Marischka Familieopstelling

Vanochtend bladerde ik door mijn fotoalbum en viel mijn oog op deze foto.
Mijn vader met mij als baby op zijn arm.

Ik bleef er even naar kijken, het emotioneerde mij.
Want ik zag niet alleen een vader met zijn dochter, maar ook alles wat er tussen toen en nu heeft plaatsgevonden.

Toen ik jong was, keek ik anders naar mijn vader dan nu.
Later ontdek je dat ook ouders gewoon mensen zijn.

Met hun eigen verhaal.
Hun eigen geschiedenis.

Dat is misschien wel wat familieopstellingen mij steeds opnieuw laten zien.
Dat er rust ontstaat wanneer we kunnen erkennen wat was en wat is. 💛

In mijn nieuwe blog lees je wat deze foto bij mij losmaakte. Zie de link of kijk via mijn Website.

https://marischka.nl/2026/06/21/vader-dochter/

𝘿𝙚𝙯𝙚 𝙧𝙚𝙫𝙞𝙚𝙬 𝙢𝙖𝙖𝙠𝙩 𝙢𝙞𝙟 𝙨𝙩𝙞𝙡 𝙚𝙣 𝙤𝙣𝙜𝙚𝙡𝙤𝙤𝙛𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙙𝙖𝙣𝙠𝙗𝙖𝙖𝙧 𝙙𝙖𝙩 𝙞𝙠 𝙙𝙞𝙩 𝙬𝙚𝙧𝙠 𝙢𝙖𝙜 𝙙𝙤𝙚𝙣

Bedankt dat ik met jou heb mogen kijken naar wat ik bij mij droeg en wat niet van mij was. Vooral, dat ik het heb kunnen loslaten. Het was een intense en mooie ervaring. Je creëert een fijne en vertrouwde omgeving waarin ik alle ruimte en veiligheid voelde om mij direct open te stellen. Hierdoor kon ik ten volle doorvoelen wat aandacht nodig had en wat losgelaten moest worden om verder te kunnen met mijn leven.

Mijn lichaam vroeg om rust. Mijn hoofd had andere plannen.

Van de week voelde ik het eigenlijk al de hele dag.
Moe.
Mijn rechterbeen speelde op en eigenlijk wist ik precies wat ik nodig had.

Even zitten.
Even naar buiten de zon in.
Maar in mijn hoofd begon direct een ander gesprek.

"Zie je die volle wasmand staan?"
"Je mailbox zit ook nog vol."
"Je moet nog iets plaatsen op social media."

Herkenbaar?

In mijn nieuwe blog schrijf ik over waarom rust nemen soms veel moeilijker is dan het lijkt.

Niet omdat we geen vijf minuten hebben.
Maar omdat er vaak iets anders meespeelt.

💛 https://marischka.nl/2026/05/31/waarom-ik-geen-vijf-minuten-rust-nam-terwijl-ik-ze-hard-nodig-had/

Van de week werd ik ineens ergens heel duidelijk op geraakt.
Dat ik, zodra er veel in mij gebeurt, de neiging heb om me terug te trekken.

Zelf doen.
Zelf oplossen.
Geen verbinding zoeken.

Een patroon dat ik eigenlijk al mijn hele leven ken.
Je hoeft mij niet te helpen.
Ik kan het prima zelf.
Nee hoor, er is niets aan de hand.

Terwijl er van binnen eigenlijk van alles gebeurt.

En tegelijk merkte ik ook iets anders.
Dat ik het patroon tegenwoordig veel sneller herken.
Dat ik eerder voel: hé… daar ga ik weer.

En misschien is dat ook wel waar persoonlijke ontwikkeling voor mij over gaat.

Niet perfect worden.
Maar jezelf steeds een beetje beter leren begrijpen💛

Wat ik na afloop van afgelopen zondag meerdere keren terug hoorde…
“Wat een fijne groep.”
“Zoveel zachtheid.”
“Het voelde veilig.”

En misschien is dat wel het meest bijzondere aan deze dagen.

Dat mensen als onbekenden binnenkomen…
en er na een paar minuten al verbondenheid voelbaar is.

De veiligheid om te delen wat je in het dagelijks leven vaak moeilijk vindt.
Waar je je misschien voor schaamt.
Wat je normaal liever wegstopt.
Of niet durft uit te spreken,
omdat je denkt:
wat zal een ander daarvan vinden?

En juist in die veiligheid ontstaat er beweging.

Een vrouw liet zien hoe dik het pantser was geworden dat ze om zichzelf heen had gebouwd.

Als kind hielp haar dat.
Om zichzelf staande te houden.
Om niet meer gekwetst te worden.

Maar nu ze volwassen is…
werkt datzelfde pantser haar juist in de weg.

En langzaam ontstonden er barsten.
Voorzichtig.
Zacht.

Zodat er gevoeld mocht worden wat ze als kind ooit had weggestopt.

Dat zijn van die momenten waarop een hele groep stil wordt en ik zelf als begeleider ook.

Omdat iedereen ergens wel iets herkent van zijn eigen bescherming.

Binnen deze dagen mag alles er echt helemaal zijn.
Zonder filters.
Puur 💛