Sukha yoga en reiki

Hoi. Er komt een lang verhaal, waarschijnlijk ook lang gebracht. Want dat ben ik. Veel voelen, weinig woorden hebben, en toch veel praten. Best een kwaliteit haha!

Waar ik heen wil met dit verhaal is waar ik ook met veel omwegen ben gekomen. De kern, mezelf. Maar Jezus, echt met heul veel zijwegen, verkeerde afslagen, rotondes, snelwegen alles! Het is vandaag en dat zette me aan het denken. “Daar wil ik wel wat over schrijven. Maar ja wat? En zullen ze niet denken: daar komt ze weer?”

Idee geparkeerd.

Ik had iets nodig uit de rommelkast boven (ik bedoel niet mijn brein 🤣) , toen mijn oog viel op een schriftje van vroeger. Ik begon te bladeren, en te bladeren. Wat ik vond?
Rauwe, pijnlijke, kwetsbare schrijfsels uit mijn 20er jaren. De tijd van mijn (verborgen) eetstoornis, de het-valt-wel-mee-hoor-depressies, postnatale depressies, angststoornissen. Ik probeerde ook toen al in woorden te gieten wat ik voelde.
Ik heb altijd lieve mensen om me heen gehad gelukkig, maar het voelde zo verdomd eenzaam. Ik vond ook een kaartje van mijn allerliefste Miekie, ze was zo blij dat ik zwanger was (2009) en ze wilde dolgraag oppassen. Helaas was dat van veel te korte duur, en denk ik op deze dag nog extra aan haar ✨✨✨✨

Dit is geen post voor medelijden, wel een post om medeleven aan te moedigen. Mentale problemen zijn heel vaak onzichtbaar en echt heel anders dan het beeld wat de meesten hebben. (Je ziet het niet aan je! 🙄 Oh, dank je. )

Hoe het nu met me gaat? Verdomde GOED! Het lijkt zo te zijn dat ik de juiste dosering medicatie heb, én blijf ik zelf in ontwikkeling, afstemmen, zelfzorg enz.

Dus ja, tóch maar de post geschreven. Ik geloof namelijk niet dat ik die schrijfsels toevallig tegenkwam.
Deze post is absoluut niet een “wat ik kan, kan jij ook!” Deze verre van traumabewuste zin zul je niet snel uit mijn mond horen komen. Ook niet een “alles komt goed!”
Ook geen before en after-foto.

Wat dan wel?
Beweeg stap voor stap, dag voor dag, uur voor uur.
Ook al voelt het eenzaam, je bent niet alleen.



15-3-2005

Ik besloot weer terug te gaan naar Wellspringmeditations. Dit keer voor een meditatie van een uur bij zonsondergang, omringd door de ruige zee en het ruisen van de harde wind om me heen. Ik ervoer een grote mate van dankbaarheid, ongeloof (wie ben ik, dat ik dit mag ervaren?) en diepe bewondering voor het leven.
Ik vraag me vaak af: waar heb ik goede dingen aan verdiend? Voorheen wilde ik misschien wel alles helen, geen last meer hebben van een soort schuldgevoel. Maar nu besef ik dat het me juist siert, dat ik niets voor lief neem. (Maar ja Juul, het mag jóu ook goed gaan. )

Ik kreeg een fantastische boodschap tijdens mijn meditatiereis: je bent nooit alleen. ✨
Een belangrijk thema voor mij en fantastisch om dat op deze plek echt te kunnen voelen.
Papa bracht ons naar dit eiland, dus hoe kunnen we hier nou “alleen” zijn?

Nog een kleine week genieten hier, het mag 🩷

En áls Juulie dan een nieuwe hobby heeft, dan gaat ze er meteen voor hè!
Tijdens mijn opleiding Traumabewust lesgeven bij de beste Menieke | Trauma Bewuste Yoga Opleider kwam de polyvagaaltheorie vaak voorbij. (Kort gezegd: de polyvagaaltheorie legt uit hoe je zenuwstelsel reageert op gevoelens van veiligheid en onveiligheid, en waarom dat invloed heeft op je emoties, gedrag en contact met anderen.)

En daar kwam de Window of Tolerance om de hoek kijken 👀 Deze Window of Tolerance is het “raampje” waarin je zenuwstelsel zich veilig genoeg voelt om rustig na te denken, te voelen en te reageren. Binnen dit gebied kun je omgaan met stress zonder overspoeld te raken. Daarbuiten komen kan zorgen voor, kort gezegd: vecht-vlucht modus of de bevries modus.

Het doel (van je leven) is niet om altijd kalm te zijn, maar om na stress weer terug te kunnen keren naar je Window of Tolerance. Door veiligheid, verbinding, ademhaling en andere regulerende oefeningen kan je venster na verloop van tijd groter worden, waardoor je beter met stress kunt omgaan.

Ik zal later delen hoe je dat kunt doen en wat helpend kan zijn. Misschien wel weer in een tekening, want ik weet dat creativiteit mij in ieder geval helpt om na stress weer terug te veren 🩷

Weet jij al wat helpend is voor jou om terug te keren naar jouw raampje?

Vandaag is het 2 jaar geleden dat mijn lieve papa overleed. Al de hele morgen zoek ik naar woorden, foto’s en quotes om te vertellen dat ik papa mis, hij herinnerd mag worden, 2 jaar geleden het leven ineens anders werd, dat ik trots ben op mama en Seline, op de kinderen, op ons gezin. Ik wil in woorden uitdrukken wat rouw doet, ook na 2 jaar, 10 jaar enz. Hoe je niet als mens per se verandert, maar er wel veel dingen om je heen veranderen. Dat je mee vormt, als een soort barbapapa, hoe het in je herinneringen zo levend is, terwijl hij dood is.
Hoe fijn het is als mensen bij je inchecken, maar ook dat je soms gewoon geen zin hebt om erover te praten. Dat rouwen houden van is, en het verdriet de echo.

Maar een logisch verhaal, mooie quote of passende foto heb ik niet.

Wel een gevoel: stom.

Met zo’n zelfde pruillip die ik als kind kon trekken en waarbij papa zei: “Niet zo simmen hoor.”
Nou pap ik sim nog even door, laat het verdriet er zijn en lach ik om jouw geweldige humor.

Je zei altijd tegen mij: Stap voor stap.
Waarbij ik dacht: Jezus dat duurt zo lang. Maar je hebt gelijk. Ook in de fase waarin ik nu zit in mijn leven, plaats ik voet voor voet, stap voor stap.

Wel zonder jou, en dat vind ik stom.

Papa 06-07-‘24

44 🥳

Elk jaar zeg ik wel: jeetje wat een jaar. Niet omdat het per se heftig was, maar ja voor mij voelt elk jaar bewogen. Er gebeurt altijd zo veel, ik voel zo veel, intens. Ja, dat ben ik. En hoe ouder ik word, hoe meer ik besef dat dat niet is wat ik zou moeten (willen) veranderen.

Dit jaar wil ik gaan ervaren wat mij écht helpt, in een chaotische, soms donkere wereld van binnen.

Wat ik al zeker weet:
- Mijn gezin en familie zijn goud 💛
- Dat ik echt de beste vriendinnen om me heen heb, die er zijn als het niet zo goed gaat en mee vieren als het wel goed gaat.
- Dat (de soms terror 😈) Teddie mijn leven verrijkt en me spiegelt tot de max
- Yoga me enorm helpt om me veilig te voelen
- Kleine Juul trots zou zijn op grote Juul

En verder blijf ik ontdekken, ervaren, vallen en opstaan wetende dat ik gedragen word: door mezelf, anderen én het leven.

Wat je misschien nog niet van mij wist, is dat ik 17 jaar voor de klas heb gestaan als docent Nederlands (en docent drama, verzorging en koken)
De laatste jaren gaf ik les op Curio Roosendaal en vandaag was ik terug bij Curio, maar dan in Breda!

Vandaag gaf ik namelijk een workshop werken met klank & trilling aan studenten Uiterlijke Verzorging, waar klankschaalmassage een keuzeonderdeel is.

Zo bijzonder om weer voor de klas te staan.
De energie van jongvolwassenen te voelen en mijn wijsheid over klank én ontspanning te mogen delen.

En opnieuw besefte ik:
het zit niet in trucjes of technieken alleen.

Het zit in de basis: In veiligheid, rust en oordeelloosheid.

Ik zag meiden van “aan” langzaam zakken naar ontspanning.
Zachte schouders. Rustige gezichten en meer aanwezig in hun lijf.

Klank was het middel…
maar de echte ervaring zat in wat een veilige setting met je zenuwstelsel doet.

Wát een mooi werk 🥹

📷

De vorige editie was een groot succes, dus met trots kunnen we jullie vertellen dat er een tweede editie komt.
Verwacht een avond waarin begrijpen en ervaren samenkomen, je kennis krijgt over stress én ontspanning, wat je kunt doen om terug te veren na stress, je ervaart wat verschillende soorten yoga voor jou kunnen doen en meer…

Aanmelden kan via app of via dm van mij of

We zien je heel graag 🩷