20/09/2026
Sommige bomen staan niet in een tuin.
Ze dragen een tuin.
Zestien jaar lang leefden wij onder deze beuk. Onder zijn gefilterde licht, in zijn koelte op warme dagen, onder zijn immense kruin.
Hij gaf deze plek iets wat je niet kunt ontwerpen of aanplanten: ouderdom, rust en vanzelfsprekendheid. De hele tuin is mee gegroeid en ontworpen uit respect voor deze reus.
We hadden hem graag 200 jaar oud zien worden.
Graag gedacht dat hij ons allemaal zou overleven.
Maar de realiteit heeft ons ingehaald.
De voorbije jaren kreeg hij het steeds moeilijker. Stress, aantasting door de reuzenzwam en zware takken die steeds vaker naar beneden kwamen.
Vijf jaar lang hebben we getwijfeld. Gehoopt. Opgevolgd. Uitgesteld.
Tot we, als gezin en ondersteund door het Agentschap voor Natuur en Bos, de moeilijke beslissing moesten nemen om hem te laten gaan.
Mijn vader stond in 1978 voor bijna dezelfde keuze, met de beuk die vlak naast deze boom stond. Bijna vijftig jaar later staan wij op dezelfde plek.
Vandaag verdwijnt er veel meer dan een boom.
De schaduw waaronder we zaten. Het licht door zijn bladeren. De geborgenheid van zijn kruin. Een aanwezigheid die er altijd leek te zijn.
Morgen zal er meer licht zijn in onze tuin.
Maar vandaag voelt het vooral alsof een stuk van ons gezin verdwenen is.
Dankjewel, oude reus. 🌳
