🏃♂️ Lopen | 🚴♂️ Fietsen | 🧘 Pilates
🎯 MDS120 2026 tvv het Kinderkankerfonds & Ziekenhuisschool Inkendaal
🫱🏼🫲🏻 Op zoek naar sponsers/partners
My coach asked me to stick to the plan 🫣
But for no reason my mind did something else
☺️
10/08/2026
Soms is finishen vooral een kwestie van opnieuw vertrekken.
Medal Monday 🏅
Trail des Fantômes – 35 km.
Exact één week na de Mystery Trail van UTHA, waar ik 24 km liep, stond ik opnieuw aan de start.
Deze keer 35 km door de Ourthevallei.
Op het programma: ongeveer 1300 hoogtemeters.
We startten op het domein Le Hérou en trokken via mooie singletracks langs de Ourthe richting de Barrage van Nisramont.
En daarna… een rivercrossing.
Klinkt allemaal geweldig.
Maar al vrij snel voelde ik dat dit niet mijn traildag zou worden.
Mijn lichaam spartelde tegen.
Mijn trailstokken werkten niet echt mee.
Mijn quiver evenmin.
En voor ik het goed besefte, begon alles wat normaal vanzelf gaat plots moeite te kosten.
Dat tikt mentaal aan.
Rond kilometer 17 zat ik serieus dicht bij een DNF.
Niet omdat ik fysiek helemaal op was.
Maar omdat mijn hoofd er even genoeg van had.
En dan komt het verschil tussen alleen onderweg zijn en support hebben.
Thuis werd er meegeleefd.
En ook Sophie Van Hautegem bleef mij vanop afstand supporteren.
Die remote support gaf mij net dat duwtje om niet meteen een beslissing te nemen op een slecht moment.
Even herpakken.
Kwaaltjes naar de achtergrond.
Niet denken aan de volledige afstand.
Gewoon de volgende klim.
De volgende afdaling.
De volgende bevoorrading.
Stap voor stap.
Zo kwam ik opnieuw bij de tweede rivercrossing.
En daarna wachtte nog één stevige, genadeloze klim richting finish.
36 km uiteindelijk.
5u31 onderweg.
Niet het resultaat waarop ik vooraf gehoopt had.
Maar wel eentje waar ik achteraf blij mee ben.
Niet omdat het makkelijk was.
Net omdat ik op een moment dat DNF heel dichtbij kwam toch opnieuw ben beginnen bewegen.
Dat is misschien ook een deel van mijn voorbereiding op de Marathon des Sables in Jordanië.
Niet elke training wordt een succesverhaal.
Sommige dagen leer je vooral hoe je moet omgaan met een lichaam dat tegenstribbelt en een hoofd dat twijfelt.
En misschien is dat minstens even waardevol als een snelle trailrun.
Ik ben benieuwd naar jullie ervaring:
Heb jij al eens op het punt gestaan om een trail of wedstrijd op te geven, maar ben je toch doorgegaan dankzij iemand die je supporterde?
Of wa
I didn’t change because it was easy.
I changed because I was tired of staying the same.
Choosing the harder path.
Getting uncomfortable.
Showing up when I didn’t feel like it.
Learning to trust myself again.
Step by step, I became someone I didn’t know I could be.
Not perfect.
Not fearless.
Just willing to keep going.
The biggest change wasn’t in my body.
It was in my mindset.
And maybe that’s what real transformation looks like.
Not becoming someone else.
But finally becoming more of yourself.
What has changed in you over the years?
📹 by
07/08/2026
Minder dan een week na de Mystery Trail sta ik zondag alweer aan de start.
🏔️ Trail des Fantômes
📍 La Roche-en-Ardenne
🥾 35 km | ⛰️ 1.300 hm | 🌊 2 river crossings
Ik kijk er nu al naar uit. Op naar een nieuwe portie modder, hoogtemeters en avontuur!
05/08/2026
Op een trail zie je vooral zwart, grijs en aardetinten.
En dan kom ik eraan. Alsof ik niet naar een trail ga, maar rechtstreeks naar een beach party.
De snelste ben ik niet.
Maar als iemand me kwijt is op het parcours, hoeven ze gelukkig niet lang te zoeken.
Zou jij een bloemenshirt dragen tijdens het lopen, of kies je toch liever voor zwart?
📸 Fufu 🏃♂️➡️ / Belgium Running
03/08/2026
Medal Monday | UTHA Mystery Trail
Dat is nu precies het concept van deze trail. Je schrijft je in voor 21 kilometer met 700 hoogtemeters, maar het enige wat je op voorhand weet, is waar de finish ligt: de skipiste van Baraque de Fraiture. Alles daartussen blijft een verrassing.
Met de bus werden we naar de start gebracht. Pas daar ontdekten we dat we in La Roche-en-Ardenne stonden. Een plek waar ik ondertussen al heel wat mooie kilometers heb gelopen.
Nog voor het startschot kregen we het hoogteprofiel te zien. Meteen werd duidelijk dat we wakker zouden worden met een stevige klim van zo’n 250 hoogtemeters om uit de Ourthevallei te geraken. Daarna volgden kronkelende singletracks, boswegen en het prachtige decor tussen La Roche en Vielsalm. Zo’n parcours waar je blijft rondkijken, zelfs wanneer je benen het stilaan lastig krijgen.
Toch ging deze trail voor mij niet over tijd of tempo.
We liepen met vier, met één eenvoudige afspraak: samen uit, samen thuis. Onderweg werd er gelachen, bijgepraat en genoten van alles wat de Ardennen te bieden hebben. Dat zijn de dagen die blijven hangen.
Na twee weken vakantie voelde ik wel dat mijn lichaam opnieuw moest wennen. Rond kilometer 14 begon mijn knie op te spelen, gevolgd door mijn hamstring en een maag die duidelijk andere plannen had. Niet mijn beste moment, maar dankzij het gezelschap bleef de focus liggen op samen de finish halen.
Of toch… dat dachten we.
Na 21 kilometer kwamen we midden in een bos uit. Geen finishboog. Geen medaille. Alleen de mededeling dat we nog twee kilometer mochten doorlopen. En alsof dat nog niet genoeg was, kregen we de beklimming van de skipiste er als slotstuk bovenop.
De beloofde 700 hoogtemeters? Die bleken uiteindelijk eerder 850 D+ te zijn. Een echte Mystery Trail dus. En eerlijk… ik zou zo opnieuw aan de start staan.
Nu is het tijd om vooruit te kijken.
Op naar Trail des Fantômes. 35 kilometer door de Ourthevallei. Ik heb er zin in.
I swear I followed the directions 🫣
Back to reality hurts a little.
But the mountains don’t let go that easily.
The silence, the effort, that feeling of being small between all that grandeur. It stays with me, days after.
I’m already missing it.
What moment in nature stays with you, long after you’re back home?
20/07/2026
Grazie della Montagna
Niet elke top hoeft bereikt te worden
Vanmorgen liep ik van Monte Zampa naar Monte Sibilla, in het hart van de Sibillini. Die naam komt van een legendarische profetes die volgens de overlevering in een grot op de top zou hebben gewoond. 2.173 meter hoog, en je voelt elke meter ervan op die bergkam.
Ik was niet bezig met kilometers of hoogtemeters. Gewoon lopen, kijken, ademen.
En dan, op het laatste stuk richting de top: mijn hoogtevrees nam het over. Ik ben niet tot boven geraakt.
Toch geen spijt. De paden, de flanken, de uitzichten onderweg, dat was al genoeg.
Soms is de weg er wél, en de top niet. En dat mag.