De Tempobeukers

WINST IN HOEVEN, WINST BIJ DE FRIKANDELLEN 🏆

📣 Daniël, gefeliciteerd met de overwinning. Hoe kijk je terug op de koers?

🐍 “Ik voelde me verrassend goed. Op een gegeven moment zag ik mijn kans en ben ik aangevallen. Gelukkig kreeg niemand het g*t meer dicht en kon ik het afmaken.”

📣 Dat is opvallend, want de avond ervoor stond je ook al op het hoogste podium...

🐍 “Klopt. Ik heb zaterdagavond het familie De Vet-kampioenschap frikandellen eten gewonnen. Dat was eigenlijk de eerste overwinning van het weekend.”

📣 Veel renners letten streng op hun voeding. Wat is jouw geheim?

🐍 “Ik denk dat de vorm er al in zat bij het frikandellen eten. Het was een perfecte koolhydraatstapeling, al zullen de voedingsdeskundigen daar misschien anders over denken.”

📣 Dus eerst frikandellenkampioen en een dag later koerswinnaar?

🐍 “Ja, het was een bijzonder weekend. Twee wedstrijden, twee keer winst. Daar teken je als sportman natuurlijk voor.”

Met zowel de titel bij het familie De Vet-kampioenschap frikandellen eten als de overwinning in de BWF-koers van Hoeven kan Daniël Wouters terugkijken op een weekend dat niet snel vergeten zal worden.

🔥 ACHTMAAL STOND ZONDAGMIDDAG IN BRAND 🔥

SP-klasse aan de start. Geen rustig rondje draaien, maar vanaf ronde één direct oorlog in het peloton.

Nitro Niek stond weer ouderwets op scherp. Daarnaast Gils kampioen Maarten Oprins, klaar om g*ten te slaan. En Teun van Raak… nog steeds zonder bijnaam, wat ondertussen echt niet meer kan 😤
Dus: drop jullie hardste suggesties in de comments 👇💀

Teun begon de middag alvast dramatisch legendarisch door te laat te komen dankzij een lekke band. Jury had direct de oplossing klaar: aansluiten bij de 50-. Geen discussie. Gewoon dokken en rijden 😈

Vooraan lag het tempo ondertussen compleet gestoord hoog.
Halverwege moest Maarten zelfs van de fiets springen omdat de camera onder z’n zadel los hing. Iedereen dacht even: klaar verhaal. Maar een paar tellen later zat hij alweer aangesloten alsof er niks gebeurd was. Daarna begonnen Maarten en Nitro Niek ronde na ronde uit te delen alsof ze openstaande rekeningen kwamen ophalen 💸🔥

Alleen kreeg niemand het peloton echt kapot.
Iedere aanval werd dichtgereden. Iedereen zat op de limiet. Dus draaide alles uit op een snoeiharde massasprint waar de snelheid nergens meer op sloeg.

━━━

💀 50- KOERS 💀

Wat daar aan de start stond was helemaal absurd.

Blonde Buffel Roberto.
Sexy Mosselmaatje.
Cobra Jip Damen — ook die heeft dringend een hardere bijnaam nodig 👇
En natuurlijk Teun van Raak die alsnog kwam opdagen om oorlog te maken.

Vanaf het startschot trok Roberto Sexy de koers compleet uit elkaar.
Premies, eerste doorkomsten, overal zat hij tussen alsof hij de hele koers persoonlijk betaald had. Uiteindelijk ging hij gewoon naar huis met het 3-rondenklassement én de leidersprijs 🏆🔥

Aanval na aanval vloog weg, maar niemand kreeg ruimte.
Complete chaos. Longen op ontploffen. Kettingen strak. Niemand die cadeau’s uitdeelde.

Dus ook hier eindigde het in een smerige massasprint.
Benen leeg. Ogen op zwart. Alles of niks.

En Roberto?
Die beukte opnieuw het beste resultaat van de dag binnen 😤🔥

Het Bist:
De wedstrijd ging opzich wel goed! Ik kon samen met Daniël veel opschuiven op de Cauberg en de stukken daarna. 🚀

Na ongeveer 30km moest ik Daniël laten gaan want die bleef maar gas geven. 🥵

Daarna in mooie groepjes gereden en af en toe net moest lossen, kon ik die bergaf weer dicht knallen. Het laatste uurtje was zwaar maar ik kon steady blijven rijden tot de finish. 🫡

De Cobra:
Cobra kwam net op tijd aan bij de start, maar dankzij het Gilse bist kon zijn fiets nog snel over de hekken. 🤝🏼

Vanaf het startschot ging hij direct vol gas de Cauberg op. De koers liep lekker en Cobra bleef stevig doorknallen. Tot kilometer 110… 🔨

Daar kwam de man met de hamer keihard langs. Vanaf dat moment was het afzien en huilend richting de finish.

The day after bij het wakker worden voelde het alsof er vijf vrachtwagens over hem heen waren gereden. 🚚🚚🚚🚚🚚

Pizzaparty met alle aanwezige Tempobeukers als afsluiter, het was een editie voor in de boeken! Volgend jaar zijn we er weer! 💪🏻🍕

MarlyGrav door de ogen van Bot en Botter:
We stonden gewoon aan de start, blessure of niet. Doktersadvies voor Barry was blijkbaar “rust houden”, maar Barry hoorde “gas geven”. 🚀

Het startschot klinkt. Het startvak barst los. En Barry? Die staat daar met twee fietsen in zijn handen 🚲🚲 Broer Rob had op dat exacte moment besloten nog even snel te plassen. Timing: onberispelijk. Dus Broer Barry twee fietsen vast, en maar hopen dat niemand hem omver rijdt 😂

De start was verrassend goed en na de eerste twee uur draaide het vermogen nog steeds boven verwachting. Overleven was het wel. Maar na drie uur begon het eindelijk te komen. En toen gingen we inhalen. Eén voor één. 💪

Op een gegeven moment zaten we zelfs in het wiel van Wout van Aert. Wat er daarna gebeurde laten we aan je fantasie over 👀

Bij ieder klimmetje was het wel even wachten op Barry: dat bleken precies de rustmomenten die Rob ook nodig had. Officieel wachten op Barry, officieus gewoon een snack- en ademhalingspauze. 🍪

Rond de 100 km ging het mis. Een haaks bochtje werd iets te optimistisch ingeschat… Een innige kus van Rob aan de Limburgse grond als gevolg. 💋

Maar opgeven? Geen optie. Met een knie die klonk als een zak knikkers werden de laatste 60 km gewoon doorgefietst. 🔥

Twee weken rust nu en herstellen van de blessures boys, zegt Yvonne. Ze heeft het verdiend dat we daar naar luisteren. 🩹

MarlyGrav door de ogen van Roberto 🤌🏼

Mijn eerste gravel koers ooit. Met veel vraagtekens stond ik aan de start. Hoe hard gaan ze rijden? Kakken die mannen in of is het hele dag gas erop. Zoveel ervaring in mijn rugzakkie maar hier helemaal onbekend mee. 🧠

En dan die eerste hindernis! Die Cauberg meteen na de start 😲 Man man man! Wat deed die zeer. Koud zonder warming-up bam volle gas die berg op.

Na de Cauberg begonnen de groepjes zich al snel te vormen. Daar waar ik besloot om all-in te gaan (uiteraard zonder op kop te komen, blijf toch die sprinter🙃) van groepje naar groepje.

In de 2e ronde merkte ik al gauw dat wanneer er % op het scherpje stond. De benen al minder goed rond draaide. Draaide al die tijd nog steeds in de 30 gemiddeld! 🦍

Dan de laatste ronde! Op de vlakkere gedeeltes kon ik nog steeds mooi tempo rijden. Maar bij elke langere klim moest ik weer afscheid nam van het groepje waar ik in zat. De loopbenen zijn flink getest zullen we maar zeggen. 👟

Uiteindelijk de finish over gerold in een tijd van 5u en 19min. Net niet genoeg voor een kwalificatie in Australie 😋. Nee dat is onzin! Kwalificatie was geen doel, aangezien ik weet dat het heuvelachtige land niet voor mij gemaakt is. Al vind ik het wel prachtig mooi fietsen ❤️Limburg.

Volgend jaar terug 🤔? Als de Cobra een plekkie op de camping vrij houdt, dan doe ik mee! 🐍

De Kapersprijs in Heinkenszand stond op papier als een mooie koers 🚴‍♂️, maar voor Mosselmaatje en De Cobra werd het al snel een middag om gauw te vergeten 😅.

Bij het startschot keken ze elkaar veelzeggend aan 👀. Zonder woorden wisten ze het al: de benen waren ergens in Brabant achtergebleven 🥴. Wat volgde was geen heroïsche strijd, maar een gevecht tegen zichzelf en de realiteit 💭. Het tempo lag hoog ⚡, het gevoel laag 📉.

Toch gaven ze zich niet zomaar gewonnen 💪. Hier en daar werd een poging geplaatst, een kleine versnelling 🚀, een sprankje hoop ✨. Maar telkens weer bleek: er zat simpelweg niets op ❌. Het was zo’n dag waarop alles tegenzit en niets wil lukken 😬.

Na afloop zochten ze ieder hun eigen verklaring 🎤.
Eelco was duidelijk: *“Ik heb woensdagavond asperges gegeten en die zijn niet lekker gevallen”* 🤢🥦.
De Cobra kwam met een minstens zo opvallende reden: *“Ik heb de laatste tijd last van hoogtevrees en durf hierdoor het podium niet meer op”* 😵‍💫🏆.

Het publiek kon er stiekem wel om lachen 😂, maar voor de renners zelf was het vooral een kwestie van accepteren en doorgaan 🙃.

Deze koers gaat snel het boek dicht in 📖❌. Op naar de volgende nieuwe ronde, nieuwe kansen 🔄🔥 🚴‍♂️