Sukha yoga en reiki

Vandaag is het 2 jaar geleden dat mijn lieve papa overleed. Al de hele morgen zoek ik naar woorden, foto’s en quotes om te vertellen dat ik papa mis, hij herinnerd mag worden, 2 jaar geleden het leven ineens anders werd, dat ik trots ben op mama en Seline, op de kinderen, op ons gezin. Ik wil in woorden uitdrukken wat rouw doet, ook na 2 jaar, 10 jaar enz. Hoe je niet als mens per se verandert, maar er wel veel dingen om je heen veranderen. Dat je mee vormt, als een soort barbapapa, hoe het in je herinneringen zo levend is, terwijl hij dood is.
Hoe fijn het is als mensen bij je inchecken, maar ook dat je soms gewoon geen zin hebt om erover te praten. Dat rouwen houden van is, en het verdriet de echo.

Maar een logisch verhaal, mooie quote of passende foto heb ik niet.

Wel een gevoel: stom.

Met zo’n zelfde pruillip die ik als kind kon trekken en waarbij papa zei: “Niet zo simmen hoor.”
Nou pap ik sim nog even door, laat het verdriet er zijn en lach ik om jouw geweldige humor.

Je zei altijd tegen mij: Stap voor stap.
Waarbij ik dacht: Jezus dat duurt zo lang. Maar je hebt gelijk. Ook in de fase waarin ik nu zit in mijn leven, plaats ik voet voor voet, stap voor stap.

Wel zonder jou, en dat vind ik stom.

Papa 06-07-‘24

44 🥳

Elk jaar zeg ik wel: jeetje wat een jaar. Niet omdat het per se heftig was, maar ja voor mij voelt elk jaar bewogen. Er gebeurt altijd zo veel, ik voel zo veel, intens. Ja, dat ben ik. En hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat dat niet is wat ik zou moeten (willen) veranderen.

Dit jaar wil ik gaan ervaren wat mij écht helpt, in een chaotische, soms donkere wereld van binnen.

Wat ik al zeker weet:
- Mijn gezin en familie zijn goud 💛
- Dat ik echt de beste vriendinnen om me heen heb, die er zijn als het niet zo goed gaat en mee vieren als het wel goed gaat.
- Dat (de soms terror 😈) Teddie mijn leven verrijkt en me spiegelt tot de max
- Yoga me enorm helpt om me veilig te voelen
- Kleine Juul trots zou zijn op grote Juul

En verder blijf ik ontdekken, ervaren, vallen en opstaan wetende dat ik gedragen word: door mezelf, anderen én het leven.

Wat je misschien nog niet van mij wist, is dat ik 17 jaar voor de klas heb gestaan als docent Nederlands (en docent drama, verzorging en koken)
De laatste jaren gaf ik les op Curio Roosendaal en vandaag was ik terug bij Curio, maar dan in Breda!

Vandaag gaf ik namelijk een workshop werken met klank & trilling aan studenten Uiterlijke Verzorging, waar klankschaalmassage een keuzeonderdeel is.

Zo bijzonder om weer voor de klas te staan.
De energie van jongvolwassenen te voelen en mijn wijsheid over klank én ontspanning te mogen delen.

En opnieuw besefte ik:
het zit niet in trucjes of technieken alleen.

Het zit in de basis: In veiligheid, rust en oordeelloosheid.

Ik zag meiden van “aan” langzaam zakken naar ontspanning.
Zachte schouders. Rustige gezichten en meer aanwezig in hun lijf.

Klank was het middel…
maar de echte ervaring zat in wat een veilige setting met je zenuwstelsel doet.

Wát een mooi werk 🥹

📷

De vorige editie was een groot succes, dus met trots kunnen we jullie vertellen dat er een tweede editie komt.
Verwacht een avond waarin begrijpen en ervaren samenkomen, je kennis krijgt over stress én ontspanning, wat je kunt doen om terug te veren na stress, je ervaart wat verschillende soorten yoga voor jou kunnen doen en meer…

Aanmelden kan via app of via dm van mij of

We zien je heel graag 🩷

“Het leven is om mee te bewegen en niet om krampachtig vast te houden.”

Met mijn 1.79 ben ik al niet klein van stuk, maar na het OntSpanje retreat ben ik nog meer gegroeid 🥰
In eerste plaats als mens, dat is wat ik de mensen die mee gingen ook heb gezegd. We hebben elkaar mogen ontmoeten als mens, niets als docent-leerling-organisator of whatever. Als mens. We hebben deze reis van elkaar mogen leren, met ieder zijn eigen kwaliteiten.
Ik groeide ook door alle lieve woorden, woorden die mij raakten want dat was precies wat Ingrid en ik voor ogen hadden: een veilige plek, waar je wordt gedragen en waar alles welkom is. Na een paar dagen zweef ik nog steeds. Wat mij het meeste raakte is de verbinding die ontstond, mensen die elkaar niet (goed) kenden, kregen een kijkje in de binnenwereld van de ander. Maar ook de verbinding met jezelf, wat zag/voelde je toen je bij jezelf naar binnen keek?
En natuurlijk was er ruimte voor joy, want hé, daar knap je net zo goed van op. En dan de ole: magisch met al die uitzichten en het eten 🥘 💕 Leen heeft ons elke dag weer gevoed met zoveel liefde op ons bordje. Het had gewoon alles, en alles mocht er zijn. En met Ingrid was het alsof we nooit anders gedaan hadden, topteam.

Zelf kreeg ik ook verschillende inzichten en werd ik herinnerd aan wat ik diep van binnen al wist:
- HEB VERTROUWEN ❤️
- Authenticiteit is mijn grootste waarde
- Het leven is om mee te bewegen en niet om krampachtig vast te houden
- Ik ben goed in wat ik doe (zo dat staat zwart op wit 🤪)

In oktober (10-13 oktober) dit jaar gaan we sowieso weer en daar zijn nog 2 plekjes vrij. Ga je mee?
Ook in 2027 gaan we zeker weer, daar volgt later meer informatie over.