Samo jedno ime volim ja, Budućnost je moja sudbina
Prva okupljanja i horska pjevanja na stadionu pod Goricom krenula su mnogo ranije, gotovo deceniju prije pravog organizovanog navijanja. April 1987, i susret sa Rijekom odnosno Armadom, uzima se za prvi navijački „zapis“ u Podgorici. Od tada kreće istorija Varvara, jedine navijačke grupacije u Crnoj Gori, i jedne od najvećih i najrespektabilnijih na prostoru ex Yu- protkana svime što čini život ul
trasa- usponima, padovima, koreografijama i neizbježnim incidentima. Od kada su osnovani do danas, društvena, socijalna čak i geografska karta Balkana se više p**a promijenila, i to je znalo uticati na brojnost i čak prekid u postojanju (92- 94). U početku brojnost je bila do 500 ljudi, tada kada se razvijao duh urbanog u Titogradu, koji tesko prihvata trendove sa zapada a posebno naopako gleda na Ultras kulturu i sve što sa sobom nosi. „Divljaci“ i „budale“ ubrzo će postati simbol grada, pioniri otpora malograđanštini i čuvari podgoričkog univerzima. Nijesu trpjeli jednog vođu jer, kako su rekli „Tifu“: „ne vidimo razlog da kod nas mora postojati neko kome bi se klanjali“. Prvi, amaterski transparenti, prve bakljade, gostovanja i veliki uspon obilježavaju nervoznih prvih 5 godina. Sadašnja ekipa Varvara praktično ponovo osniva grupu u junu 1994 na utakmici sa Vojvodinom. Devedesete i početak 21 vijeka su prožete raspadom dvije države i crnogorskom nezavisnošću tako da je grupa protutnjala kroz čak tri lige, sve više radeći na organizaciji i brojnosti, rekvizitima i transparentima. Slike, novinski stubci i izvještaji o incidentima govore umjesto nas. Nijedno gostovanje u zajedničkoj ligi Srbije i Crne Gore nije propušteno. Na njih odlazi od 100 do 300 ljudi dok na domaćem terenu brojka ne pada ispod 400 i ide do 2.500 ljudi. Meraklije Niš su potvrdile pobratimstvo sa nama koje datira još iz doba cjelovite jugoslavije. Nastavljamo konstantni uspon i borbu za prestanak represije prema navijačima. TAMO ĐE MI STOJIMO NEMA MJESTA ZA DRUGE!
