Balafas Academy

Να σταματήσουμε να μετράμε σκορ πριν τα 14;
Ένα άρθρο γνώμης για το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο
Κάθε Σαββατοκύριακο,χιλιάδες παιδιά μπαίνουν στα γήπεδα με ένα όνειρο,να παίξουν ποδόσφαιρο, να χαρούν το παιχνίδι,να μάθουν,να εξελιχθούν και να περάσουν όμορφα με τους φίλους τους.
Κάπου όμως στην πορεία,το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο παύει να ανήκει στα παιδιά.
Οι βαθμολογίες,οι κατατάξεις,οι τίτλοι,τα στατιστικά και η διαρκής αναζήτηση της νίκης μετατρέπουν ένα περιβάλλον μάθησης σε ένα περιβάλλον πίεσης.
Και το ερώτημα είναι απλό:
Τι ακριβώς προσφέρει η βαθμολογία σε ένα παιδί 10, 11 ή 13 ετών;
Η απάντηση είναι συχνά,πολύ λιγότερα από όσα νομίζουμε.
Το πρόβλημα δεν είναι τα παιδιά,είναι οι ενήλικες.
Τα παιδιά αγαπούν να παίζουν,ανταγωνίζονται και φυσικά,θέλουν να κερδίσουν και στενοχωριούνται όταν χάνουν.
Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό.
Η παθολογία ξεκινά όταν οι ενήλικες συνδέουν την αξία ενός παιδιού με το αποτέλεσμα ενός αγώνα.
Τότε εμφανίζονται:
Οι συγκρίσεις μεταξύ παιδιών.
Οι φωνές από την κερκίδα.
Η πίεση για νίκες.
Η απαξίωση όσων δεν είναι έτοιμοι.
Η λογική του παίζει όποιος μας δίνει αποτέλεσμα.
Ξαφνικά,παιδιά που βρίσκονται ακόμη στη διαδικασία μάθησης αντιμετωπίζονται σαν επαγγελματίες αθλητές.
Η νίκη αναπτύσσει την ομάδα ή την εμποδίζει;
Όταν το πρωτάθλημα έχει βαθμολογία,ο προπονητής αναπόφευκτα δέχεται πίεση.
Πίεση από τη διοίκηση,πίεση από τους γονείς. Πίεση από το περιβάλλον.
Και τότε αρχίζουν οι εκπτώσεις.
Παίζουν περισσότερο τα σωματικά ώριμα παιδιά. Μειώνεται ο χρόνος συμμετοχής των υπολοίπων. Το λάθος τιμωρείται αντί να χρησιμοποιείται ως εργαλείο μάθησης,η ανάπτυξη θυσιάζεται στον βωμό του αποτελέσματος.
Το ερώτημα είναι κρίσιμο:
Θέλουμε να δημιουργήσουμε νικητές στην Κ-12 ή ποδοσφαιριστές στα 18 τους;
Η μεγαλύτερη αυταπάτη του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου
Πολλοί πιστεύουν ότι οι καλύτεροι παίκτες στα 11 ή στα 12 χρόνια θα είναι και οι καλύτεροι αργότερα.
Η πραγματικότητα δείχνει το αντίθετο.
Η βιολογική ωρίμανση διαφέρει δραματικά από παιδί σε παιδί.
Ένα παιδί που κυριαρχεί σήμερα λόγω σωματικής ανάπτυξης μπορεί λίγα χρόνια αργότερα να έχει χάσει αυτό το πλεονέκτημα.
Αντίστοιχα, ένα παιδί που σήμερα φαίνεται πίσω μπορεί στα 16 ή στα 18 να εξελιχθεί στον κορυφαίο παίκτη της γενιάς του.
Το ποδόσφαιρο είναι γεμάτο τέτοια παραδείγματα.
Κι όμως,συνεχίζουμε να αξιολογούμε παιδιά σαν να μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον τους από την ηλικία των 10 ετών.
Μια γενναία πρόταση
Μέχρι την Κ-14:
Να διεξάγονται κανονικά αγώνες.
Να υπάρχει ανταγωνισμός μέσα στο παιχνίδι.
Να μην τηρούνται επίσημες βαθμολογίες.
Να μην αναδεικνύονται πρωταθλητές.
Να εξασφαλίζεται ουσιαστικός χρόνος συμμετοχής για όλους.
Να αξιολογείται η πρόοδος των παιδιών και όχι η θέση της ομάδας στην βαθμολογία.
Έτσι προστατεύουμε τον πραγματικό σκοπό των ακαδημιών,την ανάπτυξη του ποδοσφαιριστή και του ανθρώπου.
Το μέλλον του ποδοσφαίρου δεν βρίσκεται στις βαθμολογίες μ
Οι βαθμολογίες μπορούν να περιμένουν.
Η ανάπτυξη όχι.
Ένα παιδί έχει μόνο μία ευκαιρία να ζήσει σωστά τις αναπτυξιακές ηλικίες,αν γεμίσουμε αυτά τα χρόνια με πίεση,συγκρίσεις και άγχος για το αποτέλεσμα,κινδυνεύουμε να χάσουμε ακριβώς αυτό που προσπαθούμε να χτίσουμε.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποια ομάδα τερμάτισε πρώτη στην Κ-12.
Το πραγματικό ερώτημα είναι:
Πόσα παιδιά αγάπησαν περισσότερο το ποδόσφαιρο,πόσα παρέμειναν στο άθλημα,πόσα εξελίχθηκαν ως παίκτες και ως άνθρωποι;
Αν αυτές είναι οι σωστές ερωτήσεις,τότε ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να κοιτάζουμε τη βαθμολογία και να αρχίσουμε να κοιτάζουμε τα παιδιά.

Αναρωτηθήκατε ποτέ αν ο προπονητής απολαμβάνει πραγματικά τη διαδικασία.
Ακούγεται εύκολο,ίσως να μην το έχετε σκεφτεί και ποτέ.
Στον αθλητισμό συχνά μιλάμε για την απόλαυση της διαδρομής.
Τα παιδιά να χαίρονται το παιχνίδι.
Οι γονείς να βλέπουν την πρόοδο.
Οι ομάδες να δημιουργούν ένα όμορφο και ασφαλές περιβάλλον ανάπτυξης.
Υπάρχει όμως μια πλευρά της προπονητικής που σπάνια συζητιέται.
Γιατί πολλές φορές ο προπονητής δεν καλείται μόνο να οργανώσει μια προπόνηση ή να καθοδηγήσει έναν αγώνα.
Καλείται να διαχειριστεί προσδοκίες, διαφορετικές αντιλήψεις και συχνά παρεμβάσεις γύρω από τη δουλειά του.
Γνώμες από την εξέδρα.
Συμβουλές από ανθρώπους εκτός διαδικασίας.
Κρίσεις για αποφάσεις που πάρθηκαν μέσα στο γήπεδο.
Και κάπου εκεί γεννιέται ένα ερώτημα.
Πόσο εύκολο είναι να απολαμβάνεις πραγματικά τη διαδικασία όταν πολλές φορές νιώθεις ότι η δουλειά σου δεν σου ανήκει ολοκληρωτικά.
Πόσες φορές ένιωσες αν αναγνωρίζεται η δουλειά σου ή αν σε χρησιμοποιούν.
Παρόλα αυτά όμως οι περισσότεροι προπονητές συνεχίζουν,δύσκολα θα τα παρατήσουν.
Όχι γιατί είναι εύκολο.
Αλλά γιατί πιστεύουν βαθιά ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορούν να επηρεάσουν τη ζωή ενός παιδιού.

Και για αυτό μια ερώτηση μόνο για προπονητές:
Πόσο συχνά νιώθετε ότι προσπαθείτε να προστατεύσετε τη δουλειά σας από ανθρώπους που δεν βρίσκονται πραγματικά μέσα στη διαδικασία.

TEAM IN ACTION ⚽ BALAFAS ACADEMY

Τα 7χρονα δεν χρειάζονται αυστηρές τακτικές.

Χρειάζονται πινελιές.
Χρειάζονται ελευθερία.
Χρειάζονται εμπιστοσύνη στην μπάλα.

Πρέπει να κάνουν λάθη και να ξέρουν ότι είναι εντάξει.

Επειδή τα λάθη δεν είναι αποτυχία.
Μαθαίνουν.

Αφήστε τα παιδιά να είναι παιδιά.
Αφήστε τους να παίξουν.

Λιγότερο από το 1% θα γίνουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές.
Το 100% θα γίνουν ενήλικες.
Διδάξτε τους την ομαδικότητα.
Διδάξτε τους την ανθεκτικότητα.
Διδάξτε τους την αυτοπεποίθηση.
Αυτή είναι η πραγματική νίκη.

Στις αναπτυξιακές ηλικίες στο ποδόσφαιρο,δεν χαρίζουμε μόνο αθλητές.
Χτίζουμε χαρακτήρες.
Το γήπεδο δεν είναι μόνο γραμμές,αντίπαλοι,νίκες και ήττες
Είναι ο πρώτος χώρος ευθύνης.
Η πρώτη ήττα.
Η πρώτη διαχείριση θυμού.
Η πρώτη αληθινή συνεργασία.
Ένας σοβαρός προπονητής αναπτυξιακών ηλικιών
δεν προπονεί τα παιδιά για να σηκώσουν τρόπαια.
Τα προπονεί για να σηκώνουν το κεφάλι.
Δεν τους μαθαίνει μόνο πώς να πασάρουν.
Τους μαθαίνει πώς να σέβονται.
Δεν τους δείχνει μόνο πώς να σκοράρουν.
Τους δείχνει πώς να χάνουν με αξιοπρέπεια.
Γιατί το ποδόσφαιρο τελειώνει κάποτε.
Ο χαρακτήρας όμως μένει.

Ένας παίκτης δεν χρειάζεται κραυγές, χρειάζεται καθοδήγηση.

Το μαλωμα δεν διδάσκει, μόνο μπλοκάρει.
Οι φωνές δεν διορθώνουν, δημιουργούν μόνο τον φόβο του να κάνεις λάθος.

Όταν ένα παιδί αποτυγχάνει, δεν "παίζει άσχημα".
μαθαίνει.

Η πραγματική δουλειά ενός προπονητή δεν είναι να επισημαίνει λάθη,
είναι για να δείξεις τρόπους.

Οδηγός σημαίνει να εξηγείς, να συνοδεύεις και να εμπιστεύεσαι.
Επειδή ένα παιδί που νιώθει ότι υποστηρίζεται,
τολμά να δοκιμάσει άλλη μια φορά.

Γυμνάζουμε παίκτες με αυτοπεποίθηση, όχι φόβο.

🤔 Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να πουν οι γονείς μετά από έναν αγώνα;
Μετά το τέλος του αγώνα.
Τα συναισθήματα είναι ακόμη έντονα ✅️
Κάποιοι γονείς πηγαίνουν κατευθείαν σε σχόλια, ανάλυση ή συμβουλές.
Άλλοι πιστεύουν ότι τα πρώτα λόγια πρέπει πάντα να είναι υποστηρικτικά ή και καθόλου σχετικά με το ποδόσφαιρο.
Αυτή η πρώτη φράση στη διαδρομή προς το αυτοκίνητο μπορεί να καθορίσει το πώς ένα παιδί θα θυμάται ολόκληρο τον αγώνα.

Εσύ τι πιστεύεις ότι πρέπει να είναι;👇🏻

Στάσου για λίγο και θυμήσου τον εαυτό σου όταν ξεκίνησες.
Πριν τον αγώνα,πριν τις οδηγίες,πριν τις φωνές από την εξέδρα.
Θυμάσαι εκείνη την πρώτη φορά;
Όχι τον αγώνα απαραίτητα,αλλά την αίσθηση.
Την μπάλα στα πόδια,το χώμα στα γόνατα,την καρδιά που έτρεχε πιο γρήγορα από το σώμα.
Τότε που δεν κοιμόσουν και περίμενες πως και πως να βρεθείς στο γήπεδο,αν θα σε βάλει ο προπονητής ή όχι.
Και τώρα βρίσκεσαι στο γήπεδο και βλέπεις το παιδί να στέκεται στο γήπεδο.
Πότε λοιπόν το παιχνίδι έγινε υποχρέωση.
Πότε το λάθος έγινε φόβος;
Και πότε το χαμόγελο άρχισε να ζητά άδεια για να εμφανιστεί.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται περισσότερες οδηγίες.
Χρειάζονται χώρο.
Χρειάζονται κάποιον να τους πει,παίξε,δοκίμασε. Κάνε λάθος,είμαι εδώ για σένα.
Ρώτησε όμως τον εαυτό σου όχι το παιδί.
Τι θέλω περισσότερο,να κερδίσει ή να αγαπήσει το παιχνίδι;
Να ακούσει χειροκρότημα ή να νιώσει αποδοχή;
Γιατί όταν ένα παιδί παίζει με χαρά,μαθαίνει χωρίς να το καταλάβει.
Και όταν παίζει με φόβο,ξεχνά ακόμη και όσα ξέρει.
Ίσως το ποδόσφαιρο να μην είναι για να φτιάχνει πρωταθλητές.
Ίσως να είναι για να φτιάχνει ανθρώπους που αντέχουν,που προσπαθούν, που χαίρονται.

Και τώρα πες μου ειλικρινά.
Αν σήμερα έβλεπες τον εαυτό σου παιδί στο γήπεδο…
θα του έδινες οδηγίες ή θα του χαμογελούσες.
Γιατί αν χαθεί η χαρά,
δεν χάθηκε το παιχνίδι.
Χάσαμε εμείς τον λόγο που ξεκινήσαμε.