Myimperium

Een laag zelfbeeld is niet altijd iets wat je “gewoon moet accepteren”

Kan EMDR helpen bij weinig zelfvertrouwen en een negatief zelfbeeld? Ja, vooral wanneer dat beeld gevoed wordt door ervaringen die je nog steeds als bewijs tegen jezelf gebruikt.

Deze vrouw kon werkelijk overal iets negatiefs over zichzelf van maken.

Werk ging goed?

“Ja, geluk gehad.”

Compliment?

“Ze kennen me nog niet goed genoeg.”

Iets fout?

“Zie je wel. Ik kan dit dus gewoon niet.”

Vermoeiend systeem eigenlijk.

Alsof je een advocaat in je hoofd hebt die uitsluitend bewijs verzamelt tégen jou.

We zijn gaan kijken waar dat beeld vandaan kwam.

En daar zaten een paar ervaringen onder die ze al jaren als feiten behandelde.

Niet letterlijk natuurlijk.

Maar haar brein had er zoiets van gemaakt als:

Ik ben niet goed genoeg.

Ik doe het fout.

Anderen zijn beter.

En dan kun je honderd keer tegen jezelf zeggen:

“Ik ben goed zoals ik ben.”

Maar als je hele systeem ondertussen denkt:

Hahaha, leuke affirmatie meid.

…dan schiet dat niet heel erg op.

We hebben daarom een stuk zelfbeeldreparatie met EMDR gedaan.

De oude ervaringen ontladen.

Daarna juist gewerkt met beelden en ervaringen waarin ze wél sterk was, wél iets kon, wél voor zichzelf stond.

En toen gebeurde iets grappigs.

Ze kwam een keer binnen en zei:

“Ik heb deze week iets fout gedaan en ik dacht gewoon: nou ja, k*t. Volgende keer beter.”

Ik zei:

“Ho eens even. Geen complete karakteranalyse?”

Nee.

Blijkbaar niet meer nodig.

Dát bedoel ik dus met zelfvertrouwen.

Niet denken dat je fantastisch bent.

Maar niet iedere fout gebruiken als bewijs dat jij niet deugt.

Als jij jezelf al jaren kleiner praat, is het misschien interessant om te kijken welk oud “bewijs” jouw hoofd eigenlijk nog steeds gebruikt.

Ze kon werkelijk álles uitleggen

Ik had pas een vrouw bij de paarden en ik vond haar fantastisch.

Slim.

Snel.

Zelfbewust.

En werkelijk alles wat er gebeurde kon ze binnen drie seconden verklaren.

Het paard liep weg.

“Oh ja, dat komt denk ik doordat…”

Ze voelde spanning.

“Oh, dat heb ik altijd als…”

Iets lukte niet.

“Ja logisch, want…”

Prachtig.

Alleen één klein probleempje.

Ze begreep zichzelf inmiddels fantastisch.

Maar ze voelde zichzelf nauwelijks.

En volgens mij verwarren we die twee nogal eens.

We denken dat wanneer we precies kunnen uitleggen waarom we doen wat we doen, we er dus ook vanaf zijn.

Was het maar zo’n feest.

Dus op een gegeven moment zei ik:

“Zullen we voor één keer stoppen met verklaren wat er gebeurt en gewoon kijken wat er gebeurt?”

Vond ze irritant.

Mooi.

Daar begon het interessant te worden.

Want zodra ze niet meer naar haar hoofd kon vluchten, veranderde haar contact met het paard.

Ze werd rustiger.

Het paard bleef staan.

En ineens kwamen er tranen.

Niet spectaculair.

Geen groot drama.

Ze zei alleen:

“Ik geloof dat ik dit dus altijd doe.”

Ja.

Dat geloofde ik inmiddels ook.

Je kunt jezelf compleet kapot analyseren en toch iedere dag hetzelfde patroon herhalen.

Inzicht is prachtig.

Maar uiteindelijk moet er ergens iets veranderen.

En precies daarom werk ik zo graag met paarden.

Die zijn totaal niet onder de indruk van hoe goed jij jezelf kunt uitleggen.

Gelukkig maar.

3

2

1

Niet nadenken. Gewoon kiezen.

Ik ga de komende weken iets leuks met jullie doen.

Ik heb hier een kaartdek liggen over belemmerende overtuigingen. Van die overtuigingen waarvan je soms niet eens doorhebt dat je ze hebt… maar die ondertussen wél gezellig aan het stuur van je leven zitten.

Dus.

Voor je liggen drie kaarten.

Nog lekker op z’n kop, want ik wil niet dat je hoofd zich ermee gaat bemoeien.

Kijk ernaar en kies de kaart waar je aandacht als eerste naartoe gaat.

Niet analyseren.

Niet: “Ja maar waarom zou ik 2 kiezen?”

Geen idee. Lekker belangrijk.

Gewoon op gevoel.

Links = kaart 1
Midden = kaart 2
Rechts = kaart 3

Zet hieronder in de reacties alleen 1, 2 of 3.

Later draai ik ze één voor één om en ontdek je welke belemmerende overtuiging er bij jouw kaart hoort én natuurlijk wat je ermee kunt.

En wie weet denk je straks:

S**t.

Betrapt.

Daar zit bij mij inderdaad nog wel een dingetje.

Kom maar door: 1, 2 of 3?

Blijkbaar luisteren jullie naar mij tijdens het mesten. Ik vind daar wat van.

Ik vroeg jullie wanneer je eigenlijk naar Jacqzepam luistert en het antwoord was ongeveer: óf bewust ervoor gaan zitten óf terwijl je handen iets totaal anders aan het doen zijn.

En ik vond de antwoorden echt fantastisch.

In de auto.

Tijdens het wandelen.

In de tuin.

Vaatwasser uitruimen.

Huishouden.

Stallen mesten.

Paard verzorgen.

En sommigen gaan er dus echt even rustig voor zitten.

Vind ik toch een verantwoordelijkheid ineens.

Zit jij daar speciaal met je koffie klaar, kom ik aan met mijn gedachtes.

Wat ook heel duidelijk uit jullie antwoorden kwam:

jullie kiezen vooral op titel.

Je ziet iets waarvan je denkt:

Oh k*t.

Dit gaat over mij.

Klik.

Luisteren.

Dat is voor mij trouwens superinteressant, want ik was altijd heel braaf bezig met afleveringnummers en onderwerpen.

Blijkt dat jullie gewoon denken:

“Zelfbeeld? Heb ik gedoe mee. Aan.”

Ook zijn er dus mensen die iedere maandag automatisch luisteren.

De echte Jacqzepam-diehards.

Ik hou ervan.

Maar nu wil ik nog één ding van je weten.

Welke titel zou ervoor zorgen dat jij DIRECT op play drukt?

Niet netjes bedenken wat een interessant psychologisch onderwerp zou zijn.

Daar heb ik niks aan.

Ik wil weten waar jij op een dinsdagochtend van denkt:

JA. DIT.

Gooi hem hieronder of stuur me een DM.

Misschien maak ik er gewoon een aflevering van.

En ondertussen blijf ik lekker iedere maandag in je auto, keuken, tuin of paardenstal tegen je aan kletsen.

Best gezellig eigenlijk.

“Het is twintig jaar geleden.” Ja. En je lijf heeft blijkbaar geen kalender.

Kun je jaren later nog last hebben van iets wat vroeger gebeurd is? Ja. Tijd alleen verwerkt helaas niet automatisch alles.

Deze man zei tijdens onze eerste afspraak:

“Maar dit is echt al heel lang geleden.”

Alsof er ergens een therapeutische houdbaarheidsdatum bestaat.

Na tien jaar: jammer joh, had u eerder moeten komen.

Hij had dingen meegemaakt waar hij eigenlijk nooit meer over sprak.

Leven opgebouwd.

Werk.

Relatie.

Gezin.

Alles keurig verder gegaan.

Alleen gebeurden er in het nu steeds van die “kleine” dingen.

Snel aangevallen voelen.

Dichtklappen bij kritiek.

Altijd controle willen houden.

Slecht tegen conflicten kunnen.

En soms een reactie waarvan hij achteraf zelf dacht:

Waar kwam dát nou vandaan?

Nou.

Niet uit gisteren.

Tijdens EMDR kwamen we bij een paar gebeurtenissen uit het verleden waar nog behoorlijk wat lading op zat.

En dit vind ik belangrijk:

We gingen niet zijn hele jeugd uitpluizen omdat dat nu eenmaal interessant is.

We pakten precies datgene waar hij vandaag last van had.

Dat is voor mij het verschil.

Je verleden hoeft geen hobbyproject te worden.

Maar als iets ouds iedere week nog aan de knoppen van je huidige leven zit, dan zou ik er wél iets mee doen.

Na de behandeling merkte hij het vooral thuis.

Minder fel.

Minder alert.

Sneller kunnen denken: laat maar.

Hij zei:

“Het is eigenlijk alsof ik niet meer overal tegen hoef te vechten.”

Mooi hè.

Het verleden veranderde niet.

Zijn reactie erop wel.

En daar zit vrijheid.

Ik denk niet dat ik ooit nog kan werken”

Die zin bleef deze week even bij me hangen.

Een vrouw die via het UWV bij mij kwam na een flinke burn-out.

Ze had eigenlijk nauwelijks nog vertrouwen in haarzelf.

Werk?

Ze kon zich oprecht niet voorstellen dat dat ooit weer normaal zou voelen.

En dan kun je natuurlijk heel enthousiast gaan roepen dat ze moet kijken naar wat er wél kan.

Doe ik dus niet.

Want als jij werkelijk denkt dat je het niet meer kunt, heb je geen fluit aan iemand die tegenover je zit te vertellen dat je vooral in mogelijkheden moet denken.

Dus gingen we naar de paarden.

En daar gebeurde iets interessants.

In de oefeningen koos ze steeds precies dezelfde positie.

Afwachten.

Kijken.

Zeker weten dat het goed was.

En pas bewegen als ze eigenlijk al honderd procent wist dat het zou lukken.

Ik vroeg haar op een gegeven moment:

“Hoe lang denk je dat je kunt wachten tot je honderd procent zeker weet dat je weer kunt werken?”

Stilte.

Daar zat ’m dus.

Ze dacht dat vertrouwen éérst terug moest zijn.

En daarna kon ze weer stappen zetten.

Maar wat nou als vertrouwen juist ontstaat doordat je hele kleine stappen gaat zetten en ontdekt:

Hé verrek.

Dit kan ik dus nog.

Dat paard heeft haar niet terug naar haar werk gebracht.

Dat zou een knap paard zijn trouwens.

Maar hij maakte wel binnen een sessie zichtbaar waar zij zichzelf muurvast had gezet.

En ineens kwam er weer beweging.

Dat is voor mij re-integratie.

Niet iemand zo snel mogelijk terug een baan in duwen.

Wel zorgen dat iemand zichzelf weer durft te vertrouwen.

Werk komt daarna wel.