Marja Ruijterman Training & Coaching

Zou eigenlijk een feest moeten geven maar dat is me nu teveel gedoe. Ben net een jaar gepensioneerd maar werk nog af en toe met heel veel plezier. Precies 30 jaar geleden, januari 1993, durfde ik de stoute schoenen aan te doen en begon te acquireren. Eerst aarzelend want 'zaken doen' was bijna vies in mijn jeugd. "Ze gaan over lijken" zei mijn moeder en nu begon ik zelf. De postbank belde of ik langs wilde komen. Had een foldertje gestuurd en dat vond ie zo schattig onbeholpen dat ie me wel eens wilde zien. Het viel op tussen de professionele folders. Ik mocht drie mensen coachen en als dat goed ging kreeg ik meer opdrachten. Ze waren enthousiast hoewel ze wel aanmerkingen hadden over mijn schoenen en mijn fiets maar die waren zo vervangen dus ik kon door.

Al snel vroeg men of ik ook een communicatietraining kon geven. "Jawel hoor!" zei ik stoer en rende naar de bieb om er boeken over te halen en onderzocht mijn eigen valkuilen en kwaliteiten over communicatie. Had snel een training in elkaar getimmerd. Ik wist niets van zenden en ontvangen en dergelijke termen maar dat gaf niet want mijn aanpak werkte prima. "Geef je ook Timemanagementtrainingen?" "Ja hoor... en hup rende ik weer naar de geweldige bibliotheek en zette een training in elkaar waar ik zelf ook wat aan had.

De bibliotheek was mijn hele leven al een prachtig oord van inspiratie en later trainde ik alle bibliotheken van Amsterdam en omstreken en verder in het land. Zelfs op de plekken waar ik als kind al boeken uitzocht met mijn vader.

Van de Postbank naar de ING, via de ING naar de KPN via de tante van één van de opdrachtgeefsters... via collega's naar de Politie waar ik dienders opleidde in het coachen van jonge collega's en de Belastingdienst waar ik opleidingen gaf aan mensen die ZZP-ers zoals ik moesten gaan bezoeken en controleren . Via de KPN naar de VU waar ik studenten trainde in omgaan met studiestress en studiekeuze en presenteren. Van het één kwam het ander en deed zeeën van ervaring op. Via een artikel dat ik mocht schrijven voor het Financieel Dagblad al 11 jaar bij Prowareness in Delft. Met Wendy Peeters als trainingsacteur vele trainingen in de Zorg en het Onderwijs.

Bellen naar bedrijven uit het telefoonboek en vragen: "Heerst er stress in uw organisatie?" wat meestal interessante gesprekken opleverde en een enkele keer een gesprek of een opdracht. Een keer had ik een dame aan de telefoon en op mijn vraag riep ze: "Komen NU!!!!" en ik sprong op mijn fiets naar een school voor makelaars en daar heb ik jaren gecoacht en getraind. Losse workshops, lezingen over de Kracht van Gedachten, de Goeroe in jezelf en een voorstelling over mijn moeder en mijn zoektocht naar het Licht.

Het schrijven begon toen ik kwaad was op een arts die een man antidepressiva en slaaptabletten voorschreef nog voor hij een coachtraject of iets dergelijks had gedaan. Gelukkig wees de man de medicijnen af en binnen drie maanden was hij van zijn overspannenheid af. Hij had alleen een verkeerde manier van denken en ademen aangeleerd en nu coachte hij collega's die in het zelfde schuitje zaten. Ik schreef er een stukje over in mijn boosheid en stuurde het per email naar al mijn contacten. Email was net in gebruik en kreeg zoveel mooie reacties dat ik dacht: 'zo heb ik er nog wel een paar' en schreef door. Dat resulteerde in twee boeken met verhalen en na de boeken nog veel meer verhalen over van alles wat ik maar kon bedenken, tegenkwam, waar ik de mist in ging, wat ik leerde, wie me inspireerde. Dat bleek van alles te kunnen zijn en het werd mijn grote hobby.

Ging het hele land door en kwam de meest interessante en leuke mensen tegen, soms ook boze: "Wat moet ik met die stomme training?" maar dat duurde nooit zo lang.

Nu ben ik gepensioneerd sinds een jaar en werk nog even lekker door. Wil lezingen gaan geven over van alles... de eerst volgende is notabene over mijn hilarisch, irritante, doch wijze en humoristische moeder op aanvraag van degene die me uitnodigde. Het moet per sé over mijn moeder gaan. Nou breek me de b... niet open.

Geen gouden horloge voor dertig jaar spelenderwijs werken. Wel dit verhaal om het te vieren. Wie had ooit gedacht dat ik het dertig jaar zou doen?

Foto: Bij de NS op een prachtige training locatie met namaaktrein en de ander met mensen in de Zorg.

Via Linkedin kreeg ik een leuke opdracht: 24 augustus geef ik een webinar voor het UWV over Faalangst bij het Solliciteren. Een mooi onderwerp en breek me de b... niet open. Martin Brakels gaat me interviewen en mensen mogen tussendoor vragen stellen. Hoef me niet over de techniek te buigen, dat wordt allemaal voor me gedaan door Adisa Nekic en Yvette Cambridge. Wat een weelde.

Ken het goed: de angst om te falen en de gedachte niet goed genoeg te zijn. Gelukkig heb ik zo'n drieëndertig jaar geleden geleerd hoe ik de angst om kan zetten in iets waar ik meer aan heb en dat geef ik dolgraag door aan iedereen die het wil horen.

Ben in mijn dertiger jaren ooit begonnen met een shiatsupraktijk vanuit een bijstandsuitkering. Kreeg toen de mogelijkheid om mijn praktijk op te zetten en kreeg een lening die ik heel snel kon afbetalen. Dat was het begin van een heerlijke periode.

De cirkel is weer rond.

Foto: Shiatsu oefenen op mijn moeder...

Zo blij, in november, een maand voor ik pensioen ga, is me gevraagd een training te geven voor 60 plussers over mogelijkheden en toekomst. Ik ben niet te houden en wil het liefst meteen van start.

Daarna ga ik nog door met leuke makkelijke en interessante klussen. Coach nu meestal jonge enthousiaste trainers en coaches en nu mag ik ook nog aan de slag met leeftijdsgenoten. Leve de grijze generatie en de ouderdom!!!!

Zat in de auto toen Peter Oosting het vroeg en hij had het over de laatste levensfase. Was zo enthousiast dat ik bijna op mijn voorganger reed. Ik zei: "dit is mijn laatste levensuur we mogen wel opschieten..." 'Mogelijkheidsfase' klinkt gezelliger. Kan er zelf ook nog wat van opsteken.

Mogelijkhedenfase - Oraki Training & Coaching Training Haal meer uit je levensfase: mogelijkhedenfase: voor 50ers en 60ers die hun werkzame leven productief en positief willen afsluiten.

Een paar jaar geleden kreeg ik feedback van een vrouw die me had ingehuurd voor een 'confronterende communicatietraining' voor docenten op een HBO opleiding. Ze had met haar collega's gepraat waardoor het kwam dat ik 'zweverige' dingen kan zeggen in de training en dat het toch aankomt bij mensen die daar normaal niets mee hebben. Ik was natuurlijk heel benieuwd wat ze te zeggen had.

Wat bleek: "Je zit wijdbeens! Hoe moet ik dat noemen... eeeehhh, je houdt je benen niet bij elkaar en dat werkt op één of andere manier! Dat maakt dat je zweverige dingen kunt zeggen en dat ze je toch serieus nemen."

Dus lieve mensen die serieus genomen willen worden en toch 'zweverig" materiaal willen brengen bij organisaties: trek een broek aan en ga wijdbeens zitten! Het 'zweverige' ging over ademhalen.

Coaching en tips voor pas beginnende trainers: Sinds een paar jaar train en coach ik jonge zeer gemotiveerde trainers. Het is een grote vreugde om met zulke getalenteerde en open mensen te werken.

Gisteren gaf ik een teamwork training bij een gemeente in Noord Holland. Fijne humoristische pittige vrouwen die vorige keer al lieten zien dat ze teamgeest hebben toen er een ongeluk gebeurde voor het gemeentehuis. Midden tijdens de training renden ze na een alarm de deur uit om met elkaar vakvrouwschap te laten zien. Heb hier een paar posts eerder over geschreven.

Nu deden we meningruil. Het is altijd even zoeken. De één verkondigt zo gedreven mogelijk de mening van de ander en andersom. Eerst aarzeling: "Ik haar mening verkondigen? Nooit!!!" Na enig gestotter komt de mening van de ander er steeds makkelijker uit en opeens zie je dat er ook iets in zit. Daardoor is er meer begrip en kom je eerder tot een gezamenlijk besluit. In plaats van elkaars mening bestrijden ga je samen zoeken naar een oplossing.

Heb het eerder zien gebeuren dat mensen die een zeer duidelijk standpunt hadden opeens begrip kregen voor die van de ander. Zo zou het in de politiek kunnen gaan "Hé, wat mijn collega nu zegt, voorzitster, daar zit wat in!" of gewoon met de mensen om ons heen.

Vandaag een meditatieproeverij gegeven bij een bedrijf aan mensen die nog nooit hadden gemediteerd. Een idee van de directeur en ze hadden er niet veel zin an. Dachten dat het saai zou zijn en uren stil zitten. Ter plekke bedacht ik dat het een proeverij zou worden net als je wijnproeverijen hebt.

Het werd een groot feest. De éne meditatie ligt je en de andere niet. Zo hou ik niet van ellenlange meditatiezitsessies op de grond die pijn doen om door de pijn heen te gaan. Geef mij maar een stoel. We deden de plofmeditatie, de ademmeditatie, de wolkmeditatie, de voelmeditatie en de chocolademeditatie. Sommigen vonden de wolkmeditatie heerlijk en anderen weer niet en weer anderen vonden de chocolademeditatie minder lekker dan gehoopt en anderen gingen diep de chocola in. Grote hilariteit maar ook heel serieus stil.

Over een paar maanden mag ik terugkomen en dan doen we de dansmeditatie en de voetbalmeditatie.

Dus nu wil ik de meditatieproeverij op de markt zetten. Wie een workshop meditatieproeverij wil inhuren... schrijf [email protected]

Wel op anderhalve meter.

Gisteren gaf ik voor het eerst sinds maanden weer een life training voor bodes bij een gemeente in Noord Holland. Was twee jaar geleden bij dezelfde groep en wat een plezier om de vrouwen weer te zien. Het ging om een teamwork-training. Voor de gezelligheid zorgden ze voor een tompoes bij de koffie. De anderhalve meter was makkelijk te doen met vijf vrouwen om een enorme ronde tafel.

We waren flink op weg om aan het spannendste deel te beginnen toen het alarm afging op hun gsm's. Ik dacht een oefening, dat gebeurde wel vaker in de loop der jaren bij organisaties. Niemand maakte zich er druk om en meestal ging de training gewoon door. Dit keer merkte ik dat de vrouwen heel serieus met urgente blikken naar beneden stormden. 'Oei', dacht ik... 'echt brand'? Dus ik griste mijn tas mee en rende achter ze aan. Het bleek dat een vrouw van achtenzeventig gewond voor de deur van het gemeentehuis lag.

Ik zag voor mijn ogen het ultieme teamwerk zich ontvouwen. Ze schoten allemaal in hun oranje hesje. De één begon het verkeer om te leiden, de ander vertelde de handhavers die de vrouw overeind hadden gezet dat ze moest blijven liggen, de derde had twee dekens om de vrouw in te wikkelen en warm te houden, de vierde hield een paraplu boven haar tot de ambulance kwam wat nogal even duurde. Er werd niets afgesproken ieder nam haar taak op zich: snel en accuraat.

Tja, daar kan geen training tegen op. We hadden nog een half uur om na te praten en kon de vrouwen van harte complimenteren. Over twee maanden zie ik ze weer en ik verheug me er nu al op.

Het was ineens stil in mijn toko. Doe dit werk nu zevenentwintig jaar, klopt dat nou? Vanaf 1993 en het is nu 2020, ja dat klopt. Heb tijden gehad dat ik heel veel werk had en elke dag naar Groningen of Eindhoven of weet ik veel waar naar toe reed zonder enige moeite of moeheid. Nu ben ik wat ouder en doe het wat rustiger aan. Geen lange opleidingen meer of grote projecten maar rustige workshops, lezingen en coaching. Lekker op mijn gemak en spreek meestal na elf uur af zodat ik na de files kan rijden. Er waren periodes dat mijn agenda ineens leeg was.

Het kwam altijd op tijd weer goed en soms kwam het prachtig uit toen mijn ouders ziek waren zodat ik alle tijd had of als ik zelf het ziekenhuis in moest. Ik hoefde nooit iets af te zeggen omdat het net in die tijd wat stiller was. Zodra ik weer op de been was: hup dan meldden de bedrijven zich vanzelf weer. Ik heb groot vertrouwen ontwikkeld in het universum dat voor me zorgt.

Ik weet nog dat ik een paar jaar geleden dacht: Nu is het tijd dat ik actie onderneem. Had een lijstje met drie zorgcentra waar ik jaren daarvoor had getraind. Belde de eerste twee en had een leuk gesprekje. Vijf minuten later belde de derde mij. Ik raakte in de war. "Heb ik jullie net gebeld?" "Nee hoor, ik bel jou om te vragen of je een aantal trainingen kunt verzorgen." Het duizelde me om de perfecte timing.

Vorige week was het weer zover dat ik actie moest ondernemen. Even wat onrust van binnen toen ik in mijn agenda zag dat er geen enkele afspraak stond voor de komende tijd. Dan mezelf resetten: Ik heb alle vertrouwen want het is altijd goed gegaan en er wordt voor me gezorgd.

Ik schreef in deze groep en op Linkedin iets over wat ik zo'n beetje doe wb coaching en zie: binnen 1 minuut de eerste aanmelding, binnen drie minuten de tweede en binnen twee uur had ik vier afspraken. Diezelfde dag belde een organisatie, een school en een gemeente of ik iets voor ze kan doen. Kreeg de vraag of ik een lezing kan geven in april voor een andere gemeente. Weer duizelde het me. Hoe is het mogelijk. Die organisaties wisten niets van wat ik had uitgezet. Het universum zorgt voor ons.

Zo werkt het dus... wie zei dat ook weer: Als je zelf één stap zet...