NUSP Davao

𝗔𝗟𝗘𝗥𝗧 | 𝗦𝘁𝘂𝗱𝗲𝗻𝘁𝘀 𝗳𝗿𝗼𝗺 𝘁𝗵𝗲 𝗨𝗻𝗶𝘃𝗲𝗿𝘀𝗶𝘁𝘆 𝗼𝗳 𝘁𝗵𝗲 𝗣𝗵𝗶𝗹𝗶𝗽𝗽𝗶𝗻𝗲𝘀 𝗠𝗶𝗻𝗱𝗮𝗻𝗮𝗼 𝘄𝗲𝗿𝗲 𝗳𝗮𝗹𝘀𝗲𝗹𝘆 𝗮𝗻𝗱 𝘂𝗻𝘃𝗲𝗿𝗶𝗳𝗶𝗲𝗱𝗹𝘆 𝗽𝗼𝘀𝘁𝗲𝗱 𝗮𝘀 “𝘄𝗮𝗻𝘁𝗲𝗱” 𝗯𝘆 𝘁𝗵𝗲 𝗣𝗡𝗣 𝗖𝗮𝘁𝗲𝗲𝗹 𝗠𝘂𝗻𝗶𝗰𝗶𝗽𝗮𝗹 𝗣𝗼𝗹𝗶𝗰𝗲 𝗦𝘁𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻

On May 27, 2026, the official page of the PNP Cateel Municipal Police Station in Davao Oriental posted two entries (8:45 AM and 8:47 AM) tagging student leaders and alumni from the University of the Philippines Mindanao as “Active Wanted Persons.” These posts have since been taken down.

The National Union of Students of the Philippines strongly condemns this reckless and dangerous act. Publicly mislabeling students as “wanted” without verification endangers their safety, security, and liberty. The disclosure of their names, faces, and organizational affiliations only heightens the risks they could be exposed to.
Taking down the post or issuing an apology is not enough.

Red-tagging and false accusations carry real-life consequences. Accountability must be demanded. This incident reflects a broader pattern of red-tagging normalized under state policies, from the administration of Rodrigo Duterte up to the current Marcos Jr. administration. Institutions such as the PNP and NTF-ELCAC must be held accountable for perpetuating these harmful practices. The call to abolish NTF-ELCAC must be amplified.

Is this how confidential and intelligence funds are being used? That is why the union pushes for and strongly believes in its principle of a nationalistic, scientific, and mass-oriented education. Instead of fueling repression and misinformation, public funds should be redirected toward education, social services, and programs that genuinely uplift communities.

The union also emphasizes that there is nothing wrong with activism. Civic participation is a fundamental right, especially in a time when corruption and abuse of power persist. Students and youth have every right to speak, organize, and demand change.

𝐏𝐀𝐇𝐀𝐘𝐀𝐆 𝐍𝐆 𝐍𝐔𝐒𝐏-𝐃𝐀𝐕𝐀𝐎 𝐒𝐀 𝐏𝐀𝐆𝐁𝐀𝐁𝐀𝐖𝐀𝐒 𝐍𝐆 𝐆𝐄 𝐔𝐍𝐈𝐓𝐒

Noong Mayo 5, 2026, inilantad ng Commission on Higher Education (CHED) sa isinagawang Public Hearing on the Proposed PSG for the Reframed General Education Curriculum ang panukalang bawasan ang General Education (GE) units sa kolehiyo mula 36 units tungo sa 18–21. Hindi ito simpleng reporma—ito ay isang mapanganib na hakbang na nilalagay sa alanganin ang kalidad at makabuluhang edukasyon.

Ang pagbawas sa mga kursong tulad ng Ethics, Philosophy, Literature, Arts, at Philippine History ay tahasang pag-atake sa pundasyon ng kritikal na pag-iisip at holistikong pagkatuto. Sa halip na hubugin ang mga estudyante bilang mulat, mapanuri, at kritikal mamamayan, itinutulak sila sa makitid at utilitaryong balangkas ng kanilang mga major courses.
Sa ganitong direksyon, lalong nahuhubog ang edukasyon bilang kasangkapan ng neoliberal na kaayusan—kung saan ang kurikulum ay inaayon hindi sa pangangailangan ng mamamayan, kundi sa dikta ng pandaigdigang merkado. Ang resulta: mga kabataang hinuhulma bilang murang lakas-paggawa para sa mga industriyang pinakikinabangan ng banyagang ekonomiya, sa halip na mga mamamayang kayang mag-isip, magtanong, at magpanday ng sariling kinabukasan.

Malinaw na ipinapakita ng panukalang ito ang pagtrato sa edukasyon bilang isang kalakal—isang produktong binabawasan ang laman upang mas maging “efficient,” ngunit kapalit nito ang lalim, saysay, at layunin ng pagkatuto. Kasabay nito, nalalagay sa panganib ang kabuhayan ng libo-libong g**o sa Humanidades at Agham Panlipunan, habang pinipilit ang mga unibersidad na sumunod sa sentralisadong dikta sa halip na lumikha ng kurikulum na nakaugat sa pangangailangan ng lipunan.

Ang edukasyon ay hindi lamang paghahanda para sa trabaho. Ito ay proseso ng paghubog ng mamamayang Pilipino—may kamalayang historikal, pagpapahalagang kultural, at kakayahang ipagtanggol ang demokrasya.

Ang pagtanggal o pagbabawas ng GE sa kolehiyo ay hindi modernisasyon kundi pagnipis ng edukasyon, isang banta sa kabuhayan ng mga g**o sa Humanidades at Agham Panlipunan, anyo ng pagkontrol sa awtonomiya ng mga unibersidad, at unti-unting pagwasak sa holistikong edukasyon ng mamamayang Pilipino.

Dapat tayong magalit. Dapat tayong mangamba. Sapagkat kapag pinahina ang mga kursong nagtuturo kung paano mag-isip, magtanong, at umunawa sa lipunan, hindi lamang edukasyon ang nawawala—pati ang lakas ng ating demokrasya.

𝑰𝒔𝒖𝒍𝒐𝒏𝒈 𝒂𝒏𝒈 𝒏𝒂𝒔𝒚𝒐𝒏𝒂𝒍𝒊𝒔𝒕𝒂, 𝒔𝒊𝒚𝒆𝒏𝒕𝒊𝒑𝒊𝒌𝒐, 𝒂𝒕 𝒎𝒂𝒌𝒂-𝒎𝒂𝒔𝒂𝒏𝒈 𝒆𝒅𝒖𝒌𝒂𝒔𝒚𝒐𝒏 𝒏𝒂 𝒏𝒂𝒈𝒍𝒂𝒍𝒂𝒚𝒐𝒏𝒈 𝒑𝒂𝒈𝒔𝒊𝒍𝒃𝒊𝒉𝒂𝒏 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒈𝒂 𝒆𝒔𝒕𝒖𝒅𝒚𝒂𝒏𝒕𝒆 𝒂𝒕 𝒂𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒍𝒂𝒘𝒂𝒌 𝒏𝒂 𝒉𝒂𝒏𝒂𝒚 𝒏𝒈 𝒎𝒂𝒔𝒂 𝒔𝒂 𝒍𝒊𝒑𝒖𝒏𝒂𝒏!

𝐏𝐀𝐇𝐀𝐘𝐀𝐆 𝐏𝐀𝐑𝐀 𝐒𝐀 𝐖𝐎𝐑𝐋𝐃 𝐏𝐑𝐄𝐒𝐒 𝐅𝐑𝐄𝐄𝐃𝐎𝐌 𝐃𝐀𝐘 | 𝐍𝐔𝐒𝐏 – 𝐃𝐀𝐕𝐀𝐎

Karong Mayo 3, 2026, atong gisaulog ang World Press Freedom Day—usa ka adlaw para pag-ila sa tanang mamamahayag, manunulat, ug tigpahibalo sa katawhan nga tinuoray nga nag-alagad sa interes sa yanong katawhan.

Isip mga estudyante, klaro nato ang nagkadako nga mga hulga batok sa press freedom sulod sa atong mga eskwelahan. Makita kini sa nahitabo sa atong mga isig ka lider-estudyante gikan sa UM, nga giatubang ang pagpahilom ug pagpugong sa ilang kagawasan sa pagbalita isip mga campus journalist.

Isip unyon sa mga estudyante, klaro ang among panawagan sa tanang kabatan-onan nga makighiusa sa mga student publications. Kinahanglan natong depensahan ang ilang papel isip kasaligan nga tinubdan sa impormasyon ug isip mga independenteng institusyon nga gawasnong mubarog alang sa kamatuoran ug sa interes sa mga estudyante ug sa katawhan.

Sa padayon nga mga pag-atake batok sa press freedom, mas gikinahanglan karon ang atong pakighiusa ug hiniusang paningkamot aron depensahan ang katungod sa mga estudyanteng mamamahayag sa pagsulat ug pagbalita, ug aron mapadayon ang papel sa midya isip tigbantay sa demokrasya.

𝐁𝐚𝐫𝐮𝐠𝐚𝐧 𝐚𝐧𝐠 𝐤𝐚𝐦𝐚𝐭𝐮𝐨𝐫𝐚𝐧. 𝐃𝐞𝐩𝐞𝐧𝐬𝐚𝐡𝐚𝐧 𝐚𝐧𝐠 𝐩𝐫𝐞𝐬𝐬 𝐟𝐫𝐞𝐞𝐝𝐨𝐦. 𝐈𝐩𝐚𝐝𝐚𝐲𝐨𝐧 𝐚𝐧𝐠 𝐩𝐚𝐠𝐬𝐞𝐫𝐛𝐢𝐬𝐲𝐨 𝐬𝐚 𝐲𝐚𝐧𝐨𝐧𝐠 𝐤𝐚𝐭𝐚𝐰𝐡𝐚𝐧.

𝑷𝑨𝑯𝑨𝒀𝑨𝑮 𝑺𝑨 𝑴𝑨𝒀𝑶 𝑼𝑵𝑶 | 𝑳𝑰𝑫𝑬𝑹-𝑬𝑺𝑻𝑼𝑫𝒀𝑨𝑵𝑻𝑬, 𝑺𝑨𝑳𝑴𝑶𝑻 𝑺𝑨 𝐌𝐀𝐘𝐎 𝐔𝐍𝐎!

Sa padayon nga kalisod nga ginabati sa kabatan-onan dinhi sa dakbayan, ug sa padayon nga paglala sa krisis sa ekonomiya, nagbarug ang unyon sa mga estudyante sa Pilipinas isip pakighiusa sa dako ug makusog nga hanay sa mga mamumuo. Kauban ang mga estudyante sa panawagan nga tangtangon ang VAT ug excise tax sa batakang mga palaliton, ug ipatuman ang ₱1,200 nga nasudnong minimum nga sweldo.

Karong Mayo Uno, nagkahiusa ang mga unyon sa estudyante dinhi sa Dabaw. Kami mismo nakasinati sa kalisod—uban sa mga nagabuhi kanamo. Ang mga mamumuo mao ang among ginikanan, mga amigo, ug kapwa namong yanong estudyante nga naningkamot matag adlaw.
Ang kalingkawasan sa mga trabahador, mao usab ang kalingkawasan sa mga estudyante.
Bag-ohay lang, gi-anunsyo sa Commission on Higher Education ang pagtangtang sa TOSFI/TOFI sa mga pribadong institusyon—usa kini ka dakong kadaugan nga bunga sa kolektibong kusog sa mga estudyante sa nasod. Apan dili dinhi matapos ang atong pakigbisog. Kinahanglan kini nga padayon nga sabton, bantayan, ug susihon aron masig**o nga tinuod ug epektibo ang implementasyon niini.

Sa konteksto sa public HEIs o SUCs dinhi sa dakbayan, padayon gihapon ang problema sa budget cuts ug kakulang sa pasilidad. Kini nagdugang sa kabug-at sa kahimtang sa mga estudyante nga naggikan sa publikong eskwelahan.

Ang maong mga kalisod dili lang kalisod sa mga estudyante—kalisod usab kini sa mga magtutudlo, researcher, ug mga mamumuo sa eskwelahan. Gamay nga sweldo, contractual nga kahimtang sa trabaho, ug nagkagrabeng kakulangan sa pasilidad ang ilang giatubang matag adlaw.

Isip mga representante sa estudyante, kauban nato sa pakigbisog ang atong mga magtutudlo, researcher, drayber sa jeep, ug tanang yanong katawhan nga nagpalihok sa katilingban ug nagtabang aron kita makakat-on ug mabuhi matag adlaw.

Apan sama sa gipakita sa atong pahulagway karon—ang hulagway sa Iskolar ng Bayan nga dili magpailad, dili magpahilum, ug dili mahimong papet—klaro nga ang kabatan-onan adunay papel nga lampas sa classroom. Ang estudyante dili lang tigpaminaw, kundili aktibong kabahin sa pakigbisog batok sa inutil, palisud, ug padayong pagpahimulos sa sistema.

Ang atong mga panawagan—tangtang VAT ug excise tax sa batakang palaliton, ug ipatuman ang ₱1,200 nga nasudnong suholan—dili lang slogan sa atong pub. Kini konkretong tubag sa gutom, sa kakulang, ug sa kawalay kasiguruhan nga ginabati sa katawhan matag adlaw.

𝗕𝘂𝘀𝗮 𝗸𝗮𝗿𝗼𝗻𝗴 𝗠𝗮𝘆𝗼 𝗨𝗻𝗼—𝗹𝗶𝗱𝗲𝗿-𝗲𝘀𝘁𝘂𝗱𝘆𝗮𝗻𝘁𝗲, 𝘀𝗮𝗹𝗺𝗼𝘁 𝗸𝘂𝗯𝗮𝗻 𝗮𝗻𝗴 𝗹𝗮𝗽𝗮𝗱 𝗻𝗴𝗮 𝗵𝗮𝗻𝗮𝘆 𝘀𝗮 𝗺𝗴𝗮 𝘆𝗮𝗻𝗼𝗻𝗴 𝗸𝗮𝘁𝗮𝘄𝗵𝗮𝗻!

𝐋𝐈𝐃𝐄𝐑-𝐄𝐒𝐓𝐔𝐃𝐘𝐀𝐍𝐓𝐄, 𝐒𝐀𝐋𝐌𝐎𝐓 𝐒𝐀 𝐌𝐀𝐘𝐎 𝐔𝐍𝐎! ✊

Sa nagkagrabeng krisis karon sa edukasyon ug ekonomiya, klaro kaayo nga dili na igo ang paghilom—panahon na sa paghiusa ug pag-organisa. Sa sulod sa sistema sa edukasyon sa Pilipinas, padayon ang budget cuts sa state universities, pagsaka sa TOFI/TOSFI sa ubang eskwelahan, ug kakulang sa pasilidad ug suporta sa estudyante. Sa UP ug uban pang pampublikong unibersidad, ang “accessible education” hinay-hinay nga ginapulihan sa komersyalisasyon. Mao kini ang rason nganong importante ang unionization—aron mapalig-on ang kolektibong tingog sa estudyante ug mapugos ang gobyerno nga mutubag sa atong panginahanglan.

Sa mas lapad nga konteksto, ang padayon nga tensyon sa kalibutan—lakip na ang agresyon sa United States batok sa Iran—nakapagrabe sa global nga krisis sa lana ug presyo sa mga batakang palaliton. Tungod niini, misaka ang pamasahe, kuryente, ug pagkaon—nga direkta nakaigo sa kaubang mga estudyante ug ilang pamilya. Ang mga kapwa nato estudyante karon dili lang nag-atubang og academic pressure, kundili apil na usab sa pakigbisog batok sa mahal nga kinabuhi.

Atong hinumduman ang kabilin ni Edgar Jopson—usa ka lider-estudyante nga wala mahadlok mobarog batok sa diktadurya ug inhustisya ni Marcos Sr. Gibiyaan niya ang kaharuhay aron ipaglaban ang katawhan. Karon, ang pangutana: kita bang mga estudyante, andam ba usab mobiya sa atong “comfort zones” aron mahimong kabahin sa tinuod nga kausaban? Ang kasaysayan nagatudlo nga ang kabatan-onan adunay dakong papel sa paghulma sa nasud—ug dili kini mahitabo kung magpabilin lang ta nga pasibo.

Dako ang papel sa National Union of Students of the Philippines sa paghiusa sa mga estudyante sa tibuok nasud aron ipaglaban ang usa ka scientific, nationalistic, ug mass-oriented nga edukasyon. Pinaagi sa kolektibong aksyon, napadayag ang tinuod nga kahimtang sa katawhan ug napukaw ang mas daghang estudyante sa pag-apil sa pakigbisog.

Bitbit nato ang nagkaisang panawagan:

🔻Ipatuman ang 1,200PHP Nasudnong Suholan!
🔻Tanggalon ang VAT ug Excuse Tax sa Batakang Palaliton!
🔻Ipalagpot ang Intutil, Palisud, ug Papet na Rehimeng US-Marcos!

Magkita-kita kita sa dalan:

📌UPMin, Atrium Steps | April 30 | 2:30 PM
📌 Regional Mob, Roxas Avenue | May 1 | 1:00 PM

𝐒𝐓𝐀𝐓𝐄𝐌𝐄𝐍𝐓 𝐎𝐅 𝐓𝐇𝐄 𝐍𝐀𝐓𝐈𝐎𝐍𝐀𝐋 𝐔𝐍𝐈𝐎𝐍 𝐎𝐅 𝐒𝐓𝐔𝐃𝐄𝐍𝐓𝐒 𝐎𝐅 𝐓𝐇𝐄 𝐏𝐇𝐈𝐋𝐈𝐏𝐏𝐈𝐍𝐄𝐒 (𝐍𝐔𝐒𝐏) – 𝐃𝐚𝐯𝐚𝐨 𝐂𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫
𝐂𝐇𝐄𝐃 𝐍𝐨. 𝟏𝟏𝟕, 𝐬. 𝟐𝟎𝟐𝟔 𝐢𝐬 𝐚𝐛𝐚𝐧𝐝𝐨𝐧𝐦𝐞𝐧𝐭—𝐧𝐨𝐭 𝐚 𝐬𝐨𝐥𝐮𝐭𝐢𝐨𝐧.

Amid escalating global tensions driven by U.S. imperialist aggression against Iran, the Filipino people are once again forced to bear the economic consequences—rising oil prices, soaring costs of basic goods, and deepening socioeconomic instability. In times of crisis, the state’s responsibility to protect and uphold the people’s welfare becomes even more urgent, especially in ensuring accessible and quality education.

Yet instead of addressing these urgent realities, the Commission on Higher Education (CHED), through Memorandum from the Office of the Chairperson No. 117, s. 2026, has chosen to advance a deeply flawed and exclusionary policy: the authorization of 100% online learning in Higher Education Institutions (HEIs).

𝐓𝐡𝐢𝐬 𝐩𝐨𝐥𝐢𝐜𝐲 𝐢𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐚 𝐬𝐨𝐥𝐮𝐭𝐢𝐨𝐧—𝐢𝐭 𝐢𝐬 𝐚 𝐬𝐮𝐫𝐫𝐞𝐧𝐝𝐞𝐫.

CHED’s push for full online learning blatantly disregards the material conditions of millions of Filipino students. As emphasized by Chairperson Prospero De Vera III, education should be grounded in service to the people. But there is no service in a system that systematically excludes. There is no accessibility in a framework that assumes universal access to technology where none exists.

The lessons of the pandemic are clear and damning. Only an estimated 30% of the population has reliable access to the devices and stable internet required for effective online learning. This means that the majority of students—especially those from working-class and marginalized backgrounds—are immediately placed at a structural disadvantage. For them, “flexibility” is nothing more than forced abandonment.

Empirical evidence further exposes the failure of distance learning. In the Bangsamoro Autonomous Region in Muslim Mindanao (BARMM), enrollment dropped by as much as 41%. Surveys revealed that 86% of students under modular learning and 66% in online setups reported significantly lower learning outcomes compared to face-to-face classes. These are not isolated figures—they are symptoms of a systemic breakdown.

Nationally, the crisis is even more severe. Over 4 million students dropped out of basic education during the pandemic period, with higher education facing increased risks of attrition and prolonged disengagement. What CHED labels as “adaptability” is, in reality, a coercive adjustment to a fundamentally unequal system.

The findings of the Second Congressional Commission on Education (EDCOM II) reinforce this reality. The commission has identified deep structural deficiencies in the Philippine education system—from chronic underfunding and inadequate infrastructure to poor learning outcomes. In this context, the expansion of 100% online learning does not resolve these issues; it intensifies them. It widens the digital divide, entrenches inequality, and undermines the already fragile state of public education.

𝐓𝐨 𝐟𝐫𝐚𝐦𝐞 𝐟𝐮𝐥𝐥 𝐨𝐧𝐥𝐢𝐧𝐞 𝐥𝐞𝐚𝐫𝐧𝐢𝐧𝐠 𝐚𝐬 𝐚 𝐩𝐫𝐨𝐠𝐫𝐞𝐬𝐬𝐢𝐯𝐞 𝐨𝐫 𝐧𝐞𝐜𝐞𝐬𝐬𝐚𝐫𝐲 𝐫𝐞𝐟𝐨𝐫𝐦 𝐢𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐨𝐧𝐥𝐲 𝐦𝐢𝐬𝐥𝐞𝐚𝐝𝐢𝐧𝐠—𝐢𝐭 𝐢𝐬 𝐝𝐚𝐧𝐠𝐞𝐫𝐨𝐮𝐬.

Education, especially in a developing country like the Philippines, cannot be divorced from material realities. It cannot rely on privatized access to technology or shift the burden of systemic failure onto students and their families. To do so is to abdicate the state’s responsibility and commodify a fundamental right.
𝐖𝐡𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐧𝐞𝐞𝐝𝐞𝐝 𝐢𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐝𝐢𝐠𝐢𝐭𝐚𝐥 𝐬𝐮𝐛𝐬𝐭𝐢𝐭𝐮𝐭𝐢𝐨𝐧, 𝐛𝐮𝐭 𝐬𝐭𝐫𝐮𝐜𝐭𝐮𝐫𝐚𝐥 𝐭𝐫𝐚𝐧𝐬𝐟𝐨𝐫𝐦𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧.

The government must prioritize concrete, people-centered solutions: regulating oil prices and mitigating inflationary pressures, freezing tuition increases, expanding public investment in educational infrastructure, and ensuring safe, accessible, and quality face-to-face classes. These are not idealistic demands—they are necessary conditions for equitable education.

𝐈𝐧 𝐦𝐨𝐦𝐞𝐧𝐭𝐬 𝐨𝐟 𝐜𝐫𝐢𝐬𝐢𝐬, 𝐭𝐡𝐞 𝐚𝐧𝐬𝐰𝐞𝐫 𝐜𝐚𝐧𝐧𝐨𝐭 𝐛𝐞 𝐭𝐨 𝐝𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐬𝐭𝐮𝐝𝐞𝐧𝐭𝐬 𝐬𝐢𝐦𝐩𝐥𝐲 “𝐚𝐝𝐣𝐮𝐬𝐭.” 𝐀𝐝𝐚𝐩𝐭𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐰𝐢𝐭𝐡𝐨𝐮𝐭 𝐬𝐮𝐩𝐩𝐨𝐫𝐭 𝐢𝐬 𝐚𝐛𝐚𝐧𝐝𝐨𝐧𝐦𝐞𝐧𝐭.

𝐑𝐞𝐣𝐞𝐜𝐭 𝐭𝐡𝐞 𝐢𝐦𝐩𝐨𝐬𝐢𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝟏𝟎𝟎% 𝐨𝐧𝐥𝐢𝐧𝐞 𝐥𝐞𝐚𝐫𝐧𝐢𝐧𝐠! 𝐏𝐮𝐬𝐡 𝐟𝐨𝐫 𝐍𝐒𝐌𝐎 𝐞𝐝𝐮𝐜𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧!

Education must not be reduced to a matter of convenience or cost-efficiency. It is a right, a public good, and a critical instrument for national development. Any policy that undermines its accessibility and quality is a direct attack on the Filipino people.

𝐓𝐡𝐞 𝐜𝐚𝐥𝐥 𝐢𝐬 𝐜𝐥𝐞𝐚𝐫: 𝐮𝐩𝐡𝐨𝐥𝐝 𝐚𝐧 𝐞𝐝𝐮𝐜𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐬𝐲𝐬𝐭𝐞𝐦 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐧𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧𝐚𝐥𝐢𝐬𝐭, 𝐬𝐜𝐢𝐞𝐧𝐭𝐢𝐟𝐢𝐜, 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐞𝐨𝐩𝐥𝐞-𝐨𝐫𝐢𝐞𝐧𝐭𝐞𝐝—𝐨𝐧𝐞 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐫𝐮𝐥𝐲 𝐬𝐞𝐫𝐯𝐞𝐬, 𝐫𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫 𝐭𝐡𝐚𝐧 𝐞𝐱𝐜𝐥𝐮𝐝𝐞𝐬.

𝗦𝗮 𝗹𝘂𝗺𝗮𝗹𝗮𝗹𝗮𝗻𝗴 𝗸𝗿𝗶𝘀𝗶𝘀 𝘀𝗮 𝗲𝗱𝘂𝗸𝗮𝘀𝘆𝗼𝗻, 𝗺𝗮𝗹𝗶𝗻𝗮𝘄 𝗮𝗻𝗴 𝘀𝗮𝗺𝘂’𝘁 𝘀𝗮𝗿𝗶𝗻𝗴 𝘀𝘂𝗹𝗶𝗿𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗸𝗶𝗻𝗮𝗸𝗮𝗵𝗮𝗿𝗮𝗽 𝗻𝗴 𝗺𝗴𝗮 𝗲𝘀𝘁𝘂𝗱𝘆𝗮𝗻𝘁𝗲—𝘀𝗮 𝗸𝗮𝗸𝘂𝗹𝗮𝗻𝗴𝗮𝗻 𝗻𝗴 𝗽𝗼𝗻𝗱𝗼, 𝗽𝗮𝘁𝘂𝗹𝗼𝘆 𝗻𝗮 𝗯𝘂𝗱𝗴𝗲𝘁 𝗰𝘂𝘁𝘀, 𝗵𝗮𝗻𝗴𝗴𝗮𝗻𝗴 𝘀𝗮 𝗸𝗮𝗽𝗮𝗸𝗮𝗻𝗮𝗻 𝗻𝗴 𝗺𝗴𝗮 𝘀𝗲𝗸𝘁𝗼𝗿 𝘁𝘂𝗹𝗮𝗱 𝗻𝗴 𝗛𝗨𝗠𝗦𝗦 𝗮𝘁 𝗺𝗴𝗮 𝗮𝘁𝗹𝗲𝘁𝗮.

Ang mga suliraning ito ay hindi hiwa-hiwalay na usapin, kundi bunga ng isang sistema na unti-unting inilalayo ang edukasyon sa interes ng mga estudyante. Ngunit sa harap ng mga suliraning ito, naninindigan ang mga lider-estudyanteng handang kumilos at makibaka.

Isa na rito si Althea, isang kandidatong naglalayong isulong ang patriotiko, demokratiko, at progresibong pagkilos bilang isang lider-estudyante.

Bitbit ng mga kasama nila ang mga konkretong panawagan:
• 𝗣𝗼𝗻𝗱𝗼 𝗽𝗮𝗿𝗮 𝘀𝗮 𝗛𝗨𝗠𝗦𝗦
• 𝗟𝗮𝗯𝗮𝗻 𝗽𝗮𝗿𝗮 𝘀𝗮 𝗞𝗮𝗿𝗮𝗽𝗮𝘁𝗮𝗻 𝗻𝗴 𝗺𝗴𝗮 𝗔𝘁𝗹𝗲𝘁𝗮
• 𝗣𝗮𝗴𝘁𝘂𝘁𝗼𝗹 𝘀𝗮 𝗕𝘂𝗱𝗴𝗲𝘁 𝗖𝘂𝘁𝘀 𝘀𝗮 𝗨𝗻𝗶𝗯𝗲𝗿𝘀𝗶𝗱𝗮𝗱

Hindi lamang ito mga plataporma—ito ay mga hakbang tungo sa pagbawi ng isang edukasyong makamasa, siyentipiko, at makabansa.

Buong pusong ipinapahayag ng National Union of Students of the Philippines (NUSP) ang suporta nito para sa:

✊ 𝗔𝗟𝗧𝗛𝗘𝗔 𝗖𝗔𝗥𝗔𝗠𝗔𝗧
CHSS-SC BSS Representative
Mula sa ANAK-UPMIN SANIB-LAKAS SLATE

𝗦𝗮 𝗽𝗮𝗻𝗮𝗵𝗼𝗻𝗴 𝗮𝗻𝗴 𝗸𝗮𝘁𝗮𝗵𝗶𝗺𝗶𝗸𝗮𝗻 𝗮𝘆 𝗻𝗮𝗴𝗶𝗴𝗶𝗻𝗴 𝗽𝗮𝗸𝗶𝗸𝗶𝗮𝘆𝗼𝗻 𝘀𝗮 𝗸𝗮𝘄𝗮𝗹𝗮𝗻 𝗻𝗴 𝗵𝘂𝘀𝘁𝗶𝘀𝘆𝗮, 𝗮𝗻𝗴 𝗮𝘁𝗶𝗻𝗴 𝗯𝗼𝘁𝗼 𝗮𝘆 𝗻𝗮𝗴𝗶𝗴𝗶𝗻𝗴 𝘀𝗮𝗻𝗱𝗮𝘁𝗮.

Panahon na upang piliin ang mga lider na hindi lamang nangangako, kundi kumikilos kasama ng masa.

𝗦𝗨𝗠𝗔𝗡𝗜𝗕 𝗦𝗔 𝗟𝗔𝗞𝗔𝗦 𝗡𝗚 𝗧𝗔𝗨𝗠𝗕𝗔𝗬𝗔𝗡!
𝗔𝗡𝗜𝗛𝗜𝗡 𝗔𝗡𝗚 𝗕𝗜𝗡𝗛𝗜 𝗡𝗚 𝗞𝗢𝗟𝗘𝗞𝗧𝗜𝗕𝗢𝗡𝗚 𝗧𝗔𝗚𝗨𝗠𝗣𝗔𝗬!

DEFEND ACADEMIC FREEDOM | THE NATIONAL UNION OF STUDENTS OF THE PHILIPPINES STRONGLY CONDEMNED THE STATE’S ATTEMPT TO SILENCE AND INTIMIDATE STUDENTS DURING EDSA @ 40 COMMEMORATION

During the EDSA @ 40 Commemoration yesterday, February 25, 2026, a report filed by the CMU OSR (Office of the Student Regent) documented the presence of two uniformed officers from the Philippine National Police (PNP) and two unidentified individuals in civilian clothing at the Centennial Fountain. In the first few minutes of the mobilization, students already noticed the two uniformed PNP officers stationed at a distance.

Based on the report from student staff and officers present, two individuals in civilian attire were reportedly accompanying two uniformed personnel. These individuals were seen roaming the area, blending in with students while positioning themselves behind groups, which created an atmosphere of discomfort. In addition to these two individuals, another person in civilian attire—wearing a brown t-shirt, shorts, and glasses—was spotted near the University Museum. This individual was seen conversing with the two uniformed police officers; the witness noted that the man in the brown shirt maintained a constant, fixed gaze on the students and was observed taking photographs of the group. He remained in the area until the two officers departed.

As the program progressed, the initial individuals in civilian clothing allegedly moved throughout the Centennial Fountain area, repeatedly approaching and questioning various students. One officer mentioned that they had been monitoring the activity since earlier in the day. When confronted, the individuals requested the program flow; a photo of the document was taken via smartphone, despite it containing the names of student organizers. One individual explicitly stated their intent to take pictures. Although they eventually distanced themselves, they remained within the vicinity until the candle-lighting ceremony concluded.

Later that afternoon, upon returning to the Centennial Fountain to check on banners and placards, students again observed two police officers taking photographs of the displayed materials. Shortly after, these officers were seen randomly approaching and questioning passing students.

These actions are deeply alarming. Academic institutions must remain as zones of peace that enable critical discourse and democratic expression. The presence of uniformed and un-uniformed state agents conducting surveillance, documenting names, photographing materials, and questioning students during a peaceful commemoration of the People Power Revolution sends a clear message of the reactionary state that we are in. We assert that commemorating EDSA is within the right of the student body. Having our calls, holding our banners, and lighting candles are well within the rights of students. Any attempt to monitor and silence student expression is a direct provocation to academic freedom and democratic rights.