La Marea Consultancy, Coaching en Advies

Het rode handtasje van Lisa

Ik denk steeds aan het rode handtasje. Hoe het bungelde aan haar stuur, terwijl ze door de nacht reed. Een nacht die ook aan haar toebehoorde, want we hebben allemaal vierentwintig uur in onze dag. Vierentwintig uur die we mogen benutten hoe en waar we willen.
Het tasje aan haar stuur, met portemonnee, een lipglossje en haar huissleutels. Of zaten die bij haar fietssleutels in het slot gestoken? Of tussen haar vingers geklemd? Haar telefoon, waar appjes op binnen kwamen over de avond uit. Dat het zo leuk was geweest en ‘stuur je even als je veilig thuis bent?’ Een extra haarelastiekje.

Het maakt niet uit wat er in het rode handtasje zat.
Het enige wat uitmaakt is dat het tasje niets kan zeggen, terwijl het tasje alles heeft gezien. Misschien heeft het tasje één seconde hetzelfde gedacht als ik. Waarom gaat ze niet in de taxi met haar vrienden? Is het wel slim om alleen op de fiets te stappen? Misschien is het tasje daar rood door geworden. Door de schaamte die ik ook meteen voelde na die gedachte.
Want hoe durf ik haar medeplichtig te maken?

Waar halen wij als maatschappij het gore lef vandaan om meisjes en vrouwen almaar medeplichtig te maken aan hun eigen rampspoed, hun eigen trauma, hun eigen dood.
Waarom ging ze zo laat nog fietsen? Waarom trok ze uitgerekend dát aan? Waarom ging ze met die en**rd mee? Waarom schatte zíj de situatie zo verkeerd in? Dingen die ik mezelf ook heb verweten, want de nacht behoort ook niet aan mij toe. De nacht is van het gevaar en dat hebben we maar te slikken. De nacht is van de man in de bosjes, de seks zonder consent en de dood op onze hielen. De straten zijn van priemende ogen, sissende tongen en losse handen. Het donker geeft ons nog meer restricties, beperkingen en onvrijheid.’

Ik eis de nacht op. Ik eis de straten op. Ik eis dat de angst wordt verlegd. Ik eis vierentwintig uur in mijn dag.
Ik eis dat meisjes van 17 veilig thuiskomen.

- Column Nienke ‘s Gravemade

.

Met een glimlach ben ik vertrokken, want ik weet, dat ik alles wat ik gedaan heb, uit pure liefde was 💜🙏🏼

“Je begint langzaam te sterven;
als je niet reist,
als je niet leest,
als je niet luistert
naar de geluiden van het leven,
als je jezelf niet waardeert.

Je begint langzaam te sterven;
als je jouw eigenwaarde doodmaakt,
wanneer jij je niet laat helpen
door anderen.

Je begint langzaam te sterven;
als je een slaaf wordt
van je gewoontes,
elke dag wandelt op
dezelfde paden,
als je je routine niet verandert,
als je geen verschillende
kleuren draagt,
of je niet praat met degenen
die je juist niet kent.

Je begint langzaam te sterven;
als je vermijdt jouw echte
passie te voelen
en de daarbij horende
turbulente emoties,
dat wat je ogen doet glinsteren
en je hart sneller doet kloppen.

Je begint langzaam te sterven;
als je niet riskeert wat
veilig is voor het onzekere,
als je niet achter jouw
droom aangaat,
als je jezelf niet toelaat
tenminste één keer in je leven.

Ga niet langzaam dood,
vergeet vooral niet om
gelukkig te zijn”.

- P. Neruda

“When you’ve nothing to give
But the love within your heart
A gentle touch is everything.”

- A. Thompson

Als je niets meer te geven hebt,
alleen nog maar de liefde in je hart, dan is een zachte aanraking alles.

Foto: V. Sycher (1970)

“Als je te moe bent om te praten,
ga maar naast me zitten,
want ik ben ook vloeiend in de stilte…”

I will not die an unlived life
I will not live in fear
of falling or catching fire
I choose to inhabit my days,
to allow my living to open me,
to make me less afraid,
more accessible,
to loosen my heart
until it becomes a free wing,
a torch,
a promise
I choose to risk my significance,
to live so that which
came to me as seed
goes to the next as blossom
and that which came
to me as blossom,
goes on to fruit.

- D. Markanova

“Soms
Als we verloren zijn
Moeten we ons eigen kaarsje aansteken
Om onze eigen weg weer
terug te vinden
Soms moet je door de eenzaamste plekken lopen
Soms moet je de donkerste plekken onderzoeken
En als we dan van die plekken geleerd hebben
Alleen dan
kunnen we de weg terug
vinden naar huis”.

- A. Thompson

Foto: Afternoon light, Aix en Provence, Richard Hyde