پشت پرده

۶ـ نامه‌ های پنهانی
پشت پرده زندگی‌های خاموش
فصل دوم — زن دوم

بعضی رازها فریاد نمی‌ زنند...
فقط سال‌ ها در گوشه یک صندوق قدیمی می‌ مانند،
زرد می‌ شوند
فراموش می‌ شوند
اما نمی‌ میرند.

رابعه آن روز اصلاً دنبال راز نبود.
طوبا برای چند ساعت از خانه بیرون رفته بود
و از رابعه خواسته بود اتاقش را کمی مرتب کند.
همین.

یک خواهش ساده.
اما بعضی خواهش‌ های ساده، آدم را تا قلب یک فاجعه می‌ برند.

اتاق طوبا مثل همیشه بوی سکوت می‌ داد.
همان بوی عجیبی که رابعه هنوز نتوانسته بود برایش اسمی پیدا کند.
نه بوی عطر بود
نه بوی کهنگی...

بوی سال‌ هایی بود که داخل یک زن دفن شده باشند.
رابعه آرام بالش‌ ها را مرتب کرد.
شیشه آب را عوض کرد.

پرده را کمی کنار زد تا نور بیشتری داخل اتاق بیاید.
اما وقتی خم شد تا زیر میز را پاک کند،
چشمش به گوشه‌ای از فرش افتاد که کمی بالا آمده بود.
فرش را کنار زد.

زیر آن، در چوبی کوچکی دیده می‌ شد.
قلبش آرام کوبید.
دستش را جلو برد و در را بالا کرد.
صندوقی قدیمی آنجا پنهان شده بود.
صندوقی کوچک، با قفل زنگ‌ زده
و گوشه‌ هایی که از سال‌ ها رنگ باخته بودند.

رابعه چند ثانیه فقط نگاه کرد.
باید همان‌ جا رهایش می‌ کرد.
باید بلند می‌ شد و از اتاق بیرون می‌ رفت.
باید به خودش می‌ گفت این راز به او مربوط نیست.

اما بعضی چیزها، آدم را صدا می‌ زنند.
نه با صدا...
با درد.

قفل صندوق باز بود.
رابعه آهسته در آن را بلند کرد.
داخلش نه طلا بود
نه پول
نه سندی از دارایی‌ های مرد خانه...

فقط چند پارچه کهنه، یک عکس قدیمی، و دسته‌ای نامه که با نخ آبی بسته شده بودند.
نامه‌ ها زرد شده بودند.
لبه‌ های‌ شان تا خورده بود.

بعضی جاها لکه اشک یا آب روی کاغذ مانده بود.
رابعه یکی از آنها را برداشت.
روی کاغذ فقط یک جمله نوشته شده بود:
«به تو که هنوز هر شب از پشت همان پنجره منتظرت می‌ مانم...»
نفس رابعه بند آمد.
دستش لرزید.
نامه را باز کرد.
خط طوبا بود.

همان خط آرام، همان حروفی که انگار با بغض نوشته شده باشند.

طوبا نوشته بود:
«نمی‌ فهمم تو واقعاً رفتی یا از من گرفته شدی.
همه می‌گویند باید فراموشت کنم، اما آدم چطور نفس کشیدن خود ره فراموش کند؟
تو رفتی، اما مه هنوز هر شب با خیال برگشتنت می‌ خوابم.
اگر یک روز برگردی
و مه دیگر اینجا نباشم،
بدان که مه تا آخرین روز،
فقط با نام تو زنده بودم...»

رابعه حس کرد چیزی در گلویش گیر کرده.
نامه را پایین آورد.
اما نتوانست خودش را نگه دارد.

نامه دوم را باز کرد.
بعد سومی.
بعد چهارمی.
همه خطاب به همان مرد بودند.
همان مرد گمشده.

همان کسی که سال‌ ها پیش، چند روز مانده به عروسی طوبا، ناگهان ناپدید شده بود.

در یکی از نامه‌ ها طوبا نوشته بود:
«امروز دوباره مجبور شدم کنار سفره مردی بنشینم که شوهرم است، اما هرچه بیشتر به او نگاه می‌ کنم،
بیشتر می‌ فهمم مه هیچ‌ وقت از آن روز بیرون نیامدم.
آدم می‌ تواند با یک نفر زندگی کند،
اما دلش را در قبر دیگری جا بگذارد...»

در نامه دیگر نوشته بود:
«همه فکر می‌ کنند مه خاموش شده‌ام.
اما خاموشی همیشه به معنی فراموشی نیست.
گاهی زن‌ ها حرف نمی‌ زنند
چون اگر دهان باز کنند، تمام خانه فرو می‌ ریزد...»

اشک در چشم‌ های رابعه جمع شد.
او تا آن روز فکر می‌کرد طوبا فقط زنی غمگین است.
فقط زنی که یک عشق قدیمی را از دست داده.
اما حالا می‌فهمید قصه خیلی عمیق‌ تر از اینهاست.

طوبا فقط تنها غمگین نبوده...
او هنوز عاشق بود.
هنوز بعد از این همه سال، بعد از این همه تحقیر، بعد از این همه زندگی اجباری، دلش را به مردی سپرده بود که شاید دیگر زنده هم نبود.

و بدتر از همه اینکه، هیچ‌ کدام از این نامه‌ ها هرگز فرستاده نشده بودند.

تمام این سال‌ها، طوبا فقط نوشته بود...
فقط گریه کرده بود...
فقط کاغذ ها را پر کرده بود...

و بعد، همه را داخل یک صندوق تاریک پنهان کرده بود.
انگار می‌ دانست عشقش جایی برای زنده ماندن ندارد
جز بین چند برگ زرد.

رابعه آخرین نامه را باز کرد.
این یکی کوتاه‌ تر بود.
اما از همه دردناک‌ تر.

فقط چند خط داشت:
«اگر روزی کسی این نامه‌ ها ره پیدا کرد، بداند که مه بی‌ وفا نبودم...
مه فقط زنی بودم که بین ترس و اجبار، زنده دفن شدم.
و اگر او برنگشت، شاید نه بخاطر بی‌ عشقی...
بلکه بخاطر چیزی بود که هنوز جرئت نوشتنش ره هم ندارم...»

رابعه یخ زد.
چشم‌ هایش روی همان جمله آخر ماند.
«چیزی که هنوز جرئت نوشتنش ره هم ندارم...»

یعنی چه؟
چه چیزی حتی در نامه هم قابل نوشتن نبود؟
چه رازی بین طوبا و آن مرد وجود داشت
که بعد از این همه سال، هنوز طوبا از نوشتنش می‌ ترسید؟

رابعه آهسته نامه را پایین آورد.
همان لحظه صدای در اتاق آمد.
تق.

قلبش از جا کنده شد.
رنگ از صورتش پرید.
به سمت در برگشت.

طوبا پشت در ایستاده بود.
ساکت.
بی‌ حرکت.
چشم‌ هایش روی نامه‌ای بود که در دست رابعه مانده بود.
نه فریاد زد.
نه جلو آمد.
فقط نگاه کرد.

اما آن نگاه، از هر فریادی ترسناک‌ تر بود.
رابعه با صدای لرزان گفت:
ـ مه... مه قصد نداشتم...

طوبا آرام در را بست.
چند قدم جلو آمد.
اشک در چشم‌ هایش جمع شده بود، اما صورتش از همیشه آرام‌ تر بود.

بعد خیلی آهسته گفت:
ـ بالاخره پیدا شدند...

رابعه چیزی نگفت.
طوبا نزدیک صندوق نشست.
دستش را روی نامه‌ ها کشید؛ مثل مادری که سال‌ ها بعد به صورت فرزند گمشده‌ اش دست بکشد.
بعد با صدایی که از ته یک قبر قدیمی بیرون می‌آمد، زمزمه کرد:
ـ ای نامه‌ ها تنها جایی‌ ان که مه هنوز خودِ واقعی مه استم...

رابعه بغض کرد.
اما جمله بعدی طوبا، تمام خون را در رگ‌ هایش یخ کرد.

طوبا بدون اینکه به او نگاه کند، گفت:
ـ اگر می‌خواهی حقیقت ناپدید شدن او ره بفهمی...
باید اول بدانی
چه کسی این نامه‌ها ره هرگز نگذاشت به دستش برسد.

رابعه خشکش زد.
یعنی کسی نامه‌ ها را پنهان کرده بود؟
یعنی کسی سال‌ ها اجازه نداده بود آن مرد حتی بداند طوبا هنوز منتظرش مانده؟

و فقط یک نفر در آن خانه قدرت چنین کاری را داشت...
مرد خانه.

ادامه دارد...

برای بخش های بعدی کلمه «ادامه» را کامنت کنید 👇




#رمان

۵ـ راز مرد خانه
(پشت پرده زندگی‌های خاموش)
فصل دوم — زن دوم

همه از او می‌ترسیدند.
اما هیچ‌کس درباره‌اش حرف نمی‌زد.
این چیزی بود که بیشتر از هر چیز ذهن رابعه را آزار می‌داد.

در آن خانه
نام مرد خانه همیشه با احترام گفته می‌شد.
خدمتکارها به محض شنیدن صدای موترش از جا بلند می‌شدند.

زن‌ها حرف‌شان را نیمه‌کاره رها می‌کردند.
و حتی خنده‌ها
ناگهان خاموش می‌شدند.
انگار با ورود او
هوا هم سنگین‌تر می‌شد.

اما عجیب این بود که آن مرد هرگز فریاد نمی‌زد.
هرگز کسی را جلوی دیگران تحقیر نمی‌کرد.
هرگز دستش را روی کسی بلند نمی‌کرد.
برعکس...
همیشه آرام حرف می‌زد.
همیشه لباس مرتب می‌پوشید.
همیشه لبخند می‌زد.

و همین
او را ترسناک‌تر می‌کرد.
چون بعضی آدم‌ها با فریاد حکومت نمی‌کنند...
با ترس حکومت می‌کنند.

یک شب
رابعه دیرتر از همیشه مشغول جمع کردن وسایل خیاطی بود.
خانه تقریباً در سکوت فرو رفته بود.
اما ناگهان صدای باز شدن دروازه آمد.

همان لحظه،
اتفاق عجیبی افتاد.
یکی از خدمتکارها که مشغول خندیدن بود،
ساکت شد.

زن‌ها نگاه‌شان را پایین انداختند.

و طوبا،
بی‌اختیار از کنار پنجره فاصله گرفت.

قلب رابعه لرزید.

فقط صدای آمدن یک نفر بود...

اما تمام خانه تغییر کرد.

آن شب
برای اولین بار مرد خانه را از نزدیک دید.
چهره‌اش آرام بود.
لباسش مرتب بود.
و لبخند کوتاهی روی لب داشت.

اما چشم‌هایش...
چشم‌هایش هیچ شباهتی به لبخندش نداشت.

رابعه احساس کرد آن مرد،
همه چیز را می‌بیند.

حتی چیزهایی را که نباید ببیند.

مرد هنگام عبور،
فقط یک لحظه به رابعه نگاه کرد.

و همان یک نگاه،
باعث شد لرزی نامرئی در وجودش بدود.

نه از نفرت...

نه از خشم...

بلکه از حسی که نمی‌توانست توضیحش دهد.

بعد از رفتن او،
خانه دوباره نفس کشید.

خدمتکار پیر زیر لب گفت:

ـ خدا ره شکر...

رابعه متعجب شد.

مگر چه اتفاقی افتاده بود؟

چرا همه این‌قدر می‌ترسیدند؟

پاسخ را چند روز بعد پیدا کرد.

آن روز،
هنگام مرتب کردن پارچه‌ها،
به طور اتفاقی وارد اتاقی شد که قبلاً ندیده بود.

اتاقی کوچک در انتهای راهرو.

روی قفسه‌ها،
ده‌ها جعبه قدیمی قرار داشت.

داخل یکی از جعبه‌ها،
آلبوم‌های عکس بود.

رابعه کنجکاو شد.

اولین آلبوم را باز کرد.

عکس‌های قدیمی خانواده.

زن اول...

طوبا...

خدمتکارها...

و آدم‌هایی که دیگر در خانه نبودند.

اما چیزی عجیب بود.

در بسیاری از عکس‌ها،
افرادی دیده می‌شدند که بعداً هیچ اثری از آنها در خانه نبود.

نه اسمی.

نه یادی.

نه حتی یک عکس جدید.

انگار هرگز وجود نداشته‌اند.

قلب رابعه تند زد.

صفحه آخر آلبوم را باز کرد.

و همان لحظه نفسش بند آمد.

در یکی از عکس‌ها،
طوبا کنار جوانی ایستاده بود.

همان مردی که سال‌ها پیش ناپدید شده بود.

پشت عکس
با خطی لرزان نوشته شده بود:
«بعضی آدم‌ها گم نمی‌شوند...
گم‌شان می‌کنند.»

دست‌های رابعه لرزید.
صدای قدم‌هایی از پشت سر آمد.
سریع آلبوم را بست.

وقتی برگشت
خدمتکار پیر پشت در ایستاده بود.
رنگ از صورتش پریده بود.

نگاهی به عکس انداخت و آرام گفت:
ـ دخترم...
اگر می‌خواهی اینجا بمانی،
دنبال گذشته نرو.
رابعه زمزمه کرد:
ـ چرا؟

پیرمرد چند ثانیه سکوت کرد.
بعد جمله‌ای گفت که تا صبح از ذهن رابعه بیرون نرفت:
ـ چون راز مرد خانه فقط زندگی زن‌ها ره زندانی نکرده...

گذشته همه ره زندانی کرده است.

و درست همان شب
رابعه متوجه شد شاید ناپدید شدن عشق طوبا،
فقط یک اتفاق نبوده بقاشد...

ادامه دارد...

برای ادامه داستان... کلمه «ادامه» را کامنت کنید 👇




#رمان

۴ـ پنجره‌ای رو به کوچه
(پشت پرده زندگی‌های خاموش)
فصل دوم — زن دوم

رابعه از همان روز اول متوجه آن پنجره شده بود.
پنجره‌ای قدیمی در انتهای راهروی طبقه دوم.
نه بزرگ بود
نه زیبا.
اما عجیب‌ترین جای آن خانه محسوب می‌شد.

چون هر شب
در همان ساعت مشخص
طوبا کنار آن می‌ایستاد.
ساکت.
بی‌حرکت.
و ساعت‌ها به کوچه خیره می‌شد.

اول رابعه فکر می‌کرد شاید منتظر برگشتن شوهرش باشد.
اما خیلی زود فهمید اشتباه می‌کند.
چون هر بار صدای موتر صاحب خانه می‌آمد
طوبا پرده را می‌بست.
و از پنجره دور می‌شد.
انگار از کسی فرار می‌کرد.
نه اینکه منتظرش باشد.

این راز
آرام آرام ذهن رابعه را درگیر کرد.
تا اینکه یک شب
اتفاقی افتاد که همه چیز را تغییر داد.

آن شب
باران آرام روی شیشه‌ها می‌بارید.
خانه در سکوت فرو رفته بود.
رابعه برای برداشتن وسایل خیاطی‌اش از طبقه بالا عبور می‌کرد.

اما ناگهان صدای آهسته‌ای شنید.
صدایی شبیه حرف زدن.
کنجکاو شد.
چند قدم جلو رفت.
و طوبا را دید.
کنار همان پنجره.

در حالی که چیزی را در دست گرفته بود.
یک عکس قدیمی.
نور کم چراغ روی صورتش افتاده بود.
و اشک آرام روی گونه‌هایش می‌لغزید.

طوبا به عکس نگاه می‌کرد و زیر لب گفت:
ـ چرا برنگشتی...؟

رابعه خشکش زد.
نفسش بند آمد.
برای اولین بار
طوبا را دید که نقاب همیشگی‌اش را کنار گذاشته بود.
آن زن آرام و خاموش
حالا شکسته‌تر از همیشه به نظر می‌رسید.

ناگهان صدای قدم‌های رابعه را شنید.
سریع عکس را پنهان کرد.
اشک‌هایش را پاک کرد.
و دوباره همان لبخند مصنوعی را روی لب آورد.

اما این بار دیر شده بود.
رابعه حقیقت را دیده بود.
روز بعد
کنجکاوی او را آرام نگذاشت.

بالاخره از خدمتکار پیر خانه پرسید:
ـ طوبا همیشه منتظر کی است؟
پیرمرد چند ثانیه سکوت کرد.
بعد آهی کشید.
آهی که انگار سال‌ها روی سینه‌اش مانده بود.

و آرام گفت:
- بعضی آدم‌ها هیچ‌وقت از انتظار بیرون نمی‌شن دخترم...
رابعه ساکت ماند.

اما پیرمرد ادامه داد:
ـ قبل از ای ازدواج...
طوبا عاشق بود.

قلب رابعه لرزید.
ـ عاشق؟

پیرمرد سرش را پایین انداخت.
ـ بلی.

عاشق پسری که همه قریه از عشق‌شان خبر داشت.
قرار بود با هم ازدواج کنن.
قرار بود زندگی‌شان را بسازن.
اما چند روز قبل از عروسی...
ناگهان ناپدید شد.

رابعه احساس کرد زمین زیر پایش خالی شده.
ـ ناپدید شد؟
ـ هیچ‌کس نفهمید چی شد.
بعضی‌ها گفتن فرار کرد.
بعضی‌ها گفتن کشته شد.
بعضی‌ها گفتن اصلاً زنده نیست.
اما هیچ‌کس حقیقت را نفهمید.

و چند ماه بعد...
طوبا را به عقد صاحب این خانه درآوردند.

رابعه دیگر چیزی نپرسید.
اما آن شب
تا صبح خوابش نبرد.
مدام به پنجره فکر می‌کرد.
به زنی که سال‌ها منتظر مانده بود.
به عشقی که هیچ خبری نداشت.
به مردی که شاید مرده بود...
و شاید هنوز زنده.

نیمه‌شب
رابعه دوباره از کنار راهرو عبور کرد.
و باز هم طوبا را کنار پنجره دید.
همان پنجره.
همان نگاه.
همان انتظار.

اما این بار
رابعه چیزی را متوجه شد که قبلاً ندیده بود.
طوبا به کوچه نگاه نمی‌کرد...
او به گذشته نگاه می‌کرد.
به روزی که زندگی‌اش از او دزدیده شد.
به مردی که شاید هرگز برنگردد.
و همان لحظه
برای اولین بار
رابعه فهمید:
خطرناک‌ترین زندان دنیا
دیوار و قفل ندارد...

گاهی یک خاطره است.
خاطره کسی که دوستش داشتی
اما هیچ‌وقت فرصت خداحافظی با او را پیدا نکردی.

و درست زمانی که رابعه می‌خواست از پنجره دور شود
طوبا ناگهان بدون اینکه برگردد گفت:
ـ اگر یک روز حقیقت ناپدید شدن او ره فهمیدی...
اول به مه بگو.
رابعه یخ زد.

چون فهمید:
طوبا هنوز بعد از تمام این سال‌ها
امیدش را از دست نداده است...
بعضی آدم‌ها سال‌ها نتظر کسی می‌مانند که شاید هرگز برنگردد

ادامه دارد...

برای بخش های بعدی داستان کلمه «ادامه» را کامنت کنید.
هرگاه کمنت ها به ۱۰۰ عدد رسید بخش بعدی نشر می شود 👇




#رمان

هفته گذشته بیش از ‏۸۰۰‏ واکنش درباره یکی از پست‌هایم دریافت کردم! از همه بابت حمایتشان تشکر می‌کنم! ‏🎉‏

۳ـ زن اول
(پشت پرده زندگی‌ های خاموش)
فصل دوم — زن دوم

در آن خانه بزرگ، همه از زن دوم حرف می‌ زدند.
همه درباره طوبا نجوا می‌کردند.

اما هیچ‌ کس نام زن اول را به زبان نمی‌آورد.
انگار او هنوز زنده بود...
اما سال‌ها پیش از یادها رفته بود.

رابعه اولین بار نامش را از زبان یک خدمتکار پیر شنید.
آهسته گفت:
نزدیک اتاق زن اول نشو دخترم...
و دیگر چیزی نگفت.

اما همین یک جمله کافی بود.
کنجکاوی
آرام آرام داخل دل رابعه ریشه گرفت.

چند روز بعد
وقتی از راهروی طبقه دوم عبور می‌کرد
متوجه شد انتهای راهرو همیشه تاریک‌تر از بقیه خانه است.

در آن قسمت
یک در چوبی قدیمی وجود داشت.
دری که همیشه بسته بود.
هیچ خدمتکاری آنجا نمی‌رفت.
هیچ زنی نزدیکش نمی‌شد.

و عجیب‌تر از همه اینکه...
همه وانمود می‌کردند آن اتاق اصلاً وجود ندارد.
اما بعضی رازها
هرچه بیشتر پنهان شوند
بیشتر آدم را به سمت خود می‌کشند.

یک عصر بارانی
رابعه برای بردن لباس‌های دوخته‌شده از همان راهرو عبور می‌کرد.

باد از پنجره نیمه‌باز داخل می‌آمد.
و سکوت خانه
سنگین‌تر از همیشه بود.
ناگهان صدایی شنید.
صدایی آرام.
شبیه گریه.

رابعه ایستاد.
قلبش تند زد.
صدا دوباره آمد.
از پشت همان در.

قدم‌هایش ناخودآگاه جلو رفت.
آرام دستش را روی دستگیره گذاشت.
در نیمه‌باز شد.
و او را دید.

زنی کنار پنجره نشسته بود.
با موهایی که میان تارهای سفید گم شده بودند.

چهره‌ای که هنوز نشانه‌های زیبایی سال‌های دور را داشت.
اما چشم‌هایش...
خدایا آن چشم‌ها...

رابعه هرگز چنین چشم‌هایی ندیده بود.
چشم‌هایی که انگار سال‌ها گریه کرده بودند.
چشم‌هایی که دیگر حتی توان فریاد زدن نداشتند.
زن آرام سرش را بلند کرد.

و برای چند ثانیه
نگاهشان به هم گره خورد.
رابعه احساس کرد تمام دردهای دنیا را داخل آن نگاه دیده است.

زن چیزی نگفت.
فقط نگاه کرد.
نگاهی که بیشتر از هزار جمله حرف داشت.
بعضی نگاه‌ها از هزار صفحه کتاب غمگین‌ترند

رابعه آرام سلام کرد.
اما زن جواب نداد.
نه از روی بی‌ادبی...
بلکه انگار فراموش کرده بود چگونه با آدم‌ها حرف بزند.

سال‌ها تنهایی
بعضی انسان‌ها را از دنیا جدا می‌کند.

رابعه آرام از اتاق بیرون آمد.
اما آن شب
نتوانست آن نگاه را فراموش کند.

فردا دوباره پرسید:
او کیست؟

خدمتکار پیر صورتش را برگرداند.
زن اول.
فقط همین.
نه اسم.
نه داستان.
نه گذشته.

فقط:
زن اول.
و همین بیشتر از هر چیز رابعه را ناراحت کرد.
چگونه ممکن بود آدمی سال‌ها زندگی کند
اما حتی نامش را هم از او بگیرند؟

چگونه ممکن بود زنی
به یک عنوان تبدیل شود؟
زن اول...
زن دوم...

انگار هیچ‌کدام انسان نبودند.
فقط نقش‌هایی داخل یک زندان بزرگ بودند.

روزها گذشت.
رابعه گاهی از کنار اتاق زن اول عبور می‌کرد.

و هر بار
احساس عجیبی داشت.
انگار پشت آن در
سال‌ها گریه دفن شده بود.
انگار دیوارهای اتاق
همه رازها را شنیده بودند.
همه فریادها را.
همه التماس‌ها را.

و حالا خاموش ایستاده بودند.
یک شب
وقتی همه خواب بودند
رابعه دوباره از کنار اتاق عبور کرد.

در نیمه‌باز بود.
نور چراغ روی صورت زن افتاده بود.
او بیدار بود.
به دیوار خیره شده بود.
و آرام چیزی زیر لب می‌گفت.

رابعه گوش داد.
و ناگهان خون در رگ‌هایش یخ زد.
زن فقط یک جمله را تکرار می‌کرد:
مه مقصر نبودم...
مه مقصر نبودم...
مه مقصر نبودم...
اشک آرام روی گونه‌هایش می‌لغزید.
و آن لحظه

رابعه فهمید:
گاهی خطرناک‌ترین آدم‌ها
آنهایی نیستند که نفرت دارند.
بلکه آنهایی‌اند که سال‌ها قربانی بوده‌اند
و هیچ‌کس حرفشان را باور نکرده است.
اما هنوز یک سوال باقی مانده بود...

زن اول واقعاً قربانی بود؟
یا دشمنی که همه از او می‌ترسیدند؟

و پاسخ این سوال
می‌توانست سرنوشت تمام خانه را تغییر دهد...
وقتی رابعه خواست از اتاق بیرون شود، زن اول ناگهان گفت:
«اگر می‌خواهی زنده بمانی... هرگز به شوهر این خانه اعتماد نکن.»

ادامه دارد...

برای بخش های بعدی لایک نموده و کلمه «ادامه» را کامنت کنید👇




#رمان

۲ـ زن دوم
(پشت پرده زندگی‌ های خاموش)
فصل دوم — زن دوم

اولین بار که رابعه طوبا را دید، فکر کرد زیباترین زن دنیا را دیده است.
نه بخاطر لباس‌ های گران‌ قیمتش...
نه بخاطر طلاهایی که به دست داشت...
بلکه بخاطر غمی که داخل چشم‌ هایش زندگی می‌کرد.

بعضی آدم‌ ها آنقدر درد کشیده‌ اند که غم، جزئی از چهره‌ شان می‌ شود.
طوبا یکی از همان آدم‌ ها بود.
آن روز، رابعه مشغول دوختن لباس داخل سالن بزرگ خانه بود.
صدای ساعت دیواری در سکوت خانه می‌ پیچید.
زن‌ های خانه مثل همیشه آرام حرف می‌ زدند.
انگار همه مراقب بودند کسی صدای واقعی‌ شان را نشنود.

ناگهان صدای قدم‌ هایی از راهرو آمد.
همه ساکت شدند.
حتی خدمتکارها.
حتی زن‌ هایی که چند لحظه قبل آهسته می‌ خندیدند.

رابعه سرش را بلند کرد.
و او را دید.
زنی با لباس آبی تیره.
چهره‌ای آرام.
موهایی که از زیر روسری بیرون زده بود. و چشم‌ هایی که انگار سال‌ ها گریه کرده بودند.

زن آرام وارد شد.
همه سلام کردند.
اما هیچ‌ کس اسمش را صدا نزد.

یکی گفت:
ـ زن دوم آمد.
دیگری گفت:
ـ زن دوم امروز بهتر معلوم می‌شود.
زن دوم...
زن دوم...
زن دوم...

رابعه چند بار این کلمه را شنید.اما هیچ‌ کس نگفت:
«طوبا.»

انگار اسم واقعی‌ اش سال‌ ها پیش مرده بود.
انگار هویت او را از او گرفته بودند.

و فقط یک عنوان برایش باقی مانده بود:
زن دوم.

آن روز، طوبا حتی یک بار هم داخل چشم کسی نگاه نکرد.
همیشه سرش پایین بود.
همیشه لبخند کوچکی روی لب داشت.

اما آن لبخند، لبخند آدم خوشبخت نبود.
لبخند کسی بود که یاد گرفته دردش را پنهان کند.

ظهر،
وقتی همه مشغول بودند،
طوبا کنار میز خیاطی ایستاد.
نگاهش روی کار رابعه افتاد.
برای اولین بار لبخند واقعی زد.

و آرام گفت:
دست‌ هایت قشنگ کار می‌کنن.
رابعه تشکر کرد.

اما قبل از اینکه چیزی بگوید،
متوجه شد طوبا به لباس نگاه نمی‌کند...
به دست‌ های او نگاه می‌کند.
به دست‌ هایی که هنوز آزاد بودند.
به دست‌ هایی که هنوز صاحب سرنوشت خودشان بودند.

برای لحظه‌ای،
چیزی شبیه حسرت از چشم‌ های طوبا گذشت.
و بعد ناپدید شد.

چند روز گذشت.
هر روز رابعه بیشتر طوبا را می‌ دید.
و هر روز بیشتر احساس می‌ کرد پشت آن سکوت،
داستانی دفن شده است.

گاهی طوبا ساعت‌ ها کنار پنجره می‌ ایستاد.
بدون اینکه حرفی بزند.
بدون اینکه تکان بخورد.
فقط به دوردست نگاه می‌کرد.

مثل کسی که هنوز منتظر برگشتن چیزی باشد.
یا کسی.

یک شب،
رابعه هنگام رفتن صدای گریه‌ ای شنید.
صدایی آرام.
شکسته.
از طبقه بالا.
قلبش لرزید.

آرام از پله‌ ها بالا رفت.
و از لای در نیمه‌ باز،
طوبا را دید.
تنها.
نشسته کنار پنجره.

در حالی که یک عکس قدیمی را داخل دست‌ هایش گرفته بود.
اشک‌ هایش آرام روی صورتش می‌ ریخت.
و زیر لب فقط یک جمله را تکرار می‌کرد:
مه تقصیر نداشتم...
مه تقصیر نداشتم...

رابعه خشکش زد.
نفسش بند آمد.
طوبا ناگهان سرش را بلند کرد.

چشم‌ های‌ شان به هم گره خورد.
چند ثانیه.

فقط چند ثانیه.
اما همان چند ثانیه کافی بود.
چون رابعه چیزی را دید که هرگز فراموش نکرد:
ترس.

ترسی قدیمی.
ترسی که سال‌ ها داخل قلب یک زن زندانی مانده بود.

فردای آن روز،
طوبا دوباره همان زن آرام همیشگی بود.
دوباره لبخند می‌زد.
دوباره خاموش بود.

اما حالا رابعه می‌دانست:

پشت آن لبخند، یک راز بزرگ خوابیده است.
رازی که شاید تمام زندگی این خانه را تغییر دهد.

و برای اولین بار، رابعه احساس کرد:
خطرناک‌ ترین آدم‌ های دنیا،
آنهایی نیستند که فریاد می‌ زنند...

بلکه آنهایی‌اند که سال‌ها درد کشیده‌اند
و هنوز سکوت می‌کنند.
بعضی لبخندها فقط برای پنهان کردن درد ساخته شده‌اند...

ادامه دارد...

برای بخش های بعدی داستان کلمه «ادامه» را کامنت کنید 😔👇



#طوبا
#رمان

۱ـ خانه‌ ای بدون آرامش
(پشت پرده زندگی‌ های خاموش)
فصل دوم — زن دوم

رابعه فکر می‌ کرد سخت‌ ترین شب زندگی‌ اش را پشت سر گذاشته است.
فکر می‌کرد بعد از ترک خانه، بعد از خدا حافظی با درخت توت، بعد از دفن آرزوهایش، دیگر چیزی نمی‌ تواند بیشتر از آن درد داشته باشد.
اما اشتباه می‌کرد.

بعضی دردها، تازه بعد از رسیدن آغاز می‌ شوند.
چند هفته بعد از کوچ، رابعه برای پیدا کردن کار خیاطی به محله‌ای رفت که مردم آن را «محله ثروتمندان» می‌ نامیدند.
کوچه‌ ها تمیز بود.
خانه‌ ها بزرگ بودند.
دروازه‌ ها بلند بودند.
و پشت هر دیوار، زندگی‌ ای جریان داشت که از دور شبیه خوشبختی به نظر می‌رسید.

آن روز، یک زن میانسال او را برای کار به خانه‌ ای معرفی کرد.
خانه‌ ای بزرگ.
بزرگ‌ تر از هر چیزی که رابعه تا آن روز دیده بود.
دروازه آهنی سیاه، حویلی وسیع، پنجره‌ های بزرگ، و باغی پر از گل.

رابعه لحظه ای ایستاد.
با خودش فکر کرد: «آدم‌ های داخل چنین خانه‌ ای حتماً خوشبخت‌اند...»
اما همان لحظه، صدای جیغ زنی از داخل خانه بلند شد.
و بعد... سکوت.
سکوتی عجیب.
سنگین.
ترسناک.
دروازه باز شد.
خدمتکار پیر خانه آرام گفت: بیا داخل.

رابعه قدم به داخل گذاشت.
اما نمی‌ دانست دارد وارد چه دنیایی می‌ شود.
از همان لحظه اول، چیزی درست نبود.
همه چیز قشنگ بود...
اما زنده نبود.

گل‌ ها زیبا بودند، اما کسی به آنها نگاه نمی‌ کرد.
خانه بزرگ بود، اما خنده‌ ای در آن شنیده نمی‌ شد.
حتی صدای قدم‌ ها هم انگار آهسته راه می‌ رفتند.
داخل سالن، چند زن نشسته بودند.
همه لباس‌ های قشنگ داشتند.
همه ظاهراً آرام بودند.
اما چشم‌ های‌ شان چیز دیگری می‌گفت.
چشم‌ هایی خسته.
ترسیده.
و خاموش.

وقتی رابعه سلام کرد، همه لبخند زدند.
اما آن لبخند ها عجیب بود.
مثل نقابی که سال‌ ها روی صورت مانده باشد.
یکی از زن‌ ها گفت: خوش آمدی دخترم.
دیگری گفت: ـ اینجا راحت خواهی بود.

اما هیچ‌ کدام داخل چشم‌ های او نگاه نکردند.
انگار از چیزی می‌ ترسیدند.
آن روز رابعه تا عصر خیاطی کرد.
اما هرچه بیشتر داخل خانه می‌ گشت، بیشتر احساس خفگی می‌کرد.

در راهروهای طولانی، در اتاق‌ های بزرگ، و در پشت پنجره‌ های مجلل...
یک چیز پنهان بود.
چیزی که دیده نمی‌شد، اما حس می‌ شد.
مثل سایه‌ای که همه جا همراه آدم باشد.
شب، وقتی آماده رفتن شد، صدای گریه آرامی شنید.
صدا از طبقه بالا می‌آمد.

رابعه ناخودآگاه ایستاد.
قلبش تند زد.
اما قبل از اینکه قدمی بردارد، خدمتکار پیر ناگهان گفت: هیچ‌وقت نپرس که کی گریه می‌کنه.

رابعه با تعجب نگاهش کرد.
پیرمرد سرش را پایین انداخت و ادامه داد: اینجا بعضی سوال‌ها جواب ندارن.
و رفت.
آن شب، رابعه نتوانست بخوابد.
صورت زن‌های خانه مدام جلوی چشمش می‌آمد.
لبخندهای مصنوعی...
چشم‌های خاموش...
و آن گریه‌ای که از پشت دیوارها شنیده بود.

صبح روز بعد، دوباره به همان خانه رفت.
اما این بار، احساس می‌کرد چیزی او را صدا می‌زند.
رازی قدیمی.
رازی که سال‌ها پشت دیوارهای بلند آن خانه دفن شده بود.
وقتی وارد حویلی شد، نگاهش به پنجره طبقه دوم افتاد.
دختری جوان پشت پنجره ایستاده بود.
چشم‌های‌شان فقط چند ثانیه به هم گره خورد.
اما همان چند ثانیه کافی بود.

چون رابعه چیزی را دید که هرگز فراموش نکرد:
کمک خواستن.
نه با زبان...
نه با فریاد...
فقط با چشم‌هایی که سال‌ها منتظر نجات مانده بودند.
و همان لحظه فهمید:
بعضی خانه‌ها، هرچقدر بزرگ باشند...
هرچقدر قصر به نظر برسند...
باز هم زندان‌ اند.
بعضی آدم‌ ها در خانه‌ های بزرگ زندگی می‌کنند، اما آرامش ندارند

ادامه دارد...

برای نشر بخش های بعدی داستان را لایک نموده و... کلمه «ادامه» را کامنت کنید👇



#رمان

۱۰ـ درد، حقیقت و امید تلخ
فصل اول — قبل از کوچ
(پشت پرده زندگی‌ های خاموش)

صبح کوچ
هوا عجیب سرد بود.
نه بخاطر زمستان…
بلکه بخاطر خانه‌ای که داشت خالی می‌ شد.
حویلی آرام بود.

درخت توت بی‌ حرکت ایستاده بود
انگار او هم فهمیده بود امروز
کسی برای همیشه می‌ رود.

مادر رابعه آخرین بار داخل اتاق‌ ها قدم زد.
هر گوشه خانه را نگاه می‌ کرد
مثل مادری که می‌ خواهد چهره فرزندش را قبل از مرگ حفظ کند.

پدرش بوجی‌ ها را بیرون می‌ برد
اما دست‌ هایش آنقدر می‌ لرزید که چند بار وسایل از دستش افتاد.

برادر کوچک رابعه هنوز معنی واقعی رفتن را نمی‌فهمید.
با خوشحالی گفت:
ـ وقتی برسیم، باز برمی‌ گردیم؟
هیچ‌کس جواب نداد.
چون بعضی رفتن‌ ها
برگشت ندارند.

رابعه آرام کنار دروازه ایستاده بود.
چادرش را محکم گرفته بود
اما دلش بیشتر از هر چیزی می‌ لرزید.
او آخرین بار به خانه نگاه کرد.
به دیوارهای گِلی
به پنجره کوچک
به تنور خاموش
و به تمام خاطراتی که حالا داشتند پشت سرش جا می‌ ماندند.

ناگهان احساس کرد:
انگار بخشی از وجود خودش را می‌ گذارد و می‌ رود.
اشک آرام از صورتش پایین آمد.
اما این بار پاکش نکرد.
چون بعضی گریه‌ ها
دیگر پنهان نمی‌ شوند.

موتر آرام آماده حرکت شد.
صدای موتور داخل سکوت قریه پیچید.

رابعه سوار شد
اما قبل از بسته شدن دروازه موتر
آخرین بار برگشت.

و همان لحظه
چشمش به سلیم افتاد.
او دورتر ایستاده بود.
خاموش
شکسته
و بی‌ قدرت‌ تر از همیشه.

هیچ‌کدام چیزی نگفتند.
نه خداحافظی…
نه وعده…
نه حتی یک کلمه.

چون بعضی آدم‌ ها
وقتی خیلی درد دارند
دیگر زبان‌ شان کار نمی‌ کند.

موتر آرام حرکت کرد.
خانه کوچک‌ تر شد…
کوچه دورتر شد…
و قریه آرام آرام پشت گرد و خاک گم شد.

رابعه چشم‌ هایش را بست.
و برای اولین بار فهمید:
آدم‌ ها همیشه با پا مهاجر نمی‌ شوند…
گاهی قلب‌ شان
سال‌ ها قبل از بدن‌ شان
آواره می‌ شود.

ساعت‌ ها بعد
وقتی آفتاب غروب می‌ کرد
رابعه سرش را روی شیشه موتر گذاشت.
صورتش خسته بود
اما چشم‌ هایش دیگر شبیه قبل نبود.

انگار دختری که آرزو داشت معلم شود
همان‌ جا داخل آن قریه دفن شده بود.

اما با تمام آن درد
هنوز چیزی کوچک داخل قلبش زنده مانده بود.
یک امید ضعیف…
اینکه شاید
روزی
جایی در دنیا باشد
که دخترها مجبور نباشند بخاطر نجات خانواده
خودشان را قربانی کنند.

شاید روزی
هیچ مادری مجبور نشود سکوت کند.
شاید روزی
هیچ دختری
شب عروسی
آرزوهایش را دفن نکند.

و شاید…
روزی برسد که دختر دیگری
قبل از کوچ
تمام زندگی‌ اش را از دست ندهد.

«قبل از کوچ»
فقط قصه رابعه نبود…
قصه هزاران دختری بود
که میان جن+گ
فقر
سنت
و سکوت
آرام آرام شکسته شدند…

اما هنوز
در تاریک‌ ترین شب‌ ها
یک امید کوچک را داخل قلب‌ شان زنده نگه داشتند.
و شاید انسان
دقیقاً با همان امیدهای کوچک زنده می‌ماند.
بعضی داستان‌ ها فقط قصه نیستند، بلکه حقیقت زندگی هزاران آدم‌ اند

پایان فصل اول…

برای بخش های بعدی لایک نموده و کلمه «ادامه» را کامنت کنید 👇




#رمان

۹ـ خانه‌ای که قرار است برای همیشه ترک شود
فصل اول — قبل از کوچ
(پشت پرده زندگی‌های خاموش)

آن شب، خانه عجیب ساکت بود.
نه صدای خنده می‌ آمد
نه صدای قصه‌های مادر
نه حتی صدای بازی برادر کوچکش.

همه چیز شبیه آخرین نفس‌ های یک زندگی شده بود.
وسط حویلی
چند بوجی بسته شده بود.

لباس‌ها
ظرف‌ های قدیمی
چند کمپل
و تمام زندگی ای که قرار بود داخل چند بوجی خلاصه شود.
رابعه آرام از اتاق بیرون شد.
هوا سرد بود.
باد آرام شاخه‌ های درخت توت را تکان می‌ داد.
همان درختی که زیرش بزرگ شده بود.
همان‌ جا که بچگی‌ هایش را جا گذاشته بود.

رابعه چند قدم آرام داخل حویلی رفت.
بعد دستش را روی دیوار گِلی خانه کشید.
دیوار سرد بود…
اما برای او
گرم‌ تر از هر جای دنیا.

چشم‌ هایش پر از اشک شد.
چون برای اولین بار فهمید:
بعضی آدم‌ ها فقط وطن‌ شان را ترک نمی‌کنند…
بلکه تمام گذشته‌شان را می‌ گذارند و می‌ روند.

رابعه کنار تنور خاموش نشست.
یادش آمد سال‌ ها پیش
زمستان‌ ها مادرش همین‌ جا نان می‌ پخت.
برادر کوچکش کنار آتش می‌ خندید.
و خودش
با هزار آرزو
به آینده فکر می‌کرد.

آن روز ها فکر می‌ کرد دنیا بزرگ است
و زندگی حتماً روزی قشنگ می‌شود.
اما حالا
همه آن آرزوها شبیه دود
آرام آرام ناپدید شده بودند.

داخل یکی از اتاق‌ها
پدرش مشغول بستن وسایل بود.

اما رابعه دید که چند بار مخفیانه اشک‌ هایش را پاک کرد.
مردی که همیشه کوه به نظر می‌رسید
حالا داشت زیر بار زندگی خم می‌ شد.

مادرش آرام قرآن می‌ خواند
اما صدایش می‌ لرزید.
انگار خودش هم باور نداشت فردا
دیگر در این خانه بیدار نمی‌ شوند.

رابعه بلند شد و رفت سمت اتاق خودش.
اتاق کوچک و ساده‌ای که سال‌ ها دنیایش بود.
کتابچه قدیمی‌ اش هنوز گوشه طاقچه مانده بود.
روسری آبی‌ اش کنار پنجره بود.
و روی دیوار
هنوز خطی دیده می‌ شد که سال‌ ها پیش قد خودش را علامت زده بود.

رابعه دستش را روی آن خط گذاشت.
و ناگهان گریه‌ اش گرفت.
نه بخاطر مهاجرت…
نه بخاطر ازدواج…

بلکه بخاطر این که می‌ فهمید:
دیگر هیچ‌ وقت
آن دختر ساده سابق نخواهد شد.

نیمه‌ شب
وقتی همه خوابیده بودند
رابعه آخرین بار داخل حویلی ایستاد.
ماه روی دیوار های گِلی افتاده بود.
قریه آرام بود.

همان‌ قدر آرام
که دل آدم بیشتر می‌ شکست.
او به تمام گوشه‌ های خانه نگاه کرد.
به درخت توت
به پنجره کوچک
به سقف قدیمی
و به خاکی که تمام کودکی‌ اش روی آن گذشته بود.

بعد خیلی آرام زیر لب گفت:
ـ خداحافظ…
و همان لحظه
احساس کرد چیزی داخل قلبش برای همیشه خاموش شد.

چون بعضی خانه‌ ها
فقط دیوار و سقف نیستند…
تمام کودکی آدم‌ اند.
تمام خنده‌ها
گریه‌ ها
آرزوها
و آدمی که روزی داخل آن خانه زندگی می‌ کرد.

و دردناک‌ ترین بخش کوچ شاید همین باشد:
اینکه آدم می‌ فهمد
بعضی جاها را ترک می‌ کند…
اما هیچ وقت نمی‌تواند از دلش بیرون کند.

(بعضی خانه‌ ها تا آخر عمر داخل قلب آدم می‌مانند)

ادامه دارد…

برای حمایت پست را لایک و کلمه «ادامه» را کامنت کنید 👇




#رمان