17/08/2026
Een harde tik… maar we blijven zoeken.
Hey jongens,
Hierbij een grondige nabeschouwing van mijn opgave in Embrunman. Velen begrijpen misschien niet waarom ik wederom de handdoek in de ring gooide. Anderen zullen het misschien beter begrijpen.
Jaren geleden kende ik een zwaar ongeval, net op het moment dat ik top werd op de zwaarste parcoursen van het triathlonCircuit. Toen zwom ik zonder echt te moeten pushen 58’ op 3800m, duwde ik tijdens een full distance 300-310W NP en liep ik al mijn Ironman marathons tussen 2u35 en 2u46 op de zwaarste parcoursen.
De voorbije 3,5 weken leek mijn voorbereiding dankzij de trainingsstage toch weer op een acceptabel niveau te komen. Voordien was het lastig met mijn fulltime job maar we maakte er het beste van. We waren er nog lang niet zoals voor 2021, maar voldoende om op mijn parcoursen weer de verhouding Watt/kg te kunnen rijden die nodig is om daarna een zware snelle marathon te kunnen lopen.
Mijn loopniveau is het enige wat ik het voorbije jaar écht terug op niveau heb kunnen krijgen. Daar kon ik opnieuw mee aankloppen bij de Belgische subtop in de atletiek.
De dagen voor de race…De benen en het lichaam voelden fris aan.
Maar vanaf het zwemmen voelde ik dat er iets niet klopte.
Ondanks dat ik eigenlijk nauwelijks een knokpartij had richting de eerste boei, kon ik op geen enkel moment echt tempo maken. Uiteindelijk kwam ik na 3800m uit het water in 1u04’. Oke, we hebben sedert september vorig jaar amper 200km gezwommen waarvan 50 in de laatste 25dagen; Maar toch…
De eerste mentale tik was binnen.
Zes minuten trager dan wat ik op mijn normale niveau zou moeten kunnen.
Ik kwam als 167e uit het water en besloot het voorlopig op een beginnersfout te houden.
Op de fiets was het plan duidelijk: de eerste lus bergop rond 320-330W rijden en vervolgens stilaan richting de kanonnen opschuiven.
Dat laatste lukte aanvankelijk ook. Op nog geen 10 km schoof ik 72 plaatsen op. Maar tegelijkertijd kreeg ik bergop met moeite 300-310W gemiddeld uit mijn benen.
En dat was een eerste teken aan de wand.
Ik voelde me voor de wedstrijd nog fris, maar de kracht die ik gewend was te hebben, was er simpelweg niet. futloos in de benen… zo’n gevoel.
Aan de voet van de Izoard reed ik ondertussen al 32e. Maar in de vallei kwamen er op mijn Garmin met moeite wattages van 265W tevoorschijn, terwijl ik hier normaal rond de 280W gemiddeld probeer te rijden.
De Izoard zelf reed ik geforceerd omhoog aan 290W gemiddeld. Daardoor kwam ik boven als 24e.
Bidons wisselen en de afdaling richting Briançon in.
En daar kreeg ik opnieuw een mentale klap.
Tot twee keer toe werd ik door rijdend verkeer volledig verplicht om alles dicht te gooien. Eén verkeerde beweging en ik lag op de grond.
Na mijn zware ongeval is dat iets waar ik nog steeds heel moeilijk mee omga.
Het kroop volledig in mijn hoofd.
Ik reed de afdaling bijna in stilstand verder. Richting Embrun kwam ik nagenoeg geen enkele atleet meer tegen. En mentaal werd het daardoor alleen maar zwaarder.
Op de Chalvet kreeg ik nog met moeite 200W uit mijn benen.
Waar ik normaal na het fietsen opnieuw moraal krijg, bleef die deze keer volledig uit.
Ik zag op dat moment geen andere mogelijkheid dan uit de wedstrijd te stappen. Aan 4:10/km verder doen was gewoon niet meer acceptabel.
Een wedstrijd die me zoveel heeft gegeven, maar die me ondertussen ook al enorm veel emoties heeft gekost.
MAAR…
In 2019 kende ik na een hoogtestage een gelijkaardige dag.
Drie weken later werd ik wereldkampioen.
Misschien is dat vandaag gewoon hetgene waar ik me aan moet vasthouden.
Ik ben op zoek naar nieuwe moed. Naar het vertrouwen dat dit misschien gewoon een slechte dag was en dat mijn lichaam en conditie nog altijd ergens liggen waar ik ze wil hebben.
Want één ding weet ik zeker:
You win some, you lose some.
Maar deze was wederom een harde tik.
Misschien is het moeilijkste aan deze opgave niet eens de wedstrijd zelf.
Ik vind het vooral enorm jammer tegenover de mensen die mij de voorbije jaren steeds opnieuw positief hebben aangemoedigd om te blijven proberen. Mensen die blijven zeggen dat er nog altijd talent in mij zit en dat ik opnieuw moet proberen te tonen wat er misschien nog in mij zit.
En net daarom voelt dit als teleurstellen.
Ik weet dat ik niemand iets verschuldigd ben en dat sport uiteindelijk maar sport is. Maar persoonlijk heb ik het daar soms moeilijk mee. Als mensen in je blijven geloven, wil je dat geloof ook graag terugbetalen met een prestatie, met iets waar zij trots op kunnen zijn.
Deze keer is dat niet gelukt.
Dat doet pijn.
Maar misschien is dat ook net waarom ik nog niet klaar ben om het zomaar los te laten.
Ik moet opnieuw wat vertrouwen vinden, het hoofd leegmaken en kijken wat er nog in die oude motor zit.
Want ergens diep vanbinnen geloof ik nog altijd dat er meer in zit.
En misschien is dát voorlopig genoeg. ❤️
Ik neem even de tijd, probeer opnieuw perspectief te vinden en hou jullie op de hoogte.
Dank voor alle steun. ❤️
Nogmaals Sorry🥺
Diego
15/08/2026
13/08/2026
12/08/2026
06/08/2026