Hammad Sadal

Alhumdulilah

فقط نگاہ سے ہوتا ہے فیصلہ دل کا
نہ ہو نگاہ میں شوخی تو دلبری کیا ہے

علامہ محمد اقبال

کرتا ہے خوشامد بھی بڑے روب سے انور
مکھن بھی لگایا تو لگاتا ہے چھری سے

میں چار جماعتاں کی پڑھیاں
میں فتوے لاواں ہر اک تے
میں فتوے لاواں ہر اک تے
میں آپ مسیتی جاواں ناں
جے جاواں من ٹکاواں ناں
میں فتوے لاواں اوتھے وی
کدی وضو تے کدی نماز تے
کدی اُچی نیویں آواز تے
کدی منن یا نہ منن تے
ہتھ اُتے تھلے بنھن تے
میں فتوے لاواں ہر اک تے
کدی کافر آکھاں مولویاں نوں
کدی کعبہ آکھاں مولویاں نوں
میں فتوے لاواں اینہاں تے وی
کدی ٹوپی تے کدی داڑھی تے
گل چنگی یا گل ماڑی تے
کدی شہیداں تے کدی مریاں تے
کدی مناؤندے جمن ورھیاں تے
کدی جنگاں تے کدی جہاد تے
کدی دین دی ہُندی واد تے
میں فتوے لاواں ہر اک تے
کدی رسم آکھاں دین نوں
کدی دین آکھاں رسماں نوں
میں رب قرآن نوں من لیا
پر منیا چکن قسماں نوں
کدی عیداں تے شبراتاں تے
کدی جاگن والیاں راتاں تے
کدی زیراں تے کدی زبران تے
کدی مزاراں تے کدی قبراں تے
میں فتوے لاواں ہر اک تے
میں سُنی وہابی حنفی ہویا
میں مالکی شافعی حنبلی ہویا
میں سب کجھ ہویا
پر ہویا_ل نہ مسلمان
ایہہ میں جو چار کتاباں پڑھیاں
اپنے علم دیاں لاواں تڑیاں
ویلا میرے علم دا ٹھوٹھا جے
ہر فتوٰی میرا جھوٹھا جے
میں آپ تاں فرض نبھاواں نہ
دین دے نیڑے جاواں نہ
پر کافر آکھاں ہر اک نوں
میں فتوے لاواں ہر اک نوں

کاشف حباب

بلدا سُورج کہندا سی،

ہے کوئی میرے ورگا

نِکا جیا اِک دیوا بولیا،

شام پئی تے ویکھاں گے

کچھ اور بھی ہیں کام ہمیں اے غم جاناں
کب تک کوئی الجھی ہوئی زلفوں کو سنوارے

آئے تو یوں کہ جیسے ہمیشہ تھے مہربان
بھولے تو یوں کہ گویا کبھی آشنا نہ تھے

فیض احمد فیض

کُج اُنج وی راہواں اوکھیاں سَن
کُج گَل وِچ غم دا طَوق وی سی
کُج شہر دے لوک وی ظالم سَن
کُج مینوں مَرن دا شوق وی سی

منیر نیازی

‏ایک لمحے کی توجہ نہیں حاصل اس کی
اور یہ دل کہ اسے حد سے سوا چاہتا ہے
پروین شاکر

‏ہر کوئی یار نی ہوندا بُلھیا
کدی کلیاں بے کے سوچ تے سہی