Hartklanke van n Verlore Tuis - Lang Pad Gedagtes

Unedited:

Vanaand sit ek vas aan gedagtes van jonk.

My kinder dae, my kinder huis.
Hoe mis ek dit wat gebou was vir ons.

Maar met lewe kom daar gebeurtenisse,
En so toe ook n nuwe rigting wat moes volg. Wat ek seker nooit oor sal kom. Maar my volwasse redenasie verstaan wat mos gebeur al was dit moeilik.

Deur die ervaringe het daar ook nuwe geleenthede gekom en my perspektief het gegroei. Dis wat ek nou sit en d**k.

As ek terug d**k en kyk hoe die lewe uitgedraai het. Mis ek nog steeds die wêreld van my kind-wees-dae. Ek huil. En dit maak soms nou nog seer. So diep seer tot in my innerlikse binneste. Nou laat dit my sommer d**k aan Job...

Daar het nuwe memories gekom soos my troudag en n nuwe lewe saam my man en toe ons eerste kindjie. ❤️

Planne het alweer verander (asof dit nooit n standvastige plek gekry het nie)
Ons het ons self bevind in n nuwe land, nou al sommer 2 keer.

Nuwe vriendskap verhoudings en 2 kinders later.

Maar ek sit in n land wat nie my moeder land is nie. En tog mis ek dit. En daai vra kom weer op. Jy weet, daai soort vra, wat as.

Tyd het stil gestaan...

My hart was in die comfort zone.
Dae, weke, maande het verbygegaan –
maar in daardie seisoen van gemak,
was daar geen gejaag na sukses nie.

Lewe het steeds aangegaan:
die werk, die skoonmaak,
die daaglikse juggle van 'n mamma met kinders.
Maar my hele wêreld het om hulle gedraai,
en liefde het my anker gebly.

Soos die weer verander,
het my seisoen ook stadig begin draai.
Van net gee en omgee,
na begin droom en groei.
'n Nuwe tyd vir my siel
om weer te blom soos 'n lenteboom.

Ek is opgewonde oor wat besig is om te gebeur –
selfs al voel dit soms of tyd nog stil staan.
Ek wag op die blom van innerlike waarde,
om uit te blink soos ’n cherry boom in volle blom.

Seisoene verander...
en vanaand praat die Heilige Gees weer sag met my hart.

Lang Pad

Alweer raak die pad lank,
ek sit en kyk, stil en bang.
Lang bome, oop lig, blou lug bo,
’n diep asemteug - maar steeds laat dit nie los.

Nog ’n keer probeer ek beheer,
hand op my bors, maar steeds keer
die emosies nie, dit vloei net vry,
deur my oë, oor my wang, soos ’n stille kry.

’n Tissue in my hand, haastig gegryp,
sodat niemand sien hoe die trane gly.
Maar wie kyk? Wie gee om?
Ons almal jaag vorentoe, op ons eie pad, alleen, verstom.

Huil, huil - laat dit uit!
vee af die trane, voel dit luid.
En so gee ek oor, ek laat dit kom,
laat my snakke, my hart oopstorm.

Die pad bring my terug, my denke dwaal,
na memories sag, verlange straal.
Na wie ek mis, na wat ek wil hê,
maar die afstand bly, die oseane skei.

Ek wil ry, net ry, na hulle toe,
hul sien, hul vashou, net vir ’n oomblik of twee.
Maar ’n video call moet genoeg wees vandag,
en so sit ek, op die lang pad, en wag.

Ek het geleer dat emosies nie net ervaar wil word nie maar wil vasgevang word, uitgeskryf word, ‘n stem kry.

Woorde het ‘n manier om die stilte te breek, om te sê wat trane nie altyd kan sê nie.

Ek het hierdie ruimte geskep om my reis in woorde vas te vang. My refleksies, my herinneringe, my drome. Dit is nie net oor die plekke waar ek was nie, maar oor die gevoelens wat ek dra. Dit is my manier om te onthou, te verwerk, en miskien selfs te genees.

As jy al ooit gevoel het jy leef tussen twee wêrelde, die een wat jy moes los en die een wat jy nou bou, dan is jy nie alleen nie.

Hierdie is my storie, en ek deel dit in die hoop dat dit iemand anders se hart ook sal aanraak.

📖✨ Woorde wat emosies vasvang. My spasie tussen verlange en geloof.