RK Thar Chay

🌟သင့်ဘဝပြောင်းလဲစေမယ့် လှို့ဝှက်ချက်က ဒီပုံပြင်လေးထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။ အဆုံးထိ ဖတ်ဖြစ်အောင်ဖတ်ပါ။ 🌈

တိတ်ဆိတ်လွန်းတဲ့ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမှာ ရာဗီ ဆိုတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ရာဗီက ချမ်းသာသူမဟုတ်၊ နာမည်ကြီးသူလည်းမဟုတ်၊ အထူးခြားဆုံးလူလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ အလုပ်လုပ်နေတာက ပုံနှိပ်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်။ မနက်တိုင်း ဆိုင်ကို စောစောဖွင့်၊ ကြမ်းပြင်သုတ်၊ စက္ကူတွေစီ၊ ဘီလ်တွေ၊ ပိုစတာတွေ၊ ဖောင်တွေ ပုံနှိပ်ပေးနေရတာ။ သူ့လက်တွေမှာ မင်ရည်နံ့ကပ်ပြီး သူ့အင်္ကျီက အမြဲတမ်း ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ မကင်းဘူး။

ဆိုင်ကလည်း သေးတယ်၊ အရမ်းကိုသေးတယ်။ စားပွဲတစ်လုံး၊ စက်ဟောင်းတစ်လုံး၊ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ပြတင်းပေါက်လေးတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ရာဗီဟာ ဒီပြတင်းပေါက်နားမှာပဲ နေ့တိုင်းထိုင်နေတတ်တယ်။ အဲဒီကနေ မြင်ရတဲ့ လမ်းကြီးပေါ်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကားတွေက အမြန်မောင်းသွားကြတယ်။ လူတွေက ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုနဲ့ လျှောက်လမ်းနေကြတယ်။ တချို့က အလုပ်များနေသူတွေလို၊ တချို့က ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့။ ရာဗီက သူတို့ကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်ရင်း သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အသံတိုးတိုးလေးက "ဒီလိုဘဝဟာ မင်းအတွက်မဟုတ်ဘူး" လို့ တဖြည်းဖြည်းညည်းတွားနေမိတယ်။

တကယ်တော့ ရာဗီမှာလည်း အိပ်မက်တွေရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက သူဒီဇိုင်းနဲ့ အနုပညာကို ချစ်ခဲ့တယ်။ အရောင်တွေကို သဘောကျခဲ့တယ်။ ပုံသဏ္ဍာန်တွေကို စိတ်ဝင်စားခဲ့တယ်။ အရာဝတ္ထုတွေကို လှပအောင်ဖန်တီးရတာကို နှစ်သက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘဝဟာ တဖြည်းဖြည်း ခက်ခဲလာတယ်။ အဖေဖျားနာလာတယ်။ ပိုက်ဆံကျပ်တည်းလာတယ်။ တာဝန်တွေက လေးလံလာတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းဆိုသလို အိပ်မက်တွေဟာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ရာဗီက "လက်တွေ့ကျကျနေပါ၊ စိတ်ချရအောင်နေပါ၊ အိပ်မက်တွေ ကြီးကြီးမားမားမမက်နဲ့တော့" ဆိုပြီး သူ့ကိုယ်သူ တွန်းအားပေးမိတယ်။

စိတ်ကူးသစ်တစ်ခု ပေါ်လာတိုင်း ကြောက်စိတ်က အရင်ဝင်လာပြီး ဖျက်ဆီးတယ်။ ငါမအောင်မြင်ရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။ လူတွေရီသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အရာအားလုံးဆုံးရှုံးသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ဒါကြောင့် ရာဗီက ဆိတ်ဆိတ်နေတယ်။ အလုပ်လုပ်တယ်။ လုံလောက်တဲ့ဝင်ငွေရအောင် ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမယ့် ညတိုင်း ဆိုင်ပိတ်ပြီးတဲ့အခါ ရာဗီဟာ ဗလာလို ခံစားရတယ်။ ဒေါသမထွက်ဘူး၊ စိတ်မတိုဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူကသေးငယ်သွားသလို ခံစားရတယ်။

ဒီလိုနဲ့ပဲ တစ်ညနေခင်းမှာ အလုပ်နောက်ကျမှ ပြီးလို့ ရာဗီဟာ ဆိုင်ကိုသော့ခတ်ပြီး ဆိုင်ရှေ့လှေကားထစ်ပေါ်မှာ ထိုင်နေမိတယ်။ လမ်းပေါ်က တိတ်ဆိတ်နေပြီ။ ကောင်းကင်က လိမ္မော်ရောင်နုနုလေး။ သူ့လက်ထဲမှာ သူလျှို့ဝှက်ပြီး ဒီဇိုင်းလုပ်ထားတဲ့ ပိုစတာတစ်စောင်ကို ကိုင်ထားမိတယ်။ ရိုးရှင်းပေမယ့် ကြည့်ကောင်းနေတယ်။ ခဏလောက် သူ ပြုံးမိတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ကြောက်စိတ်က ထပ်ပြီး အသံထွက်လာပြန်တယ်။ "ဒါက အလကား။ ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းက ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်က အလုပ်သမားပဲ။" ရာဗီက ပိုစတာကို ခေါက်ပြီး အိတ်ထဲထည့်၊ အိမ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာခဲ့တယ်။

မနက်ကျတော့ ဦးအေး ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ဆိုင်ကို လာပြန်တယ်။ ကြော်ငြာစာတိုလေးတွေ ပုံနှိပ်ဖို့ မကြာခဏလာတတ်သူပါ။ စကားသိပ်မပြောပေမယ့် မျက်လုံးတွေက ပါးနပ်တယ်။ ဒီနေ့ ဦးအေးက ရာဗီရဲ့စားပွဲပေါ်က ပိုစတာလေးကို သတိထားမိတယ်။ ကောက်ယူကြည့်ပြီး "ဒါ မင်းလုပ်တာလား" လို့မေးတယ်။ ရာဗီ နည်းနည်းတုန်သွားတယ်။ "ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ၊ လေ့ကျင့်ကြည့်တာပါ" လို့ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်းပြောလိုက်တယ်။

ဦးအေးက ထပ်ကြည့်ပြီး မေးခွန်းရိုးရိုးလေးတစ်ခု ထပ်မေးတယ်။ "ဒါကို ဘာလို့ ဝှက်ထားတာလဲ။" ရာဗီ ဘာမှမပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဦးအေးက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ် "ရာဗီရေ... မင်းနေတဲ့အခန်းက သေးတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ပြတင်းပေါက်က ကျယ်တယ်။ ဘာလို့ အမြဲတမ်း အောက်ကိုပဲငုံ့ကြည့်နေတာလဲ။" ရာဗီ စိတ်ရှုပ်စရာဖြစ်သွားတယ်။ ဦးအေး ဆက်ပြောတယ် "လူအများစု မအောင်မြင်ရတာ ဘဝကခက်လို့မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ တွေးခေါ်ပုံက သေးလို့ပါ။" ပြီးတော့ မေးလိုက်တယ် - "ဘာမှ ဟန့်တားမှုမရှိဘူး၊ ကြောက်စရာမရှိဘူးဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ။"

ရာဗီ ငြိမ်နေခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမှ ဒီမေးခွန်းမျိုး မမေးဖူးခဲ့ဘူး။ အဲဒီညကျတော့ ရာဗီ အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ ဒီမေးခွန်းက သူ့နှလုံးသားထဲ ကပ်ငြိနေခဲ့တယ်။ တွေးခေါ်ပုံသေးတာကို ရပ်လိုက်ရင် ငါ ဘာလုပ်ချင်မှာလဲ။ သူ့အခန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဆိုင်လိုပဲ သေးငယ်နေဆဲပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ပြတင်းပေါက်ရှိတယ်၊ အဲဒီကနေ ကြယ်တွေကို မြင်ရတယ်။

ရာဗီ ထထိုင်လိုက်တယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးမှ ပထမဆုံးအကြိမ် သူ့ကိုယ်သူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေးခွင့်ပေးလိုက်တယ်။ ကြောက်စရာမရှိ၊ ဆင်ခြေမရှိ။ ငါ ဒီဇိုင်းလုပ်ချင်တယ်။ ဖန်တီးချင်တယ်။ လူတွေ ငါ့လက်ရာကို မြင်စေချင်တယ်။ သူ့နှလုံးသား ပေါ့ပါးလာသလို ခံစားရတယ်။ နောက်တစ်နေ့မနက် ရာဗီ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကြီးကျယ်တဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်မဟုတ်ပေမယ့် သတ္တိရှိရှိချလိုက်တာပါ။ အလုပ်မထွက်ဘူး၊ အန္တရာယ်များတဲ့ခြေလှမ်းမလှမ်းဘူး။ အလုပ်ကြီးပြီးတိုင်း တစ်နာရီပိုနေပြီး လေ့ကျင့်တယ်။ ပိုစတာတွေ ဒီဇိုင်းဆွဲတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာတယ်။ ဖုန်းလေးနဲ့ သူ့လက်ရာတွေကို အွန်လိုင်းပေါ် တင်တယ်။

အစတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ လူတစ်ယောက် Like လုပ်လာတယ်။ နောက်တစ်ယောက်က comment ရေးလာတယ်။ ရာဗီ ပြုံးမိတယ်။ ကြောက်စိတ်တွေ ဆက်ရှိနေဆဲပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ အားနည်းသွားပြီ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ တွေးခေါ်ပုံ ပြောင်းလဲသွားပြီမို့လို့။

ရက်သတ္တပတ်တွေ ကြာလာတယ်။ တစ်နေ့ကျတော့ ရပ်ကွက်ထဲက ဆိုင်ရှင်တစ်ယောက် ရောက်လာတယ်။ "မင်းရဲ့ဒီဇိုင်းကို အွန်လိုင်းမှာတွေ့တယ်" လို့ပြောတယ်။ "ငါ့အတွက် လုပ်ပေးနိုင်မလား။" ရာဗီရဲ့လက်တွေ တုန်သွားပေမယ့် "လုပ်ပေးပါမယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူ ဂရုတစိုက်နဲ့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားပြီး လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ အလုပ်ပြီးတဲ့အခါ ဆိုင်ရှင်က ပြုံးပြီး "ကြည့်ကောင်းတယ်" လို့ပြောလိုက်တယ်။ ဖြေးဖြေးချင်းပဲ စကားလက်ဆင့်ကမ်းပြီး ပျံ့နှံ့လာတယ်။ မြန်မြန်မဟုတ်၊ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်မဟုတ်၊ ဒါပေမယ့် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ပါ။ ရာဗီက ပုံနှိပ်ဆိုင်မှာ အလုပ်ဆက်လုပ်နေဆဲပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အခု သူ့အလုပ်မှာ အဓိပ္ပါယ် ရှိလာပြီ။ သူ့လမ်းလျှောက်ပုံမှာ ယုံကြည်မှု ရှိလာပြီ။ သူ့မျက်လုံးတွေက အခု ရှေ့ကို ကြည့်နေပြီ၊ အောက်ကို ငုံ့မကြည့်တော့ဘူး။

တစ်ညနေခင်းမှာ ရာဗီ ဒီပြတင်းပေါက်နားမှာပဲ ထိုင်နေပြန်တယ်။ လမ်းကြီးက အတူတူပါပဲ။ ကားတွေ၊ လူတွေ၊ ဆူညံသံတွေ။ ဒါပေမယ့် ရာဗီခံစားချက်က တစ်မျိုးပါ။ ဦးအေး ပြန်ရောက်လာတယ်။ ရာဗီကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ "ပြတင်းပေါက်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ပြီလား" လို့ မေးတယ်။ ရာဗီလည်း ပြန်ပြုံးလိုက်တယ်။ "မဟုတ်ပါဘူး" ရာဗီက ဖြေလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော် တွေးခေါ်ပုံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်တာပါ။"

ဘဝက တစ်ရက်တည်းနဲ့ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ရာဗီက ပထမဆုံးပြောင်းလဲသွားတယ်... ပြီးတော့ ဒါက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တယ်။ သူ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားရိုးရိုးလေးက "မင်းရဲ့အတွေးတွေက မင်းရဲ့အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ပေးတာ"။ တွေးခေါ်ပုံသေးရင် ဘဝကလည်း သေးမြဲသေးပဲ။ တွေးခေါ်ပုံကို ကြီးအောင်လုပ်မှ ကိုယ်တိုင်လည်း ကြီးထွားလာမှာ။ မြန်မြန်မဟုတ်၊ လွယ်လွယ်နဲ့မဟုတ်၊ ဒါပေမယ့် သေချာပေါက်ပါပဲ။

ချစ်ရတဲ့ မိတ်ဆွေ၊ ဒီဇာတ်လမ်းက ရာဗီအကြောင်းပဲ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက သင့်အကြောင်းပါ။ ဒီနေ့ သင့်ကိုယ်သင် မေးကြည့်ပါ။ ငါဟာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တွေးခေါ်ပုံသေးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြီးမားစွာတွေးဝံ့အောင် သတ္တိရှိနေပြီလား။ မှတ်ထားပါ။ တွေးခေါ်ပုံ ပြောင်းလဲတဲ့အခါ ဘဝကလည်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ လူတွေဟာ တွေးခေါ်ပုံသေးတာကို ရပ်လိုက်မှသာ ကြီးထွားလာကြတာ။

#ဘဝစာပေ #စာပေချစ်သူ #ကျေးဇူးပါ

တစ်နေ့သောအခါ... ရွာလေးတစ်ရွာမှာ ဟီးရိုးဆိုတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ သူဟာ သိချင်စိတ်ပြင်းပြပြီး ဉာဏ်ပညာကို မက်မောတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။

တစ်နေ့မှာ ဟီးရိုးဟာ ပညာကြီးတဲ့ ဇင်ဆရာကြီးတစ်ပါးနဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့တယ်။

"ဆရာကြီး... ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ကြာရှည်စွာ တွေးမိနေတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုရှိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အရာတွေကို အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ထားသင့်ပါသလဲ?"

ဇင်ဆရာကြီးဟာ ငြိမ်သက်တဲ့အပြုံးလေးနဲ့ ခေါင်းညိတ်ရင်း စကားစလိုက်တယ်။

"ငါ့တပည့်... ငါတို့ အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ထားသင့်တဲ့ အချက် (၇) ချက် ရှိတယ်။"

ဟီးရိုးဟာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ နားစွင့်လိုက်တယ်။

ပထမအချက် - မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တွေကို သူများကို မပြောပြနဲ့။ ရည်ရွယ်ချက်တွေဟာ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေရဲ့ အစေ့အဆံတွေပဲ။ သူများတွေရဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှု၊ ဝေဖန်မှုတွေကနေ ကင်းဝေးပြီး ကိုယ့်ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ပျိုးထောင်ဖို့ အချိန်ပေးလိုက်ပါ။

ဒုတိယအချက် - မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပန်းတိုင် တွေကို ကိုယ့်ဘာသာပဲ ထားပါ။ သူများကို ပြောလိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ ထင်မြင်ယူဆချက်တွေ၊ သံသယတွေက မင်းရဲ့ မျှော်မှန်းချက်ကို ဝေဝါးစေနိုင်တယ်။ ပြင်ပအနှောင့်အယှက်တွေ မရှိဘဲ ကိုယ့်ပန်းတိုင်ကို အာရုံစိုက်ပါ။

တတိယအချက် - ကုသိုလ်ဖြစ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကြင်နာတာပဲဖြစ်ဖြစ် လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ပါ။ တကယ့် ကရုဏာတရားဟာ ကိုယ်ကျိုးမဖက်တဲ့ စိတ်ကနေ ဖြစ်ရမယ်။ သူများက သိအောင်၊ ချီးကျူးအောင် လုပ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။

စတုတ္ထအချက် - တရားထိုင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ်ခံပညာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှု တွေကို လျှို့ဝှက်ထားပါ။ သူများက ချီးကျူးမှာကို မျှော်လင့်တာ၊ ဝါကြွားတာတွေက မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှု ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်ကနေ အာရုံလွဲသွားစေတယ်။

ပဉ္စမအချက် - မိသားစုကိစ္စ တွေကို လျှို့ဝှက်ထားပါ။ မိသားစုရဲ့ မြင့်မြတ်မှုကို လေးစားပါ။ မိသားစုကိစ္စတွေကို သတိပညာနဲ့ ကိုင်တွယ်ပါ။

ဆဌမအချက် - မင်းရဲ့ ဥစ္စာပစ္စည်း တွေကို လျှို့ဝှက်ထားတာ ကောင်းတယ်။ ချမ်းသာတာကို ကြွားလုံးထုတ်ပြရင် သူများရဲ့ ငြူစူမှုကို ဆွဲဆောင်မိပြီး စိတ်ချမ်းသာမှု ပျက်စေနိုင်တယ်။ နှိမ့်ချမှုနဲ့ လျှို့ဝှက်မှုက မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေကနေ ကာကွယ်ပေးတယ်။

သတ္မအချက် - နက်ရှိုင်းတဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ အတွေ့အကြုံ တွေ ရတဲ့အခါ ကိုယ့်ဘာသာပဲ သိမ်းထားပါ။ ဒီအခိုက်အတန့်တွေကို ကိုယ့်နှလုံးသားထဲမှာ မြတ်မြတ်နိုးနိုး သိမ်းဆည်းထားပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကြီးထွားမှုအတွက် လမ်းညွှန်အဖြစ် ထားလိုက်ပါ။

ဇင်ဆရာကြီးရဲ့ စကားတွေ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ဟီးရိုးဟာ စိတ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ နားလည်လိုက်တာက... အချို့အရာတွေဟာ ကိုယ့်ဘာသာ လျှို့ဝှက်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပဲ။ ပြီးတော့ ဒီအရာတွေဟာ ကိုယ့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာပဲ စင်ကြယ်တဲ့ပုံစံနဲ့ ဖူးပွင့်ကြီးထွားလာမှာပါ။

#မူရင်း
#စာပေချစ်သူ
#ဘဝစာပေ
#ကျေးဇူးပါ