16/10/2026
âIk wil gewoon weer werken, Jacq.â
Dat geloofde ik onmiddellijk.
Sterker nog.
Het wĂllen was bij haar het probleem helemaal niet.
Ze zat bij mij in een re-integratietraject via het UWV en wilde ontzettend graag weer vooruit.
Dus hup.
Opbouwen.
Kijken wat er mogelijk was.
Volgende stap.
En als het even tegenzat?
Nog harder haar best doen.
Tot we met de paarden aan het werk gingen.
Ik gaf haar een opdracht en binnen een paar minuten zag ik precies hetzelfde gebeuren.
Ze ging ervoor.
Vol enthousiasme.
Iets lukte niet.
Dus deed ze méér.
Nog een keer.
Sneller.
Harder werken.
Kom op.
En het paard?
Dat haakte steeds verder af.
Dus ik vroeg:
âWat zou er gebeuren als je nu eens nĂĂ©t harder gaat werken?â
Nou.
Dat vond ze een kutvraag.
Want dat was precies wat ze al jaren deed.
Als iets niet lukte: harder.
Als ze moe werd: door.
Als haar lichaam aangaf dat het genoeg was: nog even.
En precies dĂĄt patroon wilde ze nu ook meenemen in haar terugkeer naar werk.
Niet omdat ze dom was.
Juist omdat ze zĂł graag wilde.
We hebben daar in de bak iets anders geoefend.
Stoppen.
Kijken.
Bijstellen.
Opnieuw proberen.
Niet vanuit bewijsdrang, maar vanuit wat op dat moment haalbaar was.
En dĂĄt is voor mij ook re-integratie.
Niet iemand zo snel mogelijk weer in een werkweek proppen.
Maar samen ontdekken:
Hoe zorg je ervoor dat je straks niet alleen kĂșnt werken, maar het ook kunt volhouden?
Paardencoaching kan binnen een UWV-traject een ontzettend mooie manier zijn om dat zichtbaar te maken.
Want soms vertelt iemand mij:
âIk heb echt geleerd om beter naar mezelf te luisteren.â
En dan komt er een paard langs dat denkt:
Nou meid.
Zullen we dat eens even testen?
