Hartvol.eu

Vanmiddag zaten we op een terrasje.
Plots passeerde een dame die onlangs in een van onze lezingen had gezeten.
Ze herkende ons meteen, kwam enthousiast naar ons toe en haalde twee kaartjes uit haar handtas.
Eentje met de eilanden, en eentje met wat ze zichzelf toewenste…
“Ik heb die altijd bij mij,” zei ze.
“Ze hebben mij zoveel inzicht en kracht gegeven.”
En daar zaten we dan.
Een beetje stil.
Een beetje verbaasd.

Want soms vraag je je af wat er blijft hangen van een lezing, een gesprek of een verhaal dat je deelt.
Je hoopt dat iets raakt.
Je hoopt dat iets helpt.
Maar meestal weet je het niet.
Tot iemand je onverwacht toont dat jouw woorden niet stopten toen de lezing eindigde.
Dat ze mee naar huis gingen.
Mee in een handtas.
Mee in moeilijke momenten.

Dat kleine kaartje maakte vandaag een groot verschil.
Niet alleen voor haar.
Ook voor ons. ♥️

De laatste weken lijken de afscheidsposts elkaar sneller op te volgen dan anders.
Een zangeres.
Een omroepster.
Kinderen die niet meer thuiskomen.

Berichten die niet alleen verdrietig zijn, maar vooral herkenning oproepen.
Want zo’n bericht gaat zelden alleen over de persoon die het nieuws haalt.
Het raakt ook iets aan van onszelf of dichtbij ons.
Aan je eigen verhaal.
Aan die collega die vorig jaar afscheid moest nemen van zijn mama.
Aan die vriend die dacht dat hij het een plaats had gegeven, tot één krantenkop plots alles weer even dichtbij bracht.
Aan die medewerker die opnieuw wordt teruggeslingerd naar een ziekenhuisgang, een telefoontje of een laatste gesprek.

Verlies heeft de vreemde gewoonte om oude deuren opnieuw open te zetten.
Soms zachtjes. Soms met een klap.

En toch merken we hoe weinig plaats we er vaak voor maken.
Zolang het ergens anders gebeurt.
Zolang het in het nieuws is.
Zolang het niet aan onze tafel zit.
Niet in ons team.
Niet in onze familie.
Niet in onze agenda.

Maar vroeg of laat komt verlies altijd dichterbij.
Bij een collega.
Een klant.
Een leidinggevende.
Een vriend.

En dan merken we hoe weinig woorden we eigenlijk hebben.
Hoe ongemakkelijk stilte soms voelt.
Hoe graag we iets zouden willen doen, maar niet weten wat.

Misschien hoeven we ook niet altijd iets te zeggen.
Misschien begint hartvolheid hier.
Beseffen dat achter elk verlies waarover we lezen, zoveel verliezen schuilgaan waar niemand over schrijft.
♥️

OMG.
Wat. Een. Dag. ♥️

We kwamen naar de beurs van met een paar dozen, een paar eilanden, een stapel paspoorten, een hoop troost- en moedkaartjes… en ook een klein beetje bibbers in onze box. 🫣

“Gaan mensen dit begrijpen?”
“Gaan we niet te fluffy zijn?”
“Is hier wel plaats voor zachtheid, rouw en moeilijke gesprekken?”

Wel… meer dan we ooit hadden durven hopen.

Mensen vertraagden aan onze stand.
Bleven hangen. Vertelden verhalen.
Over collega’s die worstelen.
Over verlies op de werkvloer.
Over teams die vastlopen.
Over woorden die vaak ontbreken.

We deelden eilandenpaspoorten uit alsof we op een heel bijzondere luchthaven stonden en stempelden met zoveel enthousiasme dat de stempel bijna populairder werd dan ons verhaal. 😉

We hadden het over THE BOX.
Over de dozen die we allemaal dragen: patronen, stiltes, beschermlagen, comfortzones.
En uiteraard … we hebben die doos ook gewoon zélf op ons hoofd gezet.
En precies daardoor begonnen mensen hun eigen verhaal te vertellen.
“Ik ben zelf ook iemand verloren.”
“We vinden daar zo weinig woorden voor.”
“En niemand die daar iets over zegt.”
“Dat nieuwe IT-systeem? Dat is letterlijk de nagel aan onze doodskist.”

Tussen de humor, de herkenning en de kleine stiltes door voelden we vooral dit: mensen dragen zóveel mee.
Ook op het werk.

En blijkbaar leeft niet alleen rouw op de werkvloer… maar ook het verlangen om daar eindelijk taal voor te vinden.

En ergens onderweg tussen de dozen, paspoorten, kaartjes en gesprekken… zijn ook wij zelf gegroeid.
Van voorzichtig ons plekje zoeken naar daar écht durven staan.
Met ons verhaal. Onze zachtheid. Onze humor.
Met alles wat Hartvol vandaag geworden is.

En zo gingen we naar huis: met ons hart vol stempels van echte gesprekken, zachte ontmoetingen, herkenning, moed, humor en verbinding. ♥️🙏🏼♥️

Duizenden scherven.
En toch geen chaos.
Alsof verlies soms exact dat is: breken…maar niet verdwijnen.

Vandaag bezochten we de tentoonstelling van Piet Stockmans.
Een laatste collectie.
Van blauw naar zwart.
Van kijken naar voelen.

Blauw leert ons kijken.
Zwart leert ons voelen.

Dat is wat rouw ook doet: het verscherpt ons kijken, het verdiept ons voelen.

Studio Pieter Stockmans

❤️

𝗧𝗮𝗯𝗼𝗲𝘀. 𝗩𝗲𝗿𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝗶𝗻𝗴. 𝗩𝗲𝗿𝗹𝗶𝗲𝘀. 𝗦𝗽𝗮𝗻𝗻𝗶𝗻𝗴.
𝗭𝗲 𝗯𝗹𝗶𝗷𝘃𝗲𝗻 𝘇𝗲𝗹𝗱𝗲𝗻 𝗯𝗿𝗮𝗮𝗳 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗮𝘂𝘁𝗼 𝘇𝗶𝘁𝘁𝗲𝗻 𝘄𝗮𝗻𝗻𝗲𝗲𝗿 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗻 ’𝘀 𝗼𝗰𝗵𝘁𝗲𝗻𝗱𝘀 𝗽𝗮𝗿𝗸𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗴𝗮𝗮𝗻 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻.

Wat we van thuis meebrengen, wat in teams onderhuids leeft, wat organisaties liever soms niet te luid benoemen…
het is er toch.

𝗘𝗻 𝗻𝗲𝘁 𝗱𝗮𝗮𝗿 𝗯𝗲𝗴𝗶𝗻𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗼𝗻𝘀 𝘃𝗮𝗮𝗸 𝗵𝗲𝘁 𝗲𝗰𝗵𝘁𝗲 𝗴𝗲𝘀𝗽𝗿𝗲𝗸.

𝗕𝗶𝗻𝗻𝗲𝗻𝗸𝗼𝗿𝘁 𝘀𝘁𝗮𝗮𝗻 𝘄𝗶𝗷 𝗺𝗲𝘁 𝗛𝗮𝗿𝘁𝘃𝗼𝗹 𝗼𝗽 𝗱𝗲 𝗩𝗢𝗩-𝗯𝗲𝘂𝗿𝘀.

Omdat werkvloeren niet alleen draaien op processen, prestaties of targets…
maar vooral op mensen.
Mensen die soms iets meedragen.
Mensen die zoeken.
Mensen die vastlopen.
Mensen die leiding geven terwijl ook zij niet alles zomaar aan de parking achterlaten.

𝗠𝗲𝘁 𝗛𝗮𝗿𝘁𝘃𝗼𝗹 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝘃𝗮𝗻𝘂𝗶𝘁 𝗱𝗿𝗶𝗲 𝗶𝗻𝗴𝗮𝗻𝗴𝗲𝗻:

🌊 𝗗𝗲 𝗘𝗶𝗹𝗮𝗻𝗱𝗲𝗻
Om zichtbaar en bespreekbaar te maken wat in teams vaak onder water blijft — verandering, spanning, verlies, taboes.

📦 𝗗𝗲 𝗕𝗢𝗫
Om moeilijke thema’s veilig te openen, in teams én individueel.
Want wat onuitgesproken blijft, blijft vaak ook wegen.

🧭 𝗛𝗮𝗿𝘁𝘃𝗼𝗹 𝗟𝗲𝗶𝗱𝗲𝗿𝘀𝗰𝗵𝗮𝗽
Om leiders te versterken in hoe ze niet alleen richting geven, maar ook mensen warm, helder en mensgericht begeleiden door verandering.

𝗚𝗲𝗲𝗻 𝗸𝗹𝗮𝘀𝘀𝗶𝗲𝗸𝗲 𝘁𝗵𝗲𝗼𝗿𝗶𝗲.
𝗪𝗲𝗹 𝗴𝗲𝘀𝗽𝗿𝗲𝗸𝗸𝗲𝗻 𝗱𝗶𝗲 𝗿𝗮𝗸𝗲𝗻.
Inzichten die blijven.
En beweging die opnieuw mogelijk wordt.

𝗞𝗼𝗺 𝗹𝗮𝗻𝗴𝘀.
𝗢𝗻𝘁𝗱𝗲𝗸 𝗷𝗼𝘂𝘄 𝗿𝗼𝘂𝘁𝗲.
𝗪𝗶𝗷 𝗸𝗶𝗷𝗸𝗲𝗻 𝗲𝗿𝗻𝗮𝗮𝗿 𝘂𝗶𝘁 𝗷𝗲 𝘁𝗲 𝗼𝗻𝘁𝗺𝗼𝗲𝘁𝗲𝗻.

“Hmm, Hartvol… da’s toch wel een speciale naam.”
Een reactie die we wel eens krijgen.
Soms voorzichtig. Soms met een beleefd glimlachje.
Soms met de vraag of het niet een beetje klinkt als een eenzame-hartenbureau.😅

Ergens snappen we dat wel.
Hartvol klinkt niet meteen strak of ‘corporate’.
Niet ‘blauw.’
En zeker niet bedacht vanuit marketing of strategie….

Maar net daarom klopt het.
Hartvol ontstond vanuit iets veel persoonlijkers.
Vanuit een vol hart.
Een hart vol goesting.
Vol liefde.
Vol betekenis.
Maar ook… vol verlies. Want waar veel liefde zit,
zit ook rouw en gemis.
Hartvol werd geboren vanuit alles wat een mens diep kan voelen:
Passie.
Rouw.
Verbinding.
Frustratie.
Zingeving.
Liefde voor mensen en werk.

Dus nee… Hartvol is geen toevallige naam.
Het is wie we zijn.

En er zit nog een extra laag onder.
“Waar het hart vol van is, loopt de mond van over.” Zoals je al las, helemaal wij. 😍

Alleen… in organisaties zien we vaak net het tegenovergestelde.
Daar wordt ingeslikt.
Gezwegen.
Aangepast.
Opgekropt.

En net daar zit onze missie.
Hartvol wil ruimte maken zodat wat gevoeld wordt, ook gezegd mag worden.
Zodat de onderstroom niet blijft etteren in stilte.
Zodat mensen niet alleen functioneren…
maar ook weer voelen.

Dus ja.
Misschien is Hartvol geen evidente naam.
Maar voor ons?
Is het exact de juiste.

Omdat we geloven dat waar het hart vol van is…
ruimte moet krijgen. ♥️

Soms kruisen paden elkaar gewoon op het juiste moment.

Met veel warmte delen we dat Hartvol officieel deel uitmaakt van ‘Gids bij Afscheid’.♥️

Een warme plek, gebouwd door , voor mensen en organisaties die geloven dat niemand moeilijke tijden alleen hoeft te dragen.
Een plek waar zachtheid, menselijkheid en oprechte begeleiding centraal staan.

Voor ons voelt dit als meer dan een mooie vermelding.
Het voelt als vertrouwen.
Als erkenning.
Als bevestiging dat werken vanuit het hart ertoe doet.
In een wereld die vaak snel en hard gaat, zijn we extra dankbaar voor plekken die kiezen voor echtheid, zorg en verbinding.

En ja… extra mooi: op 10 & 11 oktober staan wij ook zelf op .dood.leeft.be Dood in Willebroek. Noteer het alvast!

Dankjewel, Veerle, voor het vertrouwen.
We zijn trots dat we deel mogen uitmaken van deze warme community.

♥️Want waar ruimte wordt gemaakt, kan iets weer bewegen.♥️

Rouw. Verlies. Taboes.
Grote woorden.

Maar wat als we er gewoon over praten?
Aan tafel. Met eten, humor en echte gesprekken.

Tijdens onze Ladies Night maken we ruimte voor wat vaak stil blijft.

Niet zwaar.
Wel eerlijk.
En verrassend verbindend.

📅 26 maart
📍 Peppe's Genk

Wie schuift mee aan?
Reservatie via

Werk verandert vandaag sneller dan ooit.

Nieuwe systemen, digitalisering, AI, nieuwe verwachtingen,...

In organisaties gaat het vaak over strategie, processen en efficiëntie. Maar wat daarbij soms vergeten wordt, zijn de mensen.

Voor medewerkers voelt verandering zelden alleen praktisch.
Het raakt ook iets anders:
Een rol die verandert.
Een team dat verschuift.
Een manier van werken die niet meer vanzelfsprekend is.

Wat organisaties verandering noemen, voelt voor mensen soms ook als verlies.

En precies daar wordt op de werkvloer nog te weinig bij stilgestaan.

We schreven er een blog over:
👉 https://hartvol.eu/wanneer-werk-verandert-wat-mensen-nodig-hebben-en-waar-leiders-vaak-struikelen/

Misschien herken je het?
Misschien maak je het zelf mee in je werk?

Verandering gaat niet alleen over systemen.
Het gaat ook over mensen.

Wanneer werk verandert: wat mensen nodig hebben (en waar leiders vaak struikelen) Verandering op de werkvloer raakt mensen vaak dieper dan organisaties verwachten. Het gaat niet alleen om nieuwe strategieën of systemen, maar ook om emoties, onzekerheid …