https://www.facebook.com/685959587934650/

Comes Tuus Synodalis, Isabang, Lucena (2026)

26/08/2026

Celebrating my 1st year on Facebook. Thank you for your continuing support. I could never have made it without you. 🙏🤗🎉

26/08/2026

Kailan nagiging pagmamay-ari ang isang paglilingkod?

May mga pagkakataon sa Simbahan na ang isang tao ay matagal nang naglilingkod, naging malapit sa mga dating lider, o naging bahagi ng mahahalagang gawain. Dahil dito, maaaring magkaroon ng pakiramdam na may espesyal siyang lugar, karapatan, o impluwensiya sa isang ministry o community.

Ngunit kailangan nating tandaan:

Ang ministry ay hindi pag-aari.
Ang leadership ay hindi titulo ng pagmamay-ari.
At ang Simbahan ay hindi personal na territoryo.

Kapag dumating ang bagong pari, bagong pastoral direction, o bagong mga taong nais makilahok, hindi ibig sabihin na nawawala ang halaga ng mga matagal nang naglingkod.

Sa halip, ito ay pagkakataon upang muling itanong:

Handa ba akong magbahagi ng espasyo?

Handa ba akong tumanggap ng mga bagong miyembro?

Handa ba akong makinig kahit hindi na ako ang nasusunod?

Dahil ang tunay na servant leadership ay hindi nasusukat sa dami ng taong sumusunod sa atin.

Nasusukat ito sa dami ng taong natutulungan nating makalapit kay Kristo at makaramdam na sila ay kabilang sa Simbahan.

Kapag ang isang leader ay nagsimulang mag-isip na “kami ang nauna,” “kami ang may hawak nito,” “kami ang dapat masunod,” maaaring hindi na namamalayan na ang ministry ay unti-unting nagiging exclusive circle.

At kapag ang iba ay hinihikayat na lumayo, huwag makiisa, o huwag tanggapin ang mga bagong miyembro dahil lamang hindi na sang-ayon sa leadership, kailangan nating itanong:

Ito ba ay leadership—or control?

Ito ba ay stewardship—or ownership?

Ito ba ay communion—or faction?

Hindi naman kailangang maging kalaban ang pari.

Hindi rin kailangang maging kalaban ang mga kapwa miyembro.

At lalong hindi kailangang maging kalaban ang mga taong may ibang pananaw.

Kung wala namang mali sa pari, baka kailangan nating tingnan hindi ang pari, kundi kung paano tayo tumutugon kapag hindi na tayo ang may kontrol.

Ang isang tunay na leader ay marunong magbigay-daan.

Marunong magbahagi.

Marunong tumanggap ng pagbabago.

Marunong magsabi ng:

“Hindi na ito tungkol sa akin.”

Dahil ang ministry ay hindi itinayo upang palakihin ang pangalan ng isang leader.

Ito ay itinayo upang palakihin ang kaharian ng Diyos.

At kung ang ating leadership ay nagiging dahilan upang ang iba ay hindi makalapit, hindi makilahok, o makaramdam na hindi sila kabilang, marahil kailangan nating balikan ang puso ng synodality:

Hindi “kami lang.”
Hindi “kami ang nauna.”
Hindi “kami ang may karapatan.”

Kundi:

“Tayo. Sama-sama. Naglalakad patungo kay Kristo.”

Dahil sa Simbahan, walang ministry na pag-aari ng isang tao.

Tayo ay mga katiwala lamang.

At ang tunay na katiwala ay marunong humawak ng responsibilidad—at marunong ding magbukas ng kamay kapag panahon nang magbahagi.

15/05/2026

“Bawal ang masungit. Bawal ang nakasimangot.”
Madalas itong sabihin. At totoo naman, sapagkat tayo ang unang mukha ng Simbahan. Ngunit sa likod ng ngiti ng maraming pari, minsan may mga laban na tahimik na dinadala.

Mula sa aking karanasan, maraming pari ang laging nakikitang masaya, palabiro, presentable sa altar. Maganda ang misa, maayos ang homily, maliwanag ang simbahan. Pero hindi ibig sabihin noon na hindi napapagod ang puso.

Marami ang umaasa na ang pari ay laging available, laging may sagot, laging matatag. Pero tao rin ang pari. Napapagod din. Nasasaktan din. Nalulungkot din. May mga gabing tahimik lang na dala-dala ang bigat ng ministry, problema ng pamilya, expectations ng tao, at sariling sugat na hindi maikwento.

May mga pagkakataon na nakakapagpayo ka sa iba, pero ikaw mismo ang nangangailangan din ng lakas ng loob. Nakakapagpasaya ka ng tao sa misa, pero pag-uwi mo, ikaw naman ang tahimik na umiiyak sa Diyos. Ngumingiti sa altar habang may dinadalang pagod sa puso.

Kaya kailangan din ng mga pari ng lugar kung saan maaari silang huminga. Mga taong hindi lang naghahanap ng pari kapag may kailangan, kundi mga taong marunong ding makinig, umunawa, at magdasal para sa kanila. Hindi kailangan maging “superhero” palagi ang pari. Kailangan din niyang matawa, makapagpahinga, makapagkwento, at maging simpleng tao rin.

Mas tunay ang ngiti kapag hindi na kailangang itago ang sakit.
Mas nagiging magaan ang paglilingkod kapag alam mong hindi mo kailangang magpanggap na okay palagi.

Patuloy tayong maging masaya. Patuloy magmahal sa bokasyon. Ngunit maging tapat din tayo sa ating pagod at kahinaan. Sapagkat ang pari ring marunong umiyak, magpahinga, at humingi ng tulong ay pari ring mas marunong magmahal.

At sana, sa gitna ng dami ng gawain, expectations, at tahimik na laban, hindi mawala ang lambing ng ating bokasyon.

25/02/2026

Diwa ng EDSA buhay pa ba?

Forty years after the EDSA People Power Revolution, hindi lang ito pahina sa libro ng kasaysayan. Masakit man aminin — isa rin itong salamin kung nasaan na tayo ngayon.

Noong 1986, hindi lang tao ang nagtipon sa EDSA. May rosaryo. May mga madre at pari. May ordinaryong mamamayan na tumayo hindi dahil perpekto sila, kundi dahil may konsensyang ginising. Ang lakas noon ay hindi lang political strategy — kundi moral courage na hinubog ng pananampalataya.

Ngayon, apatnapung taon ang lumipas, iba na ang mukha ng krisis pero pamilyar ang sugat.

May mga pamilya pa ring umiiyak dahil sa EJK. May mga tanong na hindi pa rin nasasagot kaugnay ng Pharmally scandal at ng Fertilizer Fund Scam. May mga paratang tungkol sa bilyun-bilyong flood control funds na sana’y naging konkretong proteksyon laban sa baha — pero tila naging konkretong simbolo ng paglustay.

At bilang mamamayan, hindi sapat na magalit lang tayo. Totoo, may banal na galit. May righteous anger. Pero kung doon lang magtatapos, mapapagod lang ang puso natin.

Mas malalim ang kailangang ugat ng ating paninindigan.

Pag-ibig ng Diyos.

Hindi ito sentimental. Hindi ito paglalambot sa mali. Ang pag-ibig ng Diyos ay hindi bulag — malinaw itong kumikilala sa kasalanan. Mali ang pagkitil ng buhay. Mali ang pagnanakaw sa kaban ng bayan. Mali ang pag-abuso sa kapangyarihan. Dapat may pananagutan. Dapat may hustisya.

Pero ang tanong: pagkatapos ng accountability, ano ang hangarin natin?

Kung ang layunin lang ay mapahiya, mawasak, o tuluyang maalis ang nagkasala — baka pareho lang tayong nadadala ng galit, imbis na magkapit-bisig ay magtulakan papalayo.

Ang conversion ay hindi lamang conviction sa korte. Ito ay conviction sa puso.

“Love the sinner, hate the sin.” Parang ito rin ang mensahe ni Hesus sa atin, humayo ka at wag nang magkasala. Mahalin ang nagkasala pero kamuhian ang kasalanan. At Ito ang pinakamahirap isabuhay.
Paano mo aakayin ang nagkamali, ang nagkasala saiyo? Paano mo iaahon ang taong mismong nagpalubog at nanakota sa iyo?

EDSA: kwento ng pagbabalik ng dignidad, kwento ng pag-asa at pag-ahon.
Hindi sa paglalagay sa kanila sa kahon ng “masama” habang tayo ay “mabuti.”

Inaakay ang tao. Hindi itinutulak sa bangin.

EDSA HINDI ITO TUNGKOL SA NAGKASALA, TUNGKOL DIN ITO SA ATIN NA BAHAGI NG SISTEMA.

Ang EDSA ay tungkol sa pananagutan. Dapat may managot — oo. Pero habang may proseso ng hustisya, may puwang ba para sa pagnalangin at pagninilay?

May komunidad ba na handang magsabi, “Mali ang ginawa mo, pero hindi ka namin isinusuko”? May simbahan ba na handang magdasal hindi lang para sa biktima, kundi pati para sa nagkasala na sana’y magbago?

Kung tayo ay paulit-ulit na pinatawad ng Diyos, paano tayo magiging instrumento ng pag-asa sa nagkasala?

Ang diwa ng EDSA ay hindi lang pagbagsak ng isang rehimen. Ito ay paanyaya sa pambansang pagbabagong-loob. Hindi lang ng mga nasa kapangyarihan — kundi ng mga nakakarami na mahirap at sa kapangyarihan ay salat.

Kung ang ugat ng kasamaan ay pagkagahaman, ang lunas ay pag-ibig na marunong magsakripisyo.
Kung ang ugat ay pride, ang lunas ay pagpapakumbaba.
Kung ang ugat ay pag-abuso, ang lunas ay tunay na paglilingkod.

Gawaing motibasyon ang pag-ibig ng Diyos.

Hayaan nating ang ating paninindigan laban sa EJK at korapsyon ay hindi lang sigaw ng galit kundi panawagan ng konsensya.
Hayaan nating ang ating paghingi ng hustisya ay nakaugat sa pagnanais na maibalik ang dangal ng bawat tao — lalo na ang mga sugatan at naulila.

Buhay ang diwa ng EDSA kapag…

…may tapang tayong magsabi na mali ang mali
…may malasakit tayong tumulong maghilom ang sugat ng bayan
…at may pananampalataya tayong naniniwalang walang pusong hindi kayang abutin ng biyaya

Happy 40th anniversary.

Hindi pa tapos ang laban.
Hindi pa tapos ang paghilom.
At higit sa lahat, hindi pa tapos ang conversion — sa kanila, at sa atin.

Buhay ang diwa ng EDSA…
kapag ang pag-ibig ng Diyos ang ating pinanggagalingan,
at ang pagbabagong-loob ang ating patutunguhan.

📸

28/12/2025

⚠️Babala: mahabang basahin, huwag uumayin.📖📝✍️

“WELCOME PA BA AKO SA BUHAY MO?”

Isang Pagmumuni sa Panunuluyan sa Liwanag ng Hebreo 1:1

“S a maraming pagkakataon at sa iba’t ibang paraan, nagsalita ang Diyos sa pamamagitan ng mga propeta; ngunit sa mga huling araw na ito, nagsalita Siya sa atin sa pamamagitan ng Anak.”
(Hebreo 1:1)

Ang Diyos, kung gayon, ay hindi kailanman nanahimik.
Ngunit madalas, tayo ang hindi na nakikinig.

Hindi dahil mahina ang tinig ng Diyos,
kundi dahil maingay ang ating puso—
punô ng reklamo, galit, pagod, inggit, at sariling agenda.

⸻

Nagbabago ang panahon.
Nag-iiba ang takbo ng mundo.
Nag-iiba ang kultura, teknolohiya, at mga hamon ng lipunan.

At kasama nito, nag-iiba rin ang mga pintuang kinakatok ng Diyos.
Hindi dahil nagbago Siya,
kundi dahil iba na ang kalagayan ng ating puso.

⸻

Tradisyonal nating nakikita ang panunuluyan bilang kuwento nina Maria at Jose—
isang mag-asawang pagod, may dinadalang buhay,
palipat-lipat, paulit-ulit na tinatanggihan.

Ngunit sa mas malalim na pagninilay,
hindi lamang ito alaala ng isang gabi sa Bethlehem.

👉 Ito ay salamin ng araw-araw nating buhay.

⸻

Maraming pagkakataon na tayo rin ang nagsasabing “wala kaming lugar.”

🔒 Mga pagkakataong sinasarhan natin ng pinto ang Diyos:

Kapag hindi natin inaalagaan ang mundong ipinagkatiwala sa atin.
Abuso sa kalikasan. Walang pakialam sa basura. Walang konsensya sa pagputol ng puno.
Hindi natin sinasabing “ayaw namin sa Diyos,”
pero sinasabi natin: “Hindi kami handang magbago para sa Iyo.”

Kapag nasasaktan ang kapwa sa ating mga salita at kilos.
Kapag mas mabilis tayong manghusga kaysa umunawa,
manlait kaysa magpatawad,
magsalita kaysa makinig—
isinara na natin ang pinto kay Kristo,
sapagkat Siya mismo ang nagsabi:
“Anumang gawin ninyo sa pinakamaliit sa aking mga kapatid, sa Akin ninyo ginawa.”

Kapag inuuna ang pagiging tama kaysa pagiging makatao.
Kapag mas mahalaga ang panalo sa argumento
kaysa pananatili ng relasyon,
kapag mas pinipiling ipahiya kaysa ituwid nang may malasakit—
tahimik na lumalayo si Kristo sa ating tahanan.

Kapag napapabayaan ang pamilya sa ngalan ng kung anu-ano.
May oras sa trabaho, barkada, cellphone, social media—
pero wala nang oras sa asawa, sa anak, sa hapag-kainan.
Nakakalimutan nating ang unang Simbahan
ay hindi gusali—
kundi ang pamilya.

Kapag palaging “busy” pero hindi na “present.”
Punô ang schedule,
pero walang espasyo sa panalangin.
May oras sa lahat—
maliban sa Diyos.
Laging “mamaya na lang, Lord,”
hanggang sa ang “mamaya” ay maging hindi na kailanman.

Kapag nasanay na tayo sa kasalanan.
Hindi na nagugulat sa katiwalian,
hindi na nasasaktan sa kasinungalingan,
hindi na nababagabag sa kawalan ng malasakit.
Kapag normal na ang mali,
isinara na ang pinto ng konsensya.

⸻

At idagdag pa natin ito—
sinusarhan din natin ng pinto ang Diyos
kapag puro komento at reklamo,
pero wala namang ambag.

Madaling magsabi ng:
“Dapat ganito.”
“Mali ’yan.”
“Kung ako ’yan, mas maayos.”

Pero kapag panahon na ng pakikilahok,
pagtulong,
pag-aalay ng oras at talento,
biglang tahimik—
may dahilan, may alibi, may iniiwasan.

👉 Gusto natin ng perpektong Simbahan,
pero ayaw nating maging bahagi ng solusyon.

👉 Gusto natin ng maayos na lipunan,
pero ayaw nating madungisan ang sariling kamay sa paglilingkod.

👉 Gusto natin ng pagbabago,
pero ayaw nating magbago.

Si Kristo ay hindi natatagpuan sa comment section,
kundi sa konkretong malasakit at sakripisyo.

⸻

Sa ganitong mga sandali,
hindi lamang sina Maria at Jose ang walang matuluyan.
👉 Si Kristo mismo ang napagkakaitan ng puwang.

⸻

Kaya ang tanong ng panunuluyan ay hindi lang:
“May tatanggap ba sa kanila?”
kundi:

“Welcome pa ba ang Diyos sa aking puso?
Sa aking mga desisyon?
Sa aking paraan ng pamumuhay?”

⸻

At dito natututo ang Simbahan—
hindi upang baguhin ang pananampalataya,
kundi upang palalimin ang pagtingin,
upang makita si Kristo
na patuloy na kumakatok
sa gitna ng ingay, pagod, krisis, at kalituhan ng kasalukuyan.

⸻

Sapagkat kung si Kristo ay patuloy na nagsasalita,
ang mas mahalagang tanong ay ito:

Tahimik ba ang ating puso upang Siya’y marinig?
At handa ba tayong magbukas ng pinto—
kahit hindi maginhawa,
kahit may babaguhin,
kahit may kailangang bitawan?

Dahil minsan,
hindi si Kristo ang walang matuluyan—
tayo ang ayaw magpaluwag ng puso.

Kung nagbago man ang anyo ng panunuluyan na iyong napanood sa simbahan—
mula sa tradisyunal na pagsasadula
tungo sa mas tunay na paglalapat sa buhay—
hindi ito nangangahulugang nagbago ang pananampalataya.

Hindi nito binabago ang katotohanang
nagkatawang-tao ang Salita.
Hindi nito ibinababa ang pangako ng Diyos.

Bagkus, mas lalo mo lamang itong nakita nang malinaw.

Hindi na lang Siya isang tauhan sa eksena,
hindi na lang bahagi ng kuwento ng nakaraan—
kundi Diyos na nakikisilong sa ating tahanan,
Diyos na pumapasok sa ating mga kwento,
Diyos na nakikibahagi sa ating kahinaan,
takot, pagod, at pag-asa.

Kung minsan, kailangan talagang magbago ang anyo ng pagsasadula
upang manatiling buhay ang mensahe.
Hindi upang gawing moderno ang Diyos,
kundi upang ipaalalang
ang Diyos ay kailanman hindi lumayo sa tao.

At kapag nakita mo Siyang kumakatok
hindi na sa pintuan ng isang bahay sa Bethlehem,
kundi sa pintuan ng iyong konsensya, pamilya, at pang-araw-araw na buhay—
doon mo mauunawaan na ang panunuluyan
ay hindi lamang ginaganap tuwing Pasko,
kundi araw-araw.

Dahil ang tunay na tanong ay hindi:
“Tradisyunal ba o makabago?”
kundi:

“Papapasukin ko ba Siya—ngayon?”

16/10/2025

🖤 “Invisible but Impactful” — Why Real Media Ministers Fade to Let Jesus Shine 🎙️

Ever notice why SoCom or media ministers always wear black?
Hindi lang para uniform — but because black means invisible.
🎥 In camera work, it helps the subject stand out.
In ministry, it helps Jesus stand out.

We fade, so He can shine.
That’s what makes a real media minister — serving from the shadows, letting Christ take the spotlight. 🌟

Pero minsan, kahit sa likod ng lens o sa likod ng post, sumisilip si pride.
At hindi ito laging malakas — minsan, pabulong lang. 👇

⸻

🎬 1️⃣ Hirap tumanggap ng feedback

“Ang ganda na nito ah!”
Pero nung may nag-suggest ng revision, biglang napikon. 😅
Remember: feedback doesn’t kill creativity — it refines it.
Our goal isn’t to prove we’re right, but to make God’s message shine clearer.

⸻

📱 2️⃣ Comparing our reach or edits

“Mas marami likes sa post nila.”
“Mas ganda edit ni ganito.”
Comparison shifts our focus from mission to competition.
Our value isn’t in views — it’s in faithfulness. 💙

⸻

💬 3️⃣ Craving recognition

Nalulungkot kapag ‘di nabanggit sa credits o ‘di napasalamatan?
Pause. Who are we really serving?
Our true audience isn’t online — it’s the One above. 🙏

⸻

💡 4️⃣ Avoiding behind-the-scenes roles

“Pass muna ako sa tripod.” “Ayoko magbuhat.”
Pero tandaan — the real heroes are often behind the camera.
The unseen hands are the reason the light hits just right. ✨

⸻

🕊️ 5️⃣ Forgetting to pray before editing or posting

Kapag mas kampante na tayo sa skill kaysa sa Spirit,
unti-unting nagiging performance ang ministry, hindi mission.
Prayer keeps our creativity holy.

⸻

🖤 Why We Wear Black

Black hides us, so the message can shine.
Black absorbs the light, so Christ can radiate.
Black reminds us: the spotlight belongs only to Him.

“He must increase; I must decrease.” – John 3:30

⸻

💙 To Every SoCom Volunteer, Editor, Shooter, and Creative:

You may not always be seen on screen,
but your heart makes the message visible.

Be invisible but impactful.
Because true greatness in media ministry
is not about being known — but making Jesus known.

🎧 Stay humble. Stay teachable. Stay Spirit-led.

15/10/2025

🖤 “Invisible but Impactful” — Why Real Media Ministers Fade to Let Jesus Shine 🎙️

Ever notice why SoCom or media ministers always wear black?
Hindi lang para uniform — but because black means invisible.
🎥 In camera work, it helps the subject stand out.
In ministry, it helps Jesus stand out.

We fade, so He can shine.
That’s what makes a real media minister — serving from the shadows, letting Christ take the spotlight. 🌟

Pero minsan, kahit sa likod ng lens o sa likod ng post, sumisilip si pride.
At hindi ito laging malakas — minsan, pabulong lang. 👇

⸻

🎬 1️⃣ Hirap tumanggap ng feedback

“Ang ganda na nito ah!”
Pero nung may nag-suggest ng revision, biglang napikon. 😅
Remember: feedback doesn’t kill creativity — it refines it.
Our goal isn’t to prove we’re right, but to make God’s message shine clearer.

⸻

📱 2️⃣ Comparing our reach or edits

“Mas marami likes sa post nila.”
“Mas ganda edit ni ganito.”
Comparison shifts our focus from mission to competition.
Our value isn’t in views — it’s in faithfulness. 💙

⸻

💬 3️⃣ Craving recognition

Nalulungkot kapag ‘di nabanggit sa credits o ‘di napasalamatan?
Pause. Who are we really serving?
Our true audience isn’t online — it’s the One above. 🙏

⸻

💡 4️⃣ Avoiding behind-the-scenes roles

“Pass muna ako sa tripod.” “Ayoko magbuhat.”
Pero tandaan — the real heroes are often behind the camera.
The unseen hands are the reason the light hits just right. ✨

⸻

🕊️ 5️⃣ Forgetting to pray before editing or posting

Kapag mas kampante na tayo sa skill kaysa sa Spirit,
unti-unting nagiging performance ang ministry, hindi mission.
Prayer keeps our creativity holy.

⸻

🖤 Why We Wear Black

Black hides us, so the message can shine.
Black absorbs the light, so Christ can radiate.
Black reminds us: the spotlight belongs only to Him.

“He must increase; I must decrease.” – John 3:30

⸻

💙 To Every SoCom Volunteer, Editor, Shooter, and Creative:

You may not always be seen on screen,
but your heart makes the message visible.

Be invisible but impactful.
Because true greatness in media ministry
is not about being known — but making Jesus known.

🎧 Stay humble. Stay teachable. Stay Spirit-led.

14/10/2025

When We Forgot to Love the One Who Loves Us in Silence

We failed to love Jesus.
And perhaps, without knowing it,
we failed to love our priest.

We expected too much from him — that he would always be strong, always available, always smiling.
We forgot that behind his “Amen,” there is also a man.
Behind his homily, there is also a heart that gets tired.
Behind his smile, there is sometimes a soul that silently weeps.

⸻

😔 “Ang dami kong pagkakataon para gumaan ang kanyang pasanin, pero kailanman ay di ko man lang itinulak ang sarili kong tumulong.”

How many times did we see him cleaning the church alone?
How many times did we hear his voice crack during Mass and simply sat there in silence?
How many times did he ask for volunteers — and we looked away, pretending we didn’t hear?

We wanted him to visit our sick, bless our houses, pray for our dead, organize parish programs, manage finances, preach inspiring homilies, and still have time to smile.
But when he needed rest, we called it laziness.
When he corrected us, we called it arrogance.
When he withdrew in silence, we called it coldness.

And yet — he stayed.
He continued to celebrate Mass for us.
He continued to listen to our confessions.
He continued to love us, even when it wasn’t easy to love us back.

⸻

💭 We Forgot That Priests Carry Invisible Crosses

They carry the weight of every funeral, every broken marriage, every confession whispered in tears.
They are the first to arrive and the last to leave — yet often the first to be blamed when things go wrong.
They pray for everyone, yet few remember to pray for them.

And still, they keep going.
Because deep down, they believe that love is still worth it — that every “Father, bless us” is worth the exhaustion, the loneliness, the tears.

⸻

🕊️ Jesus Is Loving Us Through Them

When we neglect our priest, we neglect Christ who sent him.
When we fail to comfort him, we fail to comfort Jesus who carries our burdens through his hands.
When we forget to love him, we forget that he is God’s chosen channel of grace — broken, yes, but consecrated.

⸻

❤️ Let This Be Our Turning Point

Maybe it’s time to begin again.
To offer a smile. A cup of coffee. A simple “Salamat po, Father.”
To listen instead of criticize.
To lend a hand without being asked.
To see beyond the vestments and recognize the human being — fragile, hopeful, loved by God.

Because love that does not serve is only admiration.
And admiration without compassion is hollow.

⸻

🙏 Panalangin

Panginoon, patawarin Mo kami
sa mga pagkakataong naging manhid kami
sa bigat ng krus ng aming mga pari.
Turuan Mo kaming magmahal, hindi lang ng Simbahan,
kundi pati ng mga lingkod Mong nag-aalay ng buhay sa Simbahan.

Palambutin Mo ang aming mga puso,
upang sa halip na humusga, kami ay mag-alay ng tulong.
Sa halip na manahimik, kami ay magdasal.
Sa halip na manlamig, kami ay magmahal.

Amen. 🙏

10/10/2025

“Father, please pray for me.”

Marami sa atin ang sanay magsabi sa pari,
“Father, please pray for me.”
“Father, ipagdasal n’yo po ako.”
“Father, may problema po kami sa bahay.”

At napakaganda nito — dahil ito ay tanda ng tiwala, pananampalataya, at pagkilala na ang pari ay kasangkapan ng Diyos sa ating buhay.

Pero kailan naman kaya natin nasabi,
“Father, ako naman po ang magdarasal para sa inyo”?
Kailan natin tinanong, “Father, kamusta po kayo?”
Kailan natin ipinaalala sa kanila na hindi lang sila “tagapagdasal,” kundi tao ring may pangangailangan ng pagmamahal at pagdamay?

⸻

💒 Ang Pari: Tao Rin, Kapatid Natin

Ang pari ay hindi lamang tagapamagitan ng Diyos at tao—siya rin ay anak ng Diyos na tulad natin.
May mga gabing nag-iisa, may panahong napapagod, may bigat na di maibahagi.
Kaya’t marapat din na ating alalahanin: ang pari ay tao rin.

Kailangan din niyang maramdaman na siya ay mahalaga hindi lang dahil sa kanyang tungkulin, kundi dahil siya ay kapatid, kapamilya, kalakbay sa pananampalataya.
Ang simpleng pag-akay, pag-yakap, at pagdamay ay maaaring maging biyaya ng Diyos sa kanyang puso.

⸻

☕ Mga Simpleng Paraan ng Pagdamay

Hindi kailangang malaki ang gawin.
Minsan sapat na ang pag-upo sa tabi ng pari, ang pag-abot ng tasa ng kape, o ang pakikinig sa kanyang kuwento.
Iparamdam natin na may nakikinig din sa kanya — hindi lang siya ang nakikinig sa atin.

Pwede nating tanungin siya sa mga ganitong simpleng paraan:
• “Father, kamusta po kayo talaga?”
• “May gusto po ba kayong kainin? Ipagluluto ko po.”
• “Father, gusto n’yo po bang magkape muna bago kayo magmisa?”
• “Father, may maitutulong po ba ako sa gawain n’yo?”
• “Father, may kailangan po ba kayo ngayong linggo?”
• “Father, gusto n’yo po bang sumama sa amin mamaya, kahit simpleng salu-salo lang?”
• “Father, may gusto po ba kayong ipagdasal namin para sa inyo?”

Mga tanong na simple ngunit punô ng malasakit.
Dahil minsan, ang isang mabuting tanong ay nagiging kasangkapan ng Diyos para maramdaman ng pari na siya ay hindi nag-iisa.

⸻

🙏 Sama-sama sa Pananampalataya

Ang Simbahan ay hindi lamang mga pari o mga layko.
Ito ay pamilya — pamilya ng mga nagmamahalan, nagdadamayan, at nagdarasalan.
Kaya sa bawat pagkakataong sasabihin nating, “Father, please pray for me,”
sana’y masundan din ng,
“Father, ako rin po ay magdadasal para sa inyo.”

Sapagkat sa tunay na pamilya ng pananampalataya, ang panalangin ay hindi lang hinihingi, ito rin ay ibinibigay.

28/09/2025

Hamon ng Synodal na Paglilingkod sa Simbahan

Ang tunay na volunteerism ay hindi lamang pagbibigay ng oras at talento; ito ay pag-aalay ng sarili na may commitment, prudence, at punctuality.
Kahit walang sweldo, ang naglingkod ay nag-commit na “Narito ako, Panginoon, ipadala mo ako.” (Is 6:8).

Kung ikaw ay choir, hindi ka lang kakanta sa oras na dumating ka. Ang bawat nota ng awit—mula sa entrance song hanggang sa huling “Amen”—ay bahagi ng panalangin ng buong sambayanan. Hindi ito concert appearance; ito’y pagsamba.

Kung ikaw ay sacristan, hindi sapat na mag-bell ka o mag-insenso, tapos tatambay na lang sa sacristiya.
Kung ikaw ay lay minister, hindi tamang pagkatapos ng pagbasa ay aalis ka na.
Kung ikaw ay acolyte, hindi ka dapat sisipot lang kung kumunyon na.

Ang paglilingkod ay hindi pira-piraso. Ito’y buo.
Hindi lang tayo nagseserve—tayo ay nakikisamba.
• Hindi ka nagsisimba kung darating ka nang Gospel na.
• Hindi ka nagsisimba kung lalabas ka tuwing Homily.
• Hindi ka nagsisimba kung panay cellphone ang hawak habang nagmimisa.
• Hindi ka nagsisimba kung sisilip ka lang, ngunit wala sa oras at kabuuan ng misa.

Ang mission ay laging may kasamang commitment.
May kasamang paggalang sa nakatataas.
May kasamang punctuality, dahil ang Diyos ay karapat-dapat paghandaan, hindi binibigyan ng tira-tirang oras.

Isa ito sa mga hamon ng pagiging simbahan na naglalakbay nang sama-sama (synodal): ang pakikiisa, ang pagiging kaisa.
Kapag ikaw ay lingkod sa parokya, hindi ka hiwalay; hindi ka performer. Ikaw ay kabahagi ng buong sambayanan na sumasamba.

Sa huli, tandaan natin:
👉 Ang paglilingkod ay pagsamba. Ang pagsamba ay pag-ibig. At ang pag-ibig ay laging may kasamang sakripisyo at paninindigan.

Comes Tuus Synodalis

26/08/2026

26/08/2026

15/05/2026

25/02/2026

28/12/2025

16/10/2025

15/10/2025

14/10/2025

10/10/2025

28/09/2025

Address

Website

Alerts

Shortcuts

Share

Category

Listing takedown request