The Sixty Seconds Coach

Ze vertelt me over de enorme druk die ze voelt.
‘Iedereen op social media DOET iets, ze zijn allemaal bezig met hun toekomst, met geweldige hobby’s, met feesten en reizen en mooie en succesvol zijn!’
Ik vertel haar voor de zoveelste keer over de perceptie van Tiktok en de illusie van Insta (weet ze al), dat ze haar neg*tiefste momenten vergelijkt met de positiefste van anderen (weet ze uiteraard ook al), en dat ze naar een zwaar gecureerde ‘werkelijkheid’ kijkt, een bizarre optelsom van situaties van ontelbare mensen die ze niet kent, en dus niet één leven dat zoveel beter is dan dat van haar.
Niemand kan zich echt meten met deze constante stroom van buitensporige Geweldighed.
Ook dat weet ze.
Op dit soort momenten, als het laat is en ze erdoorheen zit en het even niet ziet zitten, is het beste wat we kunnen doen een beetje lullen.
Ik begrijp en ken het overweldigende gevoel dat ze nu heeft, en ik weet dat het op dit moment lijkt alsof het altijd zo zal blijven en er niets aan te doen is, behalve misschien duizend keer meer DOEN.
‘De maatschappij lijkt zó gericht op prestaties en hoeveel je voor elkaar krijgt’ zegt ze zacht maar gefrustreerd, en ze heeft gelijk.
En zeggen dat die verwachting kunstmatig, onzinnig, en oneerlijk is, heeft niet zoveel zin.
Dus we lullen nog wat door.
Over groepsdruk, hoe je naar jezelf kijkt (en hoe niemand om je heen dat precies zo ziet als jij), dat je buien hebt die alles veel ingewikkelder maken, hoe onzekerheid werkt, en wat ze écht zou willen.
Vaak is het antwoord op die laatste vraag ‘een leven zoals de mensen met de meeste likes’, en soms is het ‘ik zou willen dat ik gewoon tevreden was!’.
Ik knik, in de halfdonkere kamer waar we samen zijn, waar dit dagelijkse bedritueel zich afspeelt voor ze gaat slapen, waar we al jaren dit soort gesprekken hebben.
‘Ik ook’ vertel ik haar.

‘Lastig hè.’

--

(Foto door , voor Unsplash)

Dit gaat nooit meer voorbij, dacht ik.
NOOIT.
Deze pijn, dit verdriet, deze overweldigende eenzaamheid.
Dit is mijn toekomst.
Dit, hoe het nu voelt, hoe het nu is, zo zal het zijn.
Altijd.
Dacht ik.
Honderden keren.
En al die keren leek het waar, voelde het echt, en was er geen enkele ruimte voor een beetje reflectie en herinnering.
Misschien zit jij daar nu (of lig je daar nu).
Misschien gaat dit nu door je heen, als een onoverkomelijk feit, een absolute waarheid.
Misschien is het ook niet jouw eerste keer, maar voelt het wel als de heftigste, de moeilijkste, de meest uitzichtloze van allemaal.
Eerlijk gezegd weet ik niet of het goed komt, alhoewel ik dat wel vermoed.
Wat ik wél weet is dat dit heel specifieke pijnlijke en zware en kansloze, die verpletterende mix die doet alsof je er voor altijd in vast zal blijven zitten, weer zal verdwijnen.
100% gegarandeerd.
Dit, DIT, precies zoals het nu is, zelfs als het er al wat langer is, zal weer gaan.
Waarschijnlijk lost het op, drijft het weg, droog je je tranen en ga je weer door.
Zoals de vorige honderd keren.
Zoals al die andere momenten dat je dacht, nee, wíst
‘Dit gaat nooit meer voorbij.’
Laat mij degene zijn die je er kort aan herinnert.
Neem het er nog maar even van, duik er nog maar wat dieper in.
Voel het maar helemaal, van top tot teen, van A tot Z.

Voor je het weet is het voorbij.

Dit gaat nooit meer voorbij, dacht ik.
NOOIT.
Deze pijn, dit verdriet, deze overweldigende eenzaamheid.
Dit is mijn toekomst.
Dit, hoe het nu voelt, hoe het nu is, zo zal het zijn.
Altijd.
Dacht ik.
Honderden keren.
En al die keren leek het waar, voelde het echt, en was er geen enkele ruimte voor een beetje reflectie en herinnering.
Misschien zit jij daar nu (of lig je daar nu).
Misschien gaat dit nu door je heen, als een onoverkomelijk feit, een absolute waarheid.
Misschien is het ook niet jouw eerste keer, maar voelt het wel als de heftigste, de moeilijkste, de meest uitzichtloze van allemaal.
Eerlijk gezegd weet ik niet of het goed komt, alhoewel ik dat wel vermoed.
Wat ik wél weet is dat dit heel specifieke pijnlijke en zware en kansloze, die verpletterende mix die doet alsof je er voor altijd in vast zal blijven zitten, weer zal verdwijnen.
100% gegarandeerd.
Dit, DIT, precies zoals het nu is, zelfs als het er al wat langer is, zal weer gaan.
Waarschijnlijk lost het op, drijft het weg, droog je je tranen en ga je weer door.
Zoals de vorige honderd keren.
Zoals al die andere momenten dat je dacht, nee, wíst
‘Dit gaat nooit meer voorbij.’
Laat mij degene zijn die je er kort aan herinnert.
Neem het er nog maar even van, duik er nog maar wat dieper in.
Voel het maar helemaal, van top tot teen, van A tot Z.

Voor het je weet is het voorbij.

Misschien moet je nog wel iets leren over jezelf.
Of vált er nog iets te leren.
Ongetwijfeld.
Maar je hoeft er niet naar op zoek te gaan.
Als het er nu niet is, hoef je het niet te vinden.
Als er nu niks is dat je moet oplossen, niks dat je moet snappen, niks dat opgehelderd of verklaard of gefixt moet worden, dan is dat wat het is.
Laat het zo, voor nu
Eventjes niks.
En natuurlijk wil de geest verder, of juist terug in de tijd.
Kauwen, voorspellen, begrijpen, doorgronden.
Alles behalve hier zijn, in vrede.
De geest creëert druk, schuldgevoelens, en onrust, want dat is dé manier om onze aandacht te pakken.
De geest wil belangrijk zijn.
Dus als er tóch iets is wat je zou kunnen leren, dan is het dat, en verder niks.
Laat de zoekende geest, voor nu.
Laat ‘m trekken en duwen, schreeuwen en onheilspellend fluisteren.
Laat het gebeuren, laat het komen en gaan.
Maar ga niet op zoek naar antwoorden.
Niet nu.

Het is alles wat je ooit hoeft te weten.

Existentiële onnozelheid.
Het is een van onze meest fascinerende eigenschappen.
Je kunt wéten dat dat waar je op dit moment zo gigantisch mee zit over een week niets meer voorstelt, en er tóch mee blijven strijden.
Je kunt je dondersgoed realiseren dat het leven maar kort is en genieten dus van het grootste belang, en het tóch niet doen.
Je kunt je herinneren dat je idee van fatale incompetentie de vorige honderd keren ook niet bleek te kloppen, en tóch weer bloedzenuwachtig zijn.
Hopeloos hardnekkig zijn we in het vergeten van grote waarheden.
Ondanks alles blijven we maar piekeren, klagen, en onszelf naar beneden halen.
Het is bijna om gek van te worden.
Maar het is ook wel een beetje grappig, en aandoenlijk.
En dat is een fijne manier om naar onze levens te kijken.
We doen ons best maar zijn duidelijk geen robots.
We denken alles te weten maar hebben geen idee van wat ons persoonlijk drijft, en stuurt.
We vertrouwen erop dat kennis zaligmakend is, maar zien dat naïeve idee elke dag uit elkaar donderen als we weer dingen doen die we niet wilden doen, en dingen niet doen die we zóuden gaan doen.
Onze existentiële onnozelheid is de motor achter het menselijke drama.
Onze radicale vergeetachtigheid van wat belangrijk is, zorgt voor grenzeloze diepte.
Onze imperfectie maakt het allemaal perfect.

Misschien goed om te onthouden.

Ik ben opgegroeid op een dieet van liefdesliedjes en Hollywoodclichés.
Dat (en het bewogen huwelijk van mijn ouders) heeft me een gekleurd beeld van romantische relaties opgeleverd.
En daar heb ik mijn hele leven veel last van gehad.
Bij liefdesliedjes zie je over het algemeen twee smaken: ‘Ik ben zo blij dat ik je ken en we blijven voor altijd bij elkaar!’, of ‘Je bent bij me weg en nu ben ik niets meer waard’.
Bij veel romantische films komen beide invalshoeken aan de b***t.
Maar er speelt natuurlijk een dubieus soort zoetheid.
Het gaat vaak over een diepe afhankelijkheid en zelfverloochening, en het hysterisch ophemelen van de ander, in een verpakking met hartjes en rozen.
Wist ik veel.
Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat liefde écht zo werkte en hoorde.
Dat het dramatisch moest zijn.
Dat je de ander nodig had om jezelf compleet te voelen.
Als mijn vrienden hun relatie zagen stranden waren ze een week dronken, daarna een week boos, en dan was het over.
Ik snapte daar helemaal niks van.
Waarom waren ze niet helemaal KAPOT van verdriet?
Voelden ze dan niet dat onvoorstelbaar diepe g*t van zinloosheid en verlies waar ik maandenlang mee rondliep?
Ik heb me tot ver in mijn veertigste niet gerealiseerd hoe kinderlijk en verwrongen mijn kijk op romantische liefde en relaties altijd is geweest.
Nu is dat pijnlijk helder.
Mijn volwassenwording en heling op dat gebied zijn nog maar recent begonnen.
Het is spannend, het voelt onzeker, en ongemakkelijk maar ik weet ook dat de omstandigheden om hierin te groeien nog nooit zo perfect zijn geweest.

Misschien schrijf ik er ooit nog wel een liedje over.

--

(Foto door , voor Unsplash)

Als ik alle blogs die ik de afgelopen jaren schreef zou printen en achter elkaar leggen, haal ik de Eiffeltoren waarschijnlijk niet.
Maar ergens bovenin België moet lukken.
Het zijn er in elk geval veel, heel veel.
Duizenden blogs schreef ik de afgelopen jaren, en waarom?
Was het om te laten zien hoeveel ik weet?
Waren het allemaal zakelijke beslissingen of een manier om mezelf en mijn ideeën gewicht te geven?
Was het een proeve van bekwaamheid als schrijver?
Misschien ook.
Maar ultiem gezien wil ik wie ik ben en de wereld waarin ik leef begrijpen.
Vandaag realiseerde ik me dat elk blogje en elk boek een boodschap aan mezelf was en is, een hart onder de riem, een reflectie die me iets leert en troost en een spiegel voorhoudt, of een vraag waarop ik graag ooit het antwoord weet.
Ik communiceer met mezelf, elke keer dat ik iets schrijf, en als het een beetje meezit schijnt het een licht op iets universeels waar ook anderen wat aan hebben.
Schrijven is een ode aan de ongrijpbaarheid van het leven, een onderzoek dat voortkomt uit verwondering en frustratie, een verlangen naar helderheid.
En met elk stukje tekst weet ik iets meer, voel ik iets meer, en kan ik iets meer.
Dus, ja, als mensen beweren dat ik het altijd over mezelf heb (iets waarop nog wel eens wordt neergekeken), dan klopt dat eigenlijk wel.
En tegelijkertijd is elke ervaring en elke vraag die ik heb een menselijke, en daarmee iets dat universeel herkend en gewaardeerd kan worden.
Ik schrijf voor mij, en daarmee schrijf ik automatisch voor jou.
En Parijs ga ik makkelijk halen.

Ik hoop dat je nog een stukje met me meereist.

--

(Foto door , voor Unsplash)

Elk jaar schrijf ik er een stukje over.
Dat ik stopte met drinken op 22 oktober 2012.
En het daarna nooit meer gedaan heb.
Elk jaar is het langer geleden, en elk jaar kan het me eigenlijk minder schelen.
Natuurlijk ben ik dolblij dat het me gelukt is en dat ik de kans kreeg mijn leven totaal anders in te richten (iets waar ik nog steeds mee bezig ben), maar het niet-drinken is volkomen normaal geworden.
Geen big deal meer.
Elk jaar vierde ik een kleiner feestje, misschien wel omdat ik het grotere feest sowieso elke dag al vier, en vandaag was ik het zelfs bijna vergeten.
Ik schreef die stukjes een beetje voor mezelf, maar vooral voor anderen.
Stoppen met drinken (en roken en blowen) heeft me totaal veranderd, en die boodschap is de moeite waard om te delen, denk ik.
Toen ik nog alcoholist was deden die ‘succesverhalen’ me weinig, of ik voelde me er ronduit ongemakkelijk bij, maar er kwám een moment dat het idee om niet meer afhankelijk te zijn sterk genoeg was om de gok te wagen, de stap te zetten.
In het onbekende te springen.
Twaalf jaar geleden stopte ik, op een koude zondag waarop ik met de gordijnen dicht knetter stoned en beneveld een beroerde actiefilm met Steven Seagal keek, en me realiseerde dat ik dit niet nog één dag langer wilde of kon doen.
Het was verre van makkelijk (en dan druk ik me mild uit) en er waren heel veel momenten dat ik weer terug wilde kruipen in de fles, en ook de jaren daarna bleek het stoppen zelf geen magische oplossing voor alles te zijn.
Maar kennelijk was het écht klaar, en ik er echt klaar voor.
Twaalf jaar zonder drank dus.
Mijn nieuwe normaal.

Maar stiekem is het best een wonder.

Even stoppen.
Als de woede oplaait.
Als de angst verschijnt.
Als het niet-weten opduikt.
Wanneer de onzekerheid door je lijf giert.
Niet om er van af te komen, maar om ermee te zijn.
Ook niet om het op te lossen.
Even stoppen.
Even kijken.
Even voelen, díep voelen.
Zodat alleen het gevoel er nog is, de pure sensatie in het moment, en het verhaal eromheen geen kans krijgt zich te ontwikkelen.
Dus ruim vóór het uit de hand loopt.

Even stoppen.

--

(Foto door , voor Unsplash)

Spiritueel ontwaken is geweldig.
En krachtig.
En het geeft unieke ruimte en verbinding.
Maar zonder psychologische volwassenheid is het niet ‘genoeg’.
Rondlopen in bliss zonder aandacht voor je menselijke patronen is lekker en geeft een zekere adempauze, maar het zit ultieme compleetheid in de weg.
We hebben nu eenmaal een lijf, verlangens, en in zekere zin een verleden, en het dagelijks leven is onverbiddelijk in het tonen van triggers en aannames en pijn.
Elke poging om dat allemaal weg te redeneren op basis van oneliners is begrijpelijk, maar ook onvolwassen.
Spiritueel ontwaken is de bedding voor totale acceptatie, een veilige en stabiele grond die het voluit aankijken van je weerstand mogelijk maakt, zonder dat je blijft hangen in intellectuele ideeën.
Beweren dat je Alles bent en vervolgens je gevoelens uit de weg gaan of onderdrukken, is in bijna alle gevallen een mentale, egoïsche truc.
Een slimme vermijding.
Niet fout, maar wel half.
Een onaf verhaal.
De enige reden dat ik dit zo stellig beweer, is het feit dat ik het allemaal heb geprobeerd en ervaren, en de consequenties heb geleefd.
Ik ken de intieme connectie met mijn (en onze) natuurlijke aard, ik ken de heerlijke opluchting van die ervaring, én ik weet wat er geb***t als je krampachtig blijft vasthouden aan het mooie, het fijne, het makkelijke.
Elke deel dat je uit de weg gaat, komt neer op een ontkenning van jezelf.
Het vergt moed en helderheid om daar niet te blijven hangen.

Een perfect ongemakkelijk proces.

--

(Foto door , voor Unsplash)

Je voelt je slecht en dat wil je niet.
Je wil het niet voelen, je wil daar niet zijn.
En dan ineens komt de realisatie:
Ik heb dit eerder gehad…
Ik voelde me eerder bang, of boos, verward of verloren.
Ik was daar vaker.
Misschien wel duizend, misschien zelfs tienduizend keer.
En al die keren ging het voorbij.
Vanzelf.
Dus misschien geb***t dat nu ook weer.
Misschien is het helemaal niet zo erg om me even slecht te voelen.
Misschien voelt het wel veel erger en zwaarder dan het is.
En misschien blijft het niet voor altijd zo (ook al lijkt het daar wel op, nu).
Waarschijnlijk blijft het niet altijd zo, nee: het blijft zéker niet altijd zo.
Wat als ik het gewoon even zo laat?
Dus je voelt je slecht en je wil het niet, maar je voelt het gewoon.
Omdat het niet voor altijd is.

Overgave is voelen wat er is, en niks meer.

--

(Foto door , voor Unsplash)

Doe het niet als je het niet wil doen.
Maar houd het vooral simpel.
We hebben niet voor niets dat buikgevoel.
Een donkerbruin vermoeden.
Intuïtie.
Luister ernaar, cultiveer het.
Leer het herkennen.
En realiseer je dat, zodra er iets opkomt als “ja maar misschien moet ik het juist wél doen als ik het niet wil doen!”, je verstrikt begint te raken in het zoveelste gedachtenspel.
Dan moet je even afstand nemen, dat is te ingewikkeld, en dat zegt alles.
Want ingewikkeld en simpel zijn de tekens aan de wand.
De weggevers.
Simpel betekent in lijn met wie je bent.
Ingewikkeld staat voor “en nu probeert mijn geest zich in de toekomst vast te bijten”.
Simpel voelt vanzelfsprekend.
Ingewikkeld is zwaar en vól verstikkende verantwoordelijkheid, als een complexe puzzel die maar blijft groeien en groeien.
In het begin kan het lastig zijn om het onderscheid te maken.
Als je niet gewend bent te luisteren naar je lijf en alleen maar in je hoofd leeft, is het lang niet altijd duidelijk.
Maar houd het ook daar weer simpel.
Experimenteren scherpt je capaciteiten.
En na een tijdje weet je niet beter.

Heerlijk simpel.

--

(Foto door , voor Unsplash)