Happy Thinking

“𝐕𝐢𝐣𝐟 𝐣𝐚𝐚𝐫 𝐡𝐞𝐞𝐟𝐭 𝐡𝐢𝐣 𝐦𝐢𝐣 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐨𝐠𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐝𝐫𝐨𝐠𝐞𝐧.”
“𝐉𝐞 𝐛𝐞𝐝𝐨𝐞𝐥𝐭: 𝐣𝐢𝐣 𝐡𝐞𝐛𝐭 𝐝𝐚𝐭 𝐯𝐢𝐣𝐟 𝐣𝐚𝐚𝐫 𝐭𝐨𝐞𝐠𝐞𝐥𝐚𝐭𝐞𝐧?”

Soms blijven we zo lang hopen dat iemand anders verandert, dat we vergeten te kijken naar wat we zelf toelaten.

Afgelopen week sprak een BV mij aan. “Ik herken jou ergens van,” zei ze verwonderd. Zij wist duidelijk niet wie ik was, maar ik wist wie zij was.

Ze begon haar levensverhaal te vertellen terwijl we samen naar het toilet wandelden. Plots ging het over haar stukgelopen relatie. “Ik heb alles voor hem gedaan. Ik heb zelfs twee jaar op hem gewacht.”

Uit haar verhaal kon ik afleiden dat ze niet meer wist wat het betekent om vrouw te zijn.

“Je hebt de hoop verloren,” zei ik. Bam, daar kwamen de tranen.

“Je hebt zo lang in deze situatie geleefd dat je je niet meer kunt voorstellen hoe het voelt om een liefdevolle relatie te hebben met een man die elke dag opnieuw voor jou kiest.”

“Je neemt me de woorden uit de mond,” zei ze.

Toen begon ze over haar huidige vriend. “Ik betaal alles want ik wil niet dat mensen denken dat ik van hem profiteer.”

Haar patroon herhaalde zich. Ze kon nog steeds niet ontvangen. Want het gaat niet over het geld, maar over hoe jij naar geld kijkt, ermee omgaat en welke dynamiek dat dat creëert tussen jou en jouw partner. Bevordert het net de polariteit (= aantrekkingskracht) of doet de dynamiek ze juist teniet (= elkaar afstoten).

Ze vroeg of ik haar op de hoogte kon houden waarop ik zei dat ik haar een filmpje via Instagram ging sturen. Tot op vandaag heeft ze het niet bekeken.

Mijn buikgevoel had dit nog eens durven denken. Het hele gesprek wees ze naar hem en geen enkele keer stelde ze zichzelf in vraag. Misschien is ze er nog niet klaar voor. Want naar jezelf kijken vraagt moed - zeker wanneer je al zo lang probeert te overleven door naar de ander te kijken.

𝐀𝐧𝐝 𝐈 𝐚𝐦 𝐫𝐞𝐚𝐝𝐲 𝐰𝐡𝐞𝐧𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐲𝐨𝐮 𝐚𝐫𝐞.