29/09/2026
Het donkere midden
De plek waar ik me momenteel bevind.
Gisteren kon ik er voor het eerst over spreken zonder meteen emotioneel te worden. En dat is voor mij meestal het moment waarop ik voel dat ik er ook iets over mag delen. Niet omdat ik ondertussen de antwoorden heb gevonden. Maar omdat ik er niet meer midden in de emotie zit.
Amai, goed bezig!
De afgelopen weken kreeg ik regelmatig reacties van mensen die me vertelden hoe fijn ze het vinden dat ik weer zo volop naar buiten kom.
Uiteraard fijn om te horen.
De behoefte om terug meer naar buiten te komen leefde al langer, maar pas afgelopen zomer is er voor mij heel veel helder geworden over het fundament van Compagnon de Route. Over de essentie van wat ik al zoveel jaren doe en te brengen heb.
De 10 wegwijzers, die eigenlijk al heel lang de rode draad vormen in mijn werk, hebben eindelijk de plek gekregen die ze verdienen. De website kreeg vorm. De vorm krijgt steeds meer vorm. En sinds enkele maanden deel ik bijna dagelijks filmpjes, inzichten en inspiratie.
Ik doe het graag. De inspiratie komt vanzelf en ik heb er plezier in. Anders zou ik het ook niet doen.
En toch...
Wat aan de buitenkant volop in beweging lijkt, vertaalt zich voorlopig nauwelijks in concrete inschrijvingen.
En ik snap het niet.
Wat zie ik niet?
Toen ik de 10 wegwijzers online beschikbaar maakte, had ik echt verwacht dat er vrij snel heel wat mensen zouden instappen.
Het is tenslotte de inhoud van een traject waarvoor mensen vroeger in de livevorm 1.800 euro betaalden. Nu bied ik die inhoud online aan voor 150 euro, omdat ik me uitgenodigd voel ze toegankelijk te maken voor veel meer mensen.
Niet omdat ze minder waard is geworden. Integendeel.
Ik wil een plek creëren waar mensen met de wegwijzers aan de slag kunnen, en van daaruit ook een community laten groeien waarin we elkaar onderweg kunnen ondersteunen en inspireren. Van hieruit zou ik ook verdere verdieping- en ontmoetingsmomenten creëren. Zowel live als online.
Zo zag ik het.
En misschien mag ik het nog steeds zo zien?
Maar de inschrijvingen blijven uit.
Op dit moment zijn er vijf. Waarvan drie die heel dicht bij me staan. Mijn moeder en broer zijn hier ook deel van.
Twee dus, als ik het even heel zakelijk bekijk.
En dat terwijl ik zo sterk voel hoeveel waarde er in dit traject zit.
Wat ik misschien nog moeilijker kan plaatsen, is de stilte van mensen die vroeger al een traject bij mij volgden. Meer dan 150 mensen kregen een uitnodiging voor de 10 wegwijzers. Voor velen onder hen is kan dit het vervolg en de verdieping zijn van een weg die we eerder samen aflegden.
Sommigen hadden me zelfs gevraagd wanneer er een vervolg zou komen.
En nu? Geen inschrijvingen. Zelfs geen enkel antwoord.
Dat ervaar ik als heel opvallend.
Niet omdat ik vind dat iemand zich moet inschrijven. Of omdat iemand mij een antwoord verschuldigd is.
Maar omdat ik het niet begrijp.
Ik vraag me af wat ik niet zie.
Is het de timing?
Ligt het aan september? Een dure en volle maand.
Moet ik terug een nieuw publiek aanspreken?
Is het de vorm?
Is het niet duidelijk genoeg?
Of is er iets heel anders aan de hand?
Ik weet het niet.
Vanuit dat vastzitten heb ik beslist om een extra gratis webinar te creëren. Misschien is er nog een tussenstap nodig. En wat ik bijzonder vind, is dat de inspiratie en goesting daarvoor, ondanks hoe ik me voel, intact blijven. De inhoud kwam vlot tot stand. Ik ben er blij mee en heb zin om het te geven.
Als de inschrijvingen meteen waren binnengestroomd, had ik dat webinar wellicht nooit ontwikkeld. Terwijl ik er nu heel blij mee ben. Misschien is dit dus wel een belangrijke stap die ik anders had overgeslagen.
Ook dat kan.
Maar daarmee heb ik nog geen antwoord op vele vragen die in mij leven
Ik ervaar ondernemen als alsmaar uitdagender. En ik vermoed dat ik daarin lang niet alleen sta.
Er zijn zoveel mogelijkheden om zichtbaar te worden, zoveel kanalen, zoveel manieren om mensen te bereiken. En tegelijk lijkt het soms moeilijker dan ooit om werkelijk verbinding te maken met de mensen voor wie je iets kunt betekenen.
Ik heb de afgelopen tijd ook veel nagedacht over mijn positionering. Waar sta ik voor? Wat is mijn plek? Voor wie is wat ik breng bedoeld?
Daar heb ik deze zomer juist zoveel helderheid in gekregen. En dan kom je vanuit die helderheid naar buiten en gebeurt er... bijna niets. Of toch niet wat je had verwacht.
Ondertussen zie ik ook hoe aantrekkelijk snelle 'oplossingen' en 'quick files' zijn geworden.
We willen ons beter voelen, gezonder zijn, gelukkiger worden, rijk worden, minder stress ervaren. En vooral liefst zo snel mogelijk. De snelle 'oplossingen' verkopen als zoete broodjes. De gevolgen van vele van die 'oplossingen' hebben we/ze nog tegoed...
Het kan me echt triest doen voelen...
Aan mij om hier niet in te blijven hangen....
Want hoe meer ik het die richting zie uitgaan, hoe sterker ik geloof in waar ik in geloof. In de waarde van werkelijk met jezelf en je naasten onderweg (durven) zijn. In verantwoordelijkheid nemen voor je leven. In kleine stappen die op lange termijn een groot verschil kunnen maken.
Niet omdat het leven ingewikkeld moet zijn.
Juist omdat het zoveel eenvoudiger kan worden wanneer je de fundamenten begrijpt.
En toch vraag ik me bij momenten af: is daar nog ruimte voor? Is dat nog waar mensen naar op zoek zijn? Is dit nog wat mensen willen?
Ook AI doet me daarover nadenken. Want hoeveel mensen vinden vandaag al een luisterend oor, inzichten, antwoorden en ondersteuning in gesprekken met AI? En weet je. Ik kan het begrijpen.
Ik kan zelfs erkennen dat AI voor veel mensen ervaren wordt als een betere coach of psycholoog dan een 'echte', in een menselijke vorm. En ik vind het oprecht goed als mensen er ook echt mee geholpen zijn.
Tegelijk vind ik het heel verontrustend dat de ziel van de mensen 'en masse' bloot gelegd wordt aan AI. Wanneer iets gratis is, ben jij het product. AI is op volle toeren de ziel van de mens aan het begrijpen.
Het is niet meer wachten op de vraag wanneer ook dit wordt overgenomen... Het is volop bezig ...
Een strijd met AI zal ik niet aangaan. Ik voel ook helemaal geen behoefte om tegen die evolutie te vechten .
Ik vraag me wel soms af of en wat mijn plek daarin nog is of kan zijn.
Of misschien is het dit wel...
Wat ik opmerk, is dat ik vaak, vlak voordat ik een traject geef, zelf door een periode ga waarin ik de inhoud ervan heel sterk doorleef.
Alsof ik er zelf nog eens helemaal doorheen mag.
En misschien is dat nu ook zo.
Want de afgelopen weken val ik meer dan ooit terug op mijn eigen wegwijzers.Op mijn waarde.Op vertrouwen.Op het besef dat ik niet alles hoef te weten en niet alles in de hand heb.
En tegelijk mag ik ook erkennen dat...
Het geven en ontvangen momenteel absoluut niet in balans voelt.
Ik kan veel geven. Ik doe dat graag. Maar ook daar zit een grens op.
Ik wil en kan vertrouwen. En blijven vertrouwen. Ook doorgaan kan ik wel.
Maar ik wil niet blind blijven doorgaan als er iets is wat ik niet zie.
Zo'n periode is niet nieuw voor mij. Ik heb het al vaker meegemaakt. En telkens kwam op een bepaald moment ook het inzicht, de betekenis, de zin of soms letterlijk de ontknoping en de stroming.
Misschien en wellicht is het nu gewoon nog niet zover.
Het mooiste hieraan...
Wat er ook telkens is in periodes van vastzitten en niet-weten, is het besef en de dankbaarheid voor hoe rijk mijn leven is.
Voor mijn relatie. Mijn gezin. Mijn familie. Dat in de eerste plaats.
En zeker ook voor mijn heerlijke plek in Marke en onze plek in Frankrijk, midden in de natuur. Voor de vrijheid die ik heb gecreëerd.
Ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn. En trots ook. Want veel daarvan is er omdat ik ooit mijn zekerheid in de vorm van mijn vaste benoeming heb durven loslaten en het ondernemerspad ben opgegaan.
Er staat eigenlijk niets meer op mijn bucketlist dat ik nog wil realiseren. Ook Compagnon de Route hoeft geen succes te worden om mij het gevoel te geven dat mijn leven geslaagd is. Dat voelt bevrijdend. Ik hoef mezelf of anderen niet(s) te bewijzen.
Als het geen plek meer heeft in hoe de wereld vandaag functioneert, is dat voor mij oprecht oké. Ik kan het loslaten als dat duidelijk de bedoeling is.
Maar het is nog niet duidelijk.
En wellicht ook nog niet de bedoeling...
Heel soms kijk ik zelfs al even uit naar de tijd waarin ik voel dat mijn professionele werk afgerond is.
Geen filmpjes meer. Geen trajecten meer ontwikkelen. Geen sociale media meer.
Gewoon weer in de anonimiteit verdwijnen. De natuur in. Een eenvoudig en rijk leven leven.
Afgelopen weken vroeg ik me soms af of ik op vervroegd pensioen te gaan heb. 😉 Maar nee. Dat voelt nog niet zo. Er zit nog zoveel leven in wat ik heb gecreëerd. Zoveel inhoud die naar mijn gevoel nog niet helemaal tot bloei is gekomen. En vooral: de inspiratie blijft komen. En dat is niet zomaar.
Ik voel nog altijd die uitnodiging om te delen. Alleen weet ik momenteel niet goed hoe de volgende stap eruitziet.
Het donkere midden.
Dus... goed bezig?
Wellicht wel.
Maar dat betekent niet dat alles ook goed loopt.
Ik vind het belangrijk om daar eerlijk over te zijn.
Niet omdat ik behoefte heb aan medelijden, geruststelling of inschrijvingen.
Ik wil gewoon delen hoe het werkelijk gaat.
Omdat ook dit bij onderweg zijn hoort.
Er zijn de afgelopen weken echt momenten geweest van frustratie en moedeloosheid. Momenten waarop ik me afvroeg: voor wat en voor wie doe ik het eigenlijk nog?
En zo kom ik bij de plek waar ik me momenteel bevind.
Het donkere midden.
De plek waar je al te ver bent om terug te keren, maar nog niet ver genoeg om te zien waarheen.
Misschien komt er binnenkort een antwoord op mijn niet-weten.
Misschien ook niet.
Het hoeft vandaag niet duidelijk te zijn.
Wat ik wel weet, is dat ik niet harder ga duwen om iets in beweging te krijgen wat niet wil bewegen.
Ik blijf luisteren naar wat klopt. Naar waar ik word uitgenodigd. En ook naar mezelf.
Want vertrouwen betekent voor mij niet dat ik eindeloos moet blijven doorgaan. Het betekent ook dat ik mag herkennen wanneer iets afgerond is of wanneer het tijd is om een andere weg in te slaan.
Misschien is dat wel wat het donkere midden van me vraagt.
Dat ik de waarde blijf zien van wat ik te brengen heb, zonder die waarde af te meten aan inschrijvingen, reacties of omzet.
En tegelijk eerlijk blijf over wat ik nodig heb en ook wat mijn bedrijf nodig heeft om mijn werk op een gezonde manier verder te zetten.
Gisteren kon ik dit voor het eerst vertellen zonder dat de tranen meteen kwamen.
Niet omdat het me niets meer doet.
Maar omdat ik voel dat ik ook hier mag zijn.
In het niet-weten.
Zonder mezelf te verliezen in de vragen. Zonder te moeten bewijzen dat ik goed bezig ben. En zonder vandaag al te beslissen hoe het verder moet.
Ik zit in het donkere midden.
En voor vandaag is dat oke.
Barbele
