FreeMount

Za nami bardzo ciekawy weekend w Warszawie i start w 20. Półmaratonie Warszawskim. Ten bieg przyniósł mnóstwo emocji, sporo śmiechu (który ostatnio był naprawdę potrzebny) i – co najważniejsze – świetne towarzystwo Dorotki, Grzegorza i mojego Artura, bez którego to wszystko nie smakowałoby tak samo.
Choć w mojej głowie wciąż numerem jeden pozostaje Silesia Marathon, to sama warszawska impreza zdecydowanie wskakuje wysoko w moim osobistym rankingu.
Było dobrze – może nie na maksa, bo pobiegłam trochę asekuracyjnie. Gdzieś z tyłu głowy krążyły myśli: co będzie, jak coś pójdzie nie tak? Jak znowu będzie za szybki start… a potem trudna walka do samej mety? Dlatego tym razem postawiłam na kontrolę i spokój. I chyba właśnie tego było mi trzeba.
Efekt? Półtorej minuty urwane względem poprzedniego startu, w dodatku w naprawdę komfortowym tętnie. Wiem, że mogłam biec trochę szybciej, ale ja ciągle się uczę. A dziś? Czuję się jak nowa, więc wszystko wskazuje na to, że treningi zdecydowanie nie poszły w las.
Trasa i atmosfera zrobiły swoje – choć dla mnie im głośniej, tym momentami bardziej przytłaczająco, to ogromnie doceniam, że tylu ludziom chciało się wyjść z domów i kibicować.
A to dopiero początek – już niedługo kolejne, większe wyzwanie… tym razem na dystansie 42 km.
Training in progress

Drodzy,
Dawid, syn naszego kolegi Rafała, potrzebuje dziś naszego wsparcia.
Kiedyś razem z Rafałem zdobywaliśmy Himalaje i Andy — dziś on staje przed znacznie trudniejszym wyzwaniem.

Jeśli ktoś z Was ma możliwość pomóc, będziemy ogromnie wdzięczni. Prosimy o wsparcie w imieniu naszym oraz Rodziców Dawida.
Każda pomoc ma znaczenie 💙🩷❤️

Na wózek dla Dawidka i Jego dalszą rehabilitację. – Wspieraj na Zrzutka.pl Dawid przyszedł na świat w lipcu 2019 roku, znacznie za wcześnie, bo już w 33. tygodniu ciąży. Od pierwszych chwil życia toczy nierówną walkę o sprawność. U chłopca zdiagnozowano mózgowe porażenie dziecięce oraz padaczkę. Dawid nie mówi, nie porusza się samodzielnie, a siedzenie w...

Tymczasem wczoraj w Tatrach ❤️
Bumerang 💪

13 lat temu (!!!) mój mąż z Adamem, Tomkiem i Maćkiem zdobyli zimą Broad Peak (8051m). ❤️🩷💙
Ale ten czas leci!
Po tym już nigdy nic nie było takie same.

🥳🎂🥳🎂🥳 Dzisiaj swoje urodziny obchodzi Krystian Durman - człowiek o subtelnej duszy – aktor, wrażliwy i otwarty na świat, który potrafi poruszyć serca innych. Krystian, niech każdy dzień przynosi Ci radość w drobnych chwilach, harmonię jak nepalskie dźwięki w powietrzu i inspiracje prowadzące ku spełnieniu marzeń. Niech Twoja pasja i wrażliwość nigdy nie gasną, a życie obdarza Cię miłością, uśmiechem i szczęściem w każdym geście. Aaaaaa! I niech Szprotka (pies typu pies) zawsze Cię słucha! 😃

Na zdjęciu Krystian razem ze swoją Agnieszką, osobą równie piękną i ciekawą ❤️

Mam farta w życiu, że otaczam się takimi ludźmi.

Krystian Durman 🩷

Fot. R. Małek KFG 2025r.

Ostanie godziny!
Zapraszam ❤️❤️❤️
Link w komentarzu 🙂

Lubię ludzi z pasją! ❤️
Pozdrowienia z Norwegii 💪💪❄️

Dobrze jest być częścią czegoś tak dobrego i wielkiego. Dzięki Wam wszystkim, którzy nam nawrzucali! Niech moc będzie z Wami 💪💪 a za rok gramy ponownie ❤️
Bo WOŚP to właśnie my!
❤️❤️

Ps. Dalej licytujemy ptaszki 🦅
Link w pierwszym komentarzu 🩷

❤️❤️

Nieustannie i zawsze! Do końca świata i jeden dzień dłużej! ♥️ WOŚP & FreeMount

Wczoraj byłam na Hibernacji po raz kolejny. I po raz kolejny wyszłam poruszona tak, jakby to był pierwszy raz. Ten spektakl wciąż głęboko na mnie działa.
Mnóstwo emocji. Wolność, która boli. Góry, które przyciągają i uzależniają. Bycie całym sobą. A w samym centrum — spektakularna gra Krystian Durmana — taka, przy której zaciera się granica między aktorem a Tomkiem. I to po raz trzeci. Krystian… On nie tylko gra — on otwiera coś niesamowitego w głowie. Zmienia sposób patrzenia, myślenia, czucia. I przy tym jest po prostu człowiekiem dobrym, uważnym i prawdziwym. Takim, przy którym chce się słuchać i być blisko.
Po spektaklu nie da się po prostu wyjść do domu. Zostaje się. W rozmowach, w myślach, w pytaniach bez odpowiedzi. Wczoraj rozmowy — a właściwie już dzisiaj — trwały do drugiej w nocy. Byli ludzie ważni. Był też Krystian i była ANu Solska-Mackiewicz, żona Tomka.

I teraz gdy siedzę i to piszę to mam mocne poczucie, że tej nocy poznałam Tomka tak naprawdę.

W Ani głosie. W geście. W spojrzeniu. W spokojnej barwie głosu. Tak zwyczajnie. Bez wielkich słów.

W dniu symbolicznym 25 stycznia.
A może nie odszedł — może w ten dzień przyszedł i został na zawsze?

Hibernacja nie kończy się wraz z oklaskami. Ona zostaje. I otwiera przestrzeń na spotkanie, na słuchanie, na bycie naprawdę blisko.

Macie szansę zobaczyć ten spektakl dzisiaj —Teatr Mały w Tychach, godz. 16:00 i 19:00.
Warto. Bardzo.