secondspring.be

What did you love doing as a little girl?
Who did you dream of becoming?

When I was asked this question a few days ago, I didn’t have to think for long. My childhood dream was to become a gymnastics teacher. There was just one problem: I sucked at gymnastics.

I remember practising splits with my sister, measuring how many centimetres our hips were still above the floor (at least 30). And I remember writing in my diary about hearing my mother tell friends: “Inge is not bendy.” At home, we used to say: “The Delva family is not sporty.” And there seemed to be plenty of evidence. Nobody in my family exercised. Nobody was particularly athletic. So eventually, I stuck to music — something I was good at — and quietly forgot about that little girl’s dream.

When I was 28, persistent back pain forced me to start exercising again. I hated it at first. But I kept going. And slowly, something changed. I discovered that I loved moving my body. But still I told everyone: I’m not good at sports.

I ran long distances — but very slowly.
I started yoga, but was, unsurprisingly, the least bendy person in the room.
I took up surfing, but needed weeks to finally stand up on the board.

But I kept going. Even when I felt frustrated. Even when that old story whispered: “The Delva family is not sporty.”

Today, at 52, strength training is my thing. And honestly: it’s time to adapt the story I’ve been telling. Today, I can do a handstand that looks and feels effortless. I taught myself at 50. And a few weeks ago, I suddenly felt in my body that I could do a push-up. So I tried. And I did one. Then another. Last week, I did 3 sets of 10. Never ever would I have imagined that being possible for ME. I have surprised myself, and yes, I am freaking proud of myself.

So this is my message for you: You can still become the woman that little girl dreamed of becoming.

At 52.
At 62.
At 72.

It probably won’t happen overnight.
It will ask something of you.
Practice. Patience. Consistency. Courage.

And the willingness to stop believing every story you were told about who you are and what you can or cannot do.

Tell me: What was your childhood dream?

It’s time to remember. ❤️

Een paar dagen geleden zag ik een post op social media waarin een man een huwelijksaanzoek deed. Niet aan zijn partner. Nee, aan zijn twee goede vrienden. En het zette me aan het denken...

Waarom spreken we dat soort commitment eigenlijk enkel uit ten aanzien van een romantische partner? Waarom behandelen we onze vrienden niet met hetzelfde engagement, dezelfde toewijding? Terwijl onze vrienden er vaak op langere basis zijn. Soms wel van in onze kleutertijd tot aan ons sterfbed. Ze vangen vaak mee de relationele troubles op. Zijn er door dik en dun. Je mag ze ‘s nachts uit hun bed bellen. Ze blijven uren aan de telefoon als je het lastig hebt. Ze leven met je mee, ze rouwen met je mee. Waarom committen we ons dan eigenlijk niet meer uitgesproken tot elkaar? Wat een fijn gevoel zou het zijn als we dit wel deden. En daarbij denk ik heel specifiek ook aan mensen die geen partner hebben, enig kind zijn, die geen kinderen hebben. Hoe gedragen zouden zij zich kunnen voelen dankzij die uitgesproken toewijding van enkele heel dierbare vrienden? Hoeveel minder eenzaam? Hoeveel meer gedragen?

Je midlife is een periode waarin ook je relaties in vraag gesteld worden. Misschien is dit een gedachte die je mee in overweging kan nemen. Ik doe het alvast. En het gevoel dat ik daarbij krijg: heerlijk, vervullend, verbonden.

Hoe landt dit bij jou?

(Moment with Audrey Ferrol ☆ Pro aging inspiration captured by )

Vandaag had ik afspraak bij het medisch centrum bij ons in de buurt voor de tweejaarlijkse borstscreening waar de overheid ons vrouwen 50+ toe uitnodigt. Ik moet zeggen dat ik dat altijd een beetje dubbel beleef. Enerzijds vind ik het goed om mijn borsten preventief te laten onderzoeken, en dankbaar dat dit gratis kan, en tegelijk merk ik dat het me angstiger maakt. Ik ben soms bang van de angst zelf: wat doet die met mijn lichaam? Hoe verkramp ik, span ik alles op, hou ik de adem in, omdat ik bang ben, of dat nu in sterke of in mindere mate is? Het is al meermaals aangetoond dat langdurige angst en stress de werking van ons zenuwstelsel, immuunsysteem en onze hormonen beïnvloeden. Voordien maakte ik me geen zorgen over mijn borsten, nu - het is twee weken wachten op de resultaten - kan ik ook niet zeggen dat ik 100% gerust ben. Wat als ze iets vinden? En tegelijk weet ik: als ze niets vinden, kan je ook niet 100% gerust zijn.

Toen ik het centrum weer verliet, deed ik dat samen met een vrouw die net voor mij aan de b***t was. We moesten even wachten op de bevestiging dat het onderzoek goed uitgevoerd was, en ik merkte hoe haar blik de mijne zocht. “En nu twee weken wachten op het resultaat”, zei ze. “Ben je er gerust in?” vroeg ik haar. “Ze hebben eerder al cellen bij me weggenomen”, vertelde ze. “Die plek doet soms een beetje pijn, dus ik ben eigenlijk nooit helemaal gerust.” Ik voelde in mijn hart hoe zij zich voelde, en wenste haar een geruststellend resultaat toe.

Is echte gerustheid een utopie?
Maken we onszelf iets wijs als we ervoor kiezen om ervan uit te gaan dat alles oké is?
Hoeveel invloed hebben onze gedachten?
Ik heb de antwoorden niet.
Ik ben benieuwd hoe jullie daarnaar kijken.

On a positive note: voor het onderzoek werd me gevraagd of ik al de menopauze bereikt heb, en vervolgens of ik hormoontherapie neem. Aha, dacht ik! Dit gaat in de statistieken! Ze doen hier onderzoek mee. Goed! Ik kan me niet herinneren of dat vorige keer ook al zo was.

Voor nu ga ik mijn borsten veel zachtheid en liefde geven (bijvoorbeeld met de borstmassage die je ook in mijn boek vindt, link in bio).

Liefs, Inge
PS foto door de getalenteerde Liesbeth Deckers

Toen ik 30 werd. Toen ik 40 werd. En al het verjaren tussenin.
Dacht ik net hetzelfde als wat jij misschien denkt: het is alleen maar downhill vanaf nu. Beter gaat het niet worden.

Vandaag word ik 52. En vanuit de plek waar ik nu ben, kan ik alleen maar zeggen: ze hebben ons po*******ie iets wijsgemaakt.

Ze hebben ons wijsgemaakt dat naarmate je ouder wordt, je je steeds slechter gaat voelen. Dat je steeds minder belangrijk bent. Minder aantrekkelijk. Dat je minder vol leven kunt zitten. Dat je minder sterk bent. Dat je minder de moeite waard bent. Wel, ik kan je vertellen, vandaag, op mijn 52, voel ik me beter, sterker, gelukkiger, zelfverzekerder, rustiger, evenwichtiger en energieker dan ooit. Laat je dus alsjeblieft niet wijsmaken dat het voor jou niet kan.

Natuurlijk, ik doe er ook wat voor. Ik investeer er tijd in, ik hanteer er bepaalde gewoontes voor (noem het discipline), ik geef bepaalde zaken prioriteit. Zoals mijn slaap, mijn voeding en mijn beweging. Ik heb daarvoor ook bepaalde zaken laten gaan. Relaties en opdrachten die me niet vervullen of bij me passen, bijvoorbeeld. Het is dus niet vanzelf gekomen. Maar de sleutel in dit alles was: ik heb van mezelf een prioriteit gemaakt. En dat is precies waar de menopauze toe uitnodigt. Het is een fase die vraagt om stil te staan bij die emoties en de veranderingen die zich voordoen. En om je de vraag te stellen: hoe wil ik verder?

Mijn keuze was duidelijk: ik wil verder met mezelf meer op één. Mijn eigen innerlijke waarheid wil ik meer respecteren. En ik wil me gezond, energiek, vitaal en gelukkig voelen. Dat is mijn kompas geworden. Doe ik daarom nooit meer een feestje of zak chips? Heb ik daarom nooit meer een slechte dag? Absoluut niet. Maar ik heb gaandeweg wel geleerd om mezelf hier doorheen te sturen.

En de laatste tijd is daar nog iets bij gekomen. Meer dan ooit voel ik zin om me mooi te maken. Om zichtbaar te zijn. En ik denk dat dat ook echt nodig is: dat vrouwen in deze levensfase eindelijk zichtbaar worden. Dus bij deze, van mij, voor jou, op mijn verjaardag, de uitnodiging: kan je jezelf toestaan om in deze levensfase - misschien wel voor het eerst - eindelijk zichtbaar te worden? Ik wens het je van harte toe. En wat meer is: de wereld heeft ons nodig.

PS: En als je nu denkt dat ik me niet eerst 100 vragen stel vooraleer ik dit soort foto's deel, think again. Voor mij is het absoluut niet comfortabel. Maar als ik echt iets wil veranderen voor vrouwen van mijn leeftijd, dan moet ook ik de moed opvatten om uit mijn comfortzone te komen. Bij deze!

Leuk nieuws! Leuk nieuws!

Want vandaag mag ik een badpak of bikini weggeven van .move . Ikono is een collectie bedacht door oprichtster Claire, die wil dat elke vrouw, wat ze ook meegemaakt heeft (bv. Een zwangerschap, borstkanker, de menopauze,…) zich vrouwelijk en vol zelfvertrouwen kan voelen in badpak of bikini.

Een prachtige missie, vind je niet? Onlangs was ik de gelukkige winnaar van zo’n setje tijdens een event bij . En dat geluk wilde ik graag met jullie delen, dus besloten Claire en ik om samen iets te organiseren. Wat mij betreft omdat ik haar mooie missie ook een duwtje in de rug wil geven, en als we daarmee ook een van jullie blij kunnen maken, is dat een win-win.

Wat moet je doen om kans te maken?
👙 like deze post
👙 surf naar www.ikon-o.com
👙 kies het badpak of de bikini die je wil winnen
👙 en reageer dan onder deze post met wat jij zou willen winnen - tag daarbij ook .move

Op woensdag 17 juni wordt de gelukkige winnaar bekendgemaakt! Veel succes!

Liefs, Claire & Inge

Je zou misschien denken dat het op de duur saai wordt om altijd over hetzelfde onderwerp te gaan spreken. Menopauze, in mijn geval. Dat het een soort routine wordt.

Maar weet je, niets is minder waar.

Dat mocht ik vorige week nog eens ervaren, toen ik op uitnodiging van Kurt VERDONCK ging spreken over de menopauze bij de Lokale Politie Leuven. Toen ik de vergaderzaal binnenkwam, waren er al enkele vrouwen druk in gesprek. Ik voelde meteen een energie van openheid, mondigheid en vuur. Het zou een grote groep worden, de zaal tot aan de rand gevuld, dus ik wist: “in combinatie met wat ik te vertellen heb, ontstaat hier zo dadelijk een energie die ik in goede banen ga moeten leiden als ik - in de 1.5 uur die ik had - mijn boodschap wil overbrengen zoals ik dat belangrijk vind”. Ik voelde dat er kwetsbaarheden gedeeld zouden worden, dat er gedurfde vragen gesteld zouden worden. Dat er meningen zouden zijn, ook.

Maar weet je wat ik leuk vind? Dat daarna een spel ontstaat. En hoe langer ik spreker ben, hoe meer ik van dat spel geniet.

Een goede keynote is niet zomaar een boodschap die je keer op keer herhaalt. Nee, een goede keynote is de som van een boodschap, een spreker, en een publiek. Inhoudelijk mag je boodschap dan wel min of meer dezelfde zijn, toch breng je ze elke keer met een iets of wat andere nuance. Als spreker breng je ook elke keer een andere energie mee.

Maar de echte magie ontstaat in het samenspel met de energie van de groep. Als je als spreker daarmee leert werken (of beter: spelen), creëer je samen iets unieks dat blijft plakken. En dat is wat er vorige week gebeurde. Dank aan iedereen die erbij was! 🔥♥️

“Hyper-independence: the cost we pay for borrowing a male nervous system”.

Dat was de titel van een sessie die ik afgelopen zaterdag volgde bij . Ik voelde me aangesproken, want ja: ook ik ben soms (ahum) nogal onafhankelijk, sterk, krachtig. En tegelijk zit daaronder natuurlijk ook iemand die weleens gedragen, gesteund of geholpen wil worden. Maar net dat lijkt soms zo moeilijk om toe te staan, laat staan te vragen.

Nochtans vertelde .mir ons zaterdag dat we als vrouw connectie nodig hebben om ons zenuwstelsel te reguleren. Uit onderzoek van Shelly Taylor uit het jaar 2000 blijkt namelijk dat de de vrouwelijke stressrespons, naast de traditionele ‘fight-or-flight’-reactie, wordt gekenmerkt door ‘tend-and-befriend’. In plaats van de confrontatie op te zoeken of te vluchten, reageren vrouwen op stress door de connectie met anderen op te zoeken. Het hormoon oxytocine speelt hierin een centrale rol. Wanneer een vrouw stress heeft, maken we dit hormoon aan: het werk kalmerend en stimuleert onze behoefte aan sociaal contact en empathie.

We zijn dus helemaal niet gemaakt om hyperonafhankelijk te zijn. Wel integendeel.
Of zoals Natally zei: “Hyperonafhankelijkheid is niet iets dat we KIEZEN, het is iets wat we GEKREGEN HEBBEN.”
Het is de emotionele prijs die we betalen voor het feit dat we moeten overleven in een systeem dat niet voor ons ontworpen is. Een systeem waarin we allemaal zo druk zijn. Waarin we geleerd hebben dat we anderen niet nodig mogen hebben. Terwijl het mooiste wat we voor elkaar kunnen doen als vrouw eigenlijk heel simpel is: elkaars hand vasthouden. De nabijheid van een andere vrouw voelen, is genoeg. Het niet alleen moeten doen. Zou het daarom zijn dat er tijdens de retreats die ik jaarlijks organiseer zo’n magie ontstaat?

Eén ding staat vast: ik ga de connectie zelf voortaan nog meer opzoeken. Ook in mijn coachings. Ik wil andere vrouwen laten voelen dat ze er niet alleen voor staan. Ik wil ze helpen om hun zenuwstelsel te reguleren in deze overprikkelende tijden. Ik wil hun hand vasthouden, zodat hun stressrespons tot rust kan komen.

No more hyper-independence. Wie doet mee?

♥️

Exact 18 jaar geleden was dit mijn buik.
Zo groot, dat ik meermaals de vraag kreeg of er niet stiekem twee in zaten.
Het was er maar eentje, maar wat voor eentje.
4,665 kg pure liefde, vreugde, zonneschijn en blijheid.
Dat zou allemaal nog blijken.
Gisteren nam ik de externe harde schijf erbij. Ik ben nog oldskool, moet je weten.
In het begin van ons gezin filede ik netjes alle foto’s in mapjes.
Ik ben niet verder geraakt dan het eerste mapje
want ik schoot vol bij het zien van die kleine ukkies
bij het voelen van dat oninvulbare verlangen om nog eens terug te kunnen naar toen
ze vast te kunnen pakken, knuffelen, kusjes geven, koesteren
Vandaag is zij 19
en straks om stipt 16.10 is ook hij meerderjarig
Het schoonste in mijn leven is jullie moeder mogen zijn
Wat hebben we twee fantastische kinderen gecreëerd,

Lieve

Lieve zoon van me
Ik wens je een lang zal hij leven vol oeverloos geluk
Gevuld met liefde van wie je dierbaar is, en vriendschap van je brotherhood
Met gezondheid, kracht en sport
Met echtheid, oprechtheid en gaan voor wat je vervult
Ik ben nu al onmetelijk trots op wie je bent
De jongen die er nog zit, de man die je wordt
Alle liefde van de wereld voor jouw 18e verjaardag
Dat we altijd dicht bij elkaar mogen blijven ♥️
Liefs
Mama ♥️