14/09/2026
Herkenning is ZO belangrijk. Daarom wil ik, als jouw coach, graag een blog delen die ik een paar jaar geleden schreef over het moment dat voor mij de puzzelstukjes op hun plek vielen. ๐ Het is een behoorlijk tekst, maar wel de โnaakte waarheidโ over hoe ik zaken heb ervaren.
(๐)๐ฒ๐ฟ๐ธ๐ฒ๐ป๐ป๐ถ๐ป๐ด
Ik ben niet in het bezit van een of meerdere stempels. Maar nadat ik de afgelopen maanden/jaren veel gesprekken had (met mezelf en anderen ๐), kom ik eigenlijk telkens uit bij: "๐ฐ๐ ๐๐ ๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐ ๐
๐๐๐, ๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐ ๐
๐๐๐, ๐๐๐
๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐ ๐
๐๐๐, ๐๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐ ๐ ๐
๐๐๐." Voor de duidelijkheid, ik denk niet dat ik een eend ben. Ik ben best wel geschift, maar niet zo geschift. Wat ik wel denk, is dat ik AuDHD heb.
๐๐น๐๐ถ๐ท๐ฑ ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ฒ๐ฒ๐ป๐ฑ๐ท๐ฒ ๐ด๐ฒ๐๐ฒ๐ฒ๐๐
Natuurlijk voel ik me niet pas sinds kort een vreemde eend in de bijt. Al zolang als ik me kan herinneren, voel ik me een alien. Op school paste ik er al nooit echt bij en dat werd in mijn latere leven niet veel beter. Verschillende keren ben ik dan ook bezig geweest met te overdenken wat het dan zou kunnen zijn. Ook met de huisarts heb ik het er weleens over gehad. Over ADHD zijn twee van hen een paar keer begonnen. Ook een depressie kwam bijvoorbeeld voorbij, ondanks dat ik daar volgens mij nauwelijks vinkjes bij elkaar gespaard kreeg.
๐๐๐๐, ๐บ๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ฑ๐ฎ๐ป ๐ป๐ฒ๐ ๐ป๐ถ๐ฒ๐
In ADHD herkende ik mezelf altijd wel voor een (groot) deel. Ik bedoel, ik heb geen flauw benul wat concentreren is en ik begrijp heel goed dat het niet als "normaal" wordt ervaren als je heel vaak handelt naar impulsen, zonder eerst even na te denken. Maar toch miste ik naar mijn gevoel een aantal cruciale kenmerken. Zo ben ik best goed met geld, al zeg ik het zelf. Ook plannen kan ik heel goed (eraan houden vaak iets minder ๐) en ik heb op bepaalde vlakken net veel structuur in mijn leven. Of misschien zelfs eerder extreem veel. En zo zijn er wel meer zaken die bij mij eerder haaks staan op wat je mag verwachten bij ADHD.
๐๐๐๐ถ๐๐บ๐ฒ? ๐ง๐ท๐ฎ, ๐ผ๐ผ๐ธ ๐ป๐ถ๐ฒ๐ ๐ต๐ฒ๐น๐ฒ๐บ๐ฎ๐ฎ๐น
Ook autisme werd weleens geopperd, omdat ik echt niet met verandering kan omgaan, dus extreem veel structuur nodig heb en op wel meer vlakken erg rigide kan zijn. Ook communiceren is voor mij weleens een uitdaging en ik heb oprecht heel vaak moeite met te begrijpen wat een ander bedoelt of voelt. Het is niet dat ik geen empathie heb, in tegendeel, me inleven in een ander gaat eerder tรฉ goed, maar ik kan me niet altijd verplaatsen in een ander. Ik zal handelen vanuit mezelf en omdat ik zaken anders wil dan anderen, kan ik dus een totaal verkeerde reactie geven. Ik heb eveneens de nodige andere autistische kenmerken, maar ook daar mis ik er toch weer dusdanig veel dat het niet "passend" voelde.
๐๐ผ๐บ๐ฏ๐ถ ๐ฑ๐ฎ๐ป?
Aan de combi had ik in alle eerlijkheid nooit echt gedacht. Op zich niet zo gek natuurlijk: tot in 2015 (als ik me niet vergis) ging men ervan uit dat je een van beiden had, nooit de combi. En pas sinds een aantal jaar wordt er meer onderzoek naar gedaan en komt men tot het besef dat de combi net heel vaak voorkomt. Daar gaat dus wel de kans om mezelf speciaal te voelen... ๐ Maar pas toen bij mijn jongens geopperd werd dat zij mogelijk deze combi zouden kunnen hebben, kwam ik tot het besef dat dit dan voor mij ook weleens kon gelden. En toen ik dit ging opzoeken en onderzoeken, kwam ik eigenlijk alleen maar tot de conclusie dat dit plaatje PERFECT paste. Eindelijk las ik over mensen die gewoon exact hetzelfde ervoeren in hun dagelijks leven en die tegen precies dezelfde zaken aanliepen als ik. Zoals ik al zei: mezelf speciaal voelen zat er dan niet in, herkenning was er wel.
๐๐ฒ๐ฟ๐ธ๐ฒ๐ป๐ป๐ถ๐ป๐ด...
Maar herkenning is pas de eerste stap in een flink proces, ging ik al snel merken. In eerste instantie denk je dagelijks ongeveer honderd keer "het is zo" en nog eens honderd keer "nee joh, stel je niet aan". Hoewel ik opeens elk vakje aan kon vinken, had ik nog steeds het gevoel een aansteller te zijn. Een excuus te zoeken. Al wist ik dat het onzin is, want als er รฉรฉn ding is dat ik zeker weet, dan is het dat ik veel strenger ben voor mezelf dan gebruikelijk. Het aantal keren dat ik al huilend iets heb afgewerkt, omdat ik het (fysiek en/of mentaal) niet meer trok, is niet op twee handen te tellen. Dit deel ik overigens niet om medelijden op te wekken of een veer in mijn r**t te krijgen. Sterker nog: ik VIND het niet knap of goed dat ik dit doe. Het is roofbouw en dat zou niemand moeten doen. Het is iets waar ik vanaf zou willen, maar waarvan ik weet dat het iets is waar ik hulp bij nodig heb.
๐ฒ๐ป ๐ฑ๐ฎ๐ป ๐ธ๐ผ๐บ๐ ๐ฎ๐ฐ๐ฐ๐ฒ๐ฝ๐๐ฎ๐๐ถ๐ฒ
Op een gegeven moment "mag" je dan van jezelf toch zeker weten dat het zo is. Dat dit altijd al de reden was waarom ik er niet bij paste. Dat ik alles eruit flap zonder na te denken. Dat ik meestal gereageerd heb voordat ik de kans heb gekregen na te denken. Maar ook dat ik dagen heb dat zelfs boodschappen doen te veel is gevraagd. Dat een drukke plek voor dusdanige overprikkeling kan zorgen dat ik haast een paniekaanval krijg. Dat dingen volgens mijn "regels" moeten gaan, omdat ik er anders erg veel stress van krijg. Maar ook dat ik bijvoorbeeld zaken moet aanraken in pakweg een winkel (lang leve de Action ๐). En zo kan ik nog wel even doorgaan, haha.
๐ ๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ฑ๐ฎ๐ป?
Jezelf accepteren is fijn. En zeker meer dan het halve werk. Maar ja, ik ben uiteindelijk nog steeds gewoon een mens. Net als iedereen wil ik anderen om me heen. Vriendschappen opbouwen op latere leeftijd is al niet makkelijk en dan kom ik ook nog aanzetten met sociale onhandigheid en het feit dat ik niet altijd graag onder de mensen kom. Om het dan niet te hebben over het feit dat ik niet altijd even goed ben in contact onderhouden. Maar het begint al sneller: ik heb geen flauw idee wat je wanneer hoort te doen. Hoe vaak mag je iemand vragen of hij/zij zin heeft om een kop koffie te komen drinken? Hoe lang moet je wachten nadat je met iemand hebt afgesproken om hem/haar te appen, als je niet wil overkomen als een gekke stalker? En dat zijn slechts twee van de honderden vragen die ik mezelf continu stel waardoor ik in praktijk eigenlijk heel vaak... niks doe.
Voor de visueel ingestelde mensen doe ik er nog een foto van mezelf bij, van het moment dat ik de blog schreef. Gewoon de "naakte" waarheid: zo zie ik eruit na een dag waarbij de dingen helemaal anders lopen dan ik zou willen, namelijk moe en onder de pukkels van de stress (die ik mezelf aandoe).
๐ณ๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐? ๐ฎ๐๐ ๐๐๐๐๐๐ ๐
๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
๐๐๐. ๐ฑ๐ ๐๐๐๐๐ ๐
๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐ ๐๐ ๐
๐๐๐๐๐. ๐ต๐๐๐ ๐๐๐๐
๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐ ๐๐! :-)
