې د خپل ځان احساس پیدا شوی و…
هغې به راته د خوړو پر وخت پیغام راکاوه:
ایا تا ډوډۍ خوړلې؟
که زه به ناوخته وم، نو راته به یې په مینه ډانټل…
خو یوه خبره به یې تل کوله:
ډاکټر ابرار، تاسو ډېر ښه انسان یاست…
زه د لمانځه وروسته دعا کوم چې الله پاک تاسو ته یوه ډېره ښه ملګرې درکړي…
زه به په درد ورته ویل:
ایمانه، زما ملګرې ته یې…
زه به له تا سره واده کوم…
خو هغې به په زور وخندل او ویې ویل:
نه ډاکټر صاحب،
زه ستاسو وړ نه یم…
هغې به خبره نیمه پرېښوده…
زه چې هر څومره پرې غوسه شوم،
هغې به هېڅکله غوسه نه کوله…
زما غوسه، زما سختې خبرې،
ټولې به یې زغملې…
یوه ورځ یې زما زنګ وانخیست…
ما ډېر پرې غوسه شوم او سخت مې ورته وویل…
هغې ټولې خبرې واورېدې…
بیا یې په ډېر ورو غږ وویل:
ډاکټر صاحب،
زه قربان شم په تاسو…
څومره چې غواړئ غوسه وکړئ…
زه به ستاسو قدمونو ته پرېوځم…
زه د هغې په دې مینه مړ کېدم…
وروسته په کور کې زما د واده خبره پیل شوه…
ما خپل مور و پلار ته وویل:
یوه نجلۍ مې خوښه ده…
زه غواړم یوازې له هغې سره واده وکړم…
هغوی ومنله او ویې ویل:
لکه څنګه چې ته غواړې، ژوند خو ته تېروې…
ما د ایمان انځور مور، خور او ورور ته وښود…
ټولو ته ډېره خوښه شوه…
ټولو ویل:
ژر به د ایمان کور ته د رشتې لپاره ولاړ شو…
ما ایمان ته زنګ وواهه او ورته مې وویل:
ایمانه،
د خپل کور پته راکړه…
زما مور و پلار ستاسې د رشتې لپاره راځي…
هغې ناڅاپه زنګ بند کړ…
ما څو څو ځله زنګ وواهه،
خو د هغې نمبر بند شوی و…
پنځه ورځې تېرې شوې…
زه ډېر اندېښمن شوم،
ځکه هغې هېڅکله د خپل کور پته نه وه راکړې…
زه ډېر خپه شوم…
یوازې راته ووایه 🌱
پنځه ورځې تېرې شوې…
هره شېبه مې زړه درزا کاوه،
د هغې چوپتیا مې ساه تنګه کړې وه…
په شپږمه ورځ ناڅاپه زما موبایل وشرنګېد…
نمبر نااشنا و، خو زړه مې وپېژاند…
هغې وویل:
ډاکټر صاحب…
بښنه غواړم…
غږ یې ډېر کمزوری و،
لکه څوک چې له ډېرو اوښکو وروسته خبرې کوي…
ما وارخطا وپوښتل:
ایمانه! چېرته وې؟
ولې دې نمبر بند کړی و؟
ولې دې دومره اندېښمن کړم؟
هغې وویل:
ډاکټر صاحب،
زه پوهېدم چې دا ورځ به راځي…
خو زه یې مخه نه شم نیولی…
ما په ژړا وویل:
خبره وکړه،
ته زما د ژوند برخه یې،
زه له تا پرته ژوند نشم کولی…
هغې لږه شېبه چوپتیا وکړه،
بیا یې وویل:
ډاکټر صاحب…
زه هغه نجلۍ نه یم چې تاسو یې تصور کوئ…
ما وویل:
ته ایمان یې،
پاکه، باایمانه، صابره نجلۍ…
نور څه ته اړتیا ده؟
هغې په ژړغوني غږ وویل:
ډاکټر صاحب…
زه د شپې ځکه له تاسو سره خبرې نه کولې،
ځکه د شپې…
زه په بل کور کې وم…
زما وجود ولړزېد…
ما وویل:
څه وایې؟
هغې وویل:
زه د شپې د خلکو په کورونو کې کار کوم…
لوښي وینځم،
کورونه پاکوم…
د ماشومانو پالنه کوم…
تر څو د خپلې مور او خويندو لپاره یوه مړۍ حلاله ډوډۍ پیدا کړم…
ما غږ پورته کړ:
دا خو شرم نه دی!
دا خو عزت دی!
هغې وویل:
خو ډاکټر صاحب،
زما ژوند همدلته نه درېږي…
هغې ژوره ساه واخیسته او ویې ویل:
کله چې زه ډېره وړه وم…
زما د پلار له مرګ وروسته…
یو خپلوان…
زما ژوند تباه کړ…
زه خاموش شوم…
لاسونه مې یخ شول…
هغې وویل:
له هماغې ورځې زه خپله ځان مړه ګڼم…
ما له الله پاک سره ژمنه کړې،
چې که ژوندی پاتې کېږم،
نو یوازې د نورو لپاره…
ما په ژړا وویل:
ایمانه،
دا ستا ګناه نه ده…
دا ازمیښت و…
هغې وویل:
خو ټولنه دا نه ویني ډاکټر صاحب…
خلک یوازې د نجلۍ تېر وخت ته ګوري…
نه یې درد ته،
نه یې اوښکو ته…
هغې وویل:
زه نه غواړم ستاسو ژوند تباه کړم…
نه غواړم ستاسو مور د خلکو خبرې واوري…
نه غواړم تاسو زما له وجې شرمېدلي اوسئ…
ما وویل:
که ټول دنیا زما خلاف شي،
زه بیا هم تا انتخابوم…
هغې ورو وویل:
ډاکټر صاحب،
همدا خبره زما لپاره بس ده…
ما له تاسو سره د واده لپاره نه،
بلکې د انسانیت لپاره خبرې کولې…
بیا یې وویل:
زه پوهېدم چې یوه ورځ به تاسو ته حقیقت وایم…
او همدا ورځ زموږ د اړیکې وروستۍ ورځ ده…
ما چیغه کړه:
نه ایمان!
زه به سبا ستاسو کور ته راشم!
هغې وویل:
مه راځئ…
زه نن شپه…
له دې دنیا ځم…
زما ساه ودرېده…
ما چیغه کړه:
څه وایې؟!
خو زنګ پرې شو…
ما ټول ښار ولټاوه…
هر روغتون،
هره کوڅه…
خو ایمان مې ونه موندله…
د درې ورځو وروسته مې خبر واورېد…
یوه نجلۍ د ښار له پله ځان غورځولی و…
د هغې په جېب کې یو کاغذ و…
په کاغذ لیکل شوي و:
«ډاکټر ابرار…
تاسو زما د ژوند تر ټولو ښکلی خوب واست…
مهرباني وکړئ،
پر هرې نجلۍ قضاوت مه کوئ…
ځینې زخمونه پټ وي…»
ډاکټر چوپ شو…
سترګې یې له اوښکو ډکې شوې…
او راته یې وویل:
له هماغې ورځې وروسته…
زه بیا هېڅکله پر مینه ایمان نه لرم…
خو پر انسانیت…
هو…
پر انسانیت لا هم ایمان لرم…
که ته وغواړې:
🪽🌺☘️

موږ د قطر وړوکي هېواد او د هغې د وزیرې مریم له زړه نه مننه کوو چې د افغانستان زلزله ځپلو سره یې درې الوتکې مرستې واستولې دا د ورورولۍ او انسانیت ښکاره نښه ده همدارنګه دې کار موږ ته دا درس راکوي چې ښځې کولای شي د علم او پوهې په برکت دومره لوی خدمتونه وکړي زموږ لپاره هم لازمه ده چې د خپلو لوڼو د تعلیم دروازې خلاصې کړو ځکه همدوی د راتلونکي مورګانې ډاکترانې ښوونکې او خدمتګارې جوړېږي د ښځو زده کړه نه یوازې کورنۍ روښانوي بلکې ټول ملت ته ویاړ او پرمختګ راوړي

د وروستي روژي برکت
نیوزیلنډ په لومړی یو ورځنۍ لوبه کي پاکستان ته د ٧٣ منډو په توپیر ماتي ورکړه 🖤

(1) دتناسلی الی دغټوالی پمپ💯
(2) دنس دګونځو ټالنډی روغن💯
(3)ځیګردغټیدوټالنډی روغن💯
(4)دوریستانو دایمی لری کولوملټ سپری💯
(5)دقدجیګدو طبعی کپسول💯
(6)دمخ دګونجواو سپین والی کریم💯
(7)وینز ټاون دسپرم دډیری والو کپسول 💯
(8)لارګو کریم داتناسلی الی دپنډوالی او غټوالی لپار💯
(9)سوپرفاورکریم دوخت دډیر دولپار💯
(10)ګیناف امریکای ګولی دچاغښت لپار💯
(11)دډنګری دوکمیدو کپسول💯
(12)بلک ګامبو امریکای دچاغښت ګولی💯

واټساف او مستقیم نمبر ☎ 0703789496

دجنسی معلوماتو لپاره زموږ سره یوځای سې چینل پالو کړئ

whatsapp.com