Adem

Verbloemd.
Verscholen in beklemmende tekst; angstgevoel, bangheid, bezorgdheid, nerveusheid, ongerustheid, paniek en vrees.

Samenzwering heft zijn wimpel, sluwe ordinatie, listig aan het front. Populatie in het middelpunt; toegang ontzegd.

Ik stap uit het middelpunt. Ik ben niet op aarde gekomen om mee te doen aan een angstcultuur. Angst is slecht voor lichaam en geest. Het geeft depressie.

Ik ga voor leven, voor vrijheid, verbinding, gezondheid, blijheid en liefde.

Droom
{ Een persoon die ik niet kan zien, vertelde me dat mijn dood was gekomen. Hij vertelde me dat ik op de brandstapel gegooid zou worden. De heerser van het dodenrijk zou mij halen en mijn lichaam zou smelten in het alles verterende vuur, dat noch hemel, noch hel kon onderscheiden door de bitterheid van het lot. Om middenacht, na 10 minuten lopen zie ik in het pikkedonker bij het park een brandend vuur. Wezens in zwarte gewaden stappen mijn verlichte schaduw binnen en spreken tot mij; omdat ik bereid ben te sterven mag ik het leven houden en het vuur wordt kleiner en kleiner, tot het tenslotte dooft.}

Passage uit Adem. ❤️

Waarheid voel,

denk, zie, proef

en ruik ik ieder moment,

het leeft in mij,

groeit in mij,

het is mijn kracht,

mijn wijsheid,

mijn overtuiging

en mijn beste vriend.

Wees vriendelijk voor anderen; respecteer de overtuigingen van anderen; en zoek naar die bron van wijsheid in jezelf waar inderdaad, in de diepste diepte de volle waarheid woont.

Adem gaat over gelijkgestemde vriendschap en gedeelde waarheid

Adoration Time goes back...

Ik verdwijn in je ogen, en word één met je lach. De tijd vervaagt uit het zicht, achter onze liefde. De plek in ons hart waar niets overgaat in alles. Waar wij hetzelfde zijn, opgaan in jij en ik.

De plek op aarde waar we hoop achter ons laten. Sporen van liefde met elkaar verbinden. Waar ik je vastgrijp als de kracht in ons uiteen spat. Jouw verloren ziel verlaten, naar het sterrenstelsel.

Voorbij het leven, voorbij de dood in het lichtval. Ver weg op de stroming van ons scheppingsvermogen. Waar wij versmelten als elfen in het universum. Waar wij hetzelfde zijn en opgaan in jij en ik.

1988 - 'summer of love' '29 jaar DANCE'
dans inspireert
dans bevrijdt
dans raakt
dans verblijdt
dans verbeeldt
dans deelt
dans verspreidt
love.....

Lees het in ADEM

Krijg je een belletje of je je adres wilt geven, zodat hij zijn zelfgeproduceerde plaat kan sturen en je mening wilt horen :)

Zucht...❣️

Het boek ADEM -' BACK TO THE EXCITING EIGHTIES' heeft ook soundtracks toegevoegd aan het boek.

WELCOME TO IBIZA ADEM Soundtrack by Adem - Back to the exciting eighties.

Passage uit het boek ADEM

Soph,

Volgens mij kun jij iemand, die aan de rand van de afgrond staat en het water tot de lippen heeft voelen stijgen, ervan weerhouden zichzelf de dood in te jagen door 10 minuten voor hem te dansen en vervolgens vertrekken - zoals een trein van het station vertrekt, zonder omkijken en hem toch herboren achterlaten. Weliswaar met de vertwijfeling van ' wat gebeurt er in godsnaam met me', maar hij staat daar op het station, de trein is weg... en toch... hij is gelukkiger dan die ooit is geweest. Omdat die gave van jou onomstotelijk vaststaat, kun je er altijd mee weg: vertrekken als een trein van een station. Zij die je nakijken doen dat in opperste gemoedsrust.

Jan

Naast alle persoonlijke herinneringen is 'Adem' een ode aan het dansen. 'Adem' is een boek dat de lezer op meeslepende wijze meeneemt naar de bakermat van de moderne danscultus.

Adem - backstage
Ik geef mijn kaartje af en loop het besloten feestje binnen. Veel bekende BN-ers, maar de bandleden zie ik niet. Bij de binnenvijver, gevuld met dikke oranje vissen, ga ik op het randje zitten. Na een aantal minuten komen de bandleden gezamenlijk aanlopen en ze lopen mij voorbij. Verontwaardigd zit ik ongemakkelijk bij het vijvertje. De zanger ziet er anders uit dan op het podium. Geen glamour pak. Hij draagt nu kisten en een soldatenbroek met een basic T-shirt. Net als ik besluit weg te gaan, omdat het zolang duurt, komt hij vanuit het niets naast mij zitten bij het vijvertje. Mijn hart slaat een paar keer sneller.

De bank had ik zo neergezet, dat wanneer ik erop lag en voor me uitkeek, mijn enige uitzicht de skyline was. Dit gezichtsveld gaf me een gevoel van ongedwongenheid, waarbij mijn fantasie voorbij de sterren oneindig verder kon reiken. Tijdloos ging het moment voorbij en bij het terugdwarrelen van mijn ziel bedacht ik me hoe ik mijn verlangen naar Ibiza, kon combineren met dit huis en mijn huidige baan.