Ringo sportkolekcja

1976 Montreal - srebrny medal w biegu na 3000m z przeszkodami
1980 Moskwa - złoty medal w biegu na 3000m z przeszkodami
Bronisław Malinowski (ur. 4 czerwca 1951 w Nowem n. Wisłą, zm. 27 września 1981 w Grudziądzu) – polski lekkoatleta, biegacz. Największe sukcesy odnosił w biegu na 3000 metrów z przeszkodami, zdobywając w tej konkurencji dwa medale olimpijskie.
Życiorys
Bronisław Malinowski urodził się 4 czerwca 1951 roku w Nowem nad Wisłą jako syn Anastazego i Irene Malinowskich (z domu Dovell), która pochodziła ze Szkocji. Od 1958 uczęszczał do szkół w Buśni i Warlubiu. W 1968 rozpoczął naukę w ZSZ w Grudziądzu i jeszcze w tym samym roku przeniósł się do wieczorowego Samochodowego Technikum Mechanicznego w Grudziądzu, które ukończył w 1971. W 1968 rozpoczął również treningi w GKS „Olimpia” w Grudziądzu, a w 1977 uzyskał tytuł absolwenta AWF w Poznaniu.
Był mistrzem (1980 – Moskwa) i wicemistrzem (1976 – Montreal) olimpijskim i zdobywcą czwartego miejsca na igrzyskach w Monachium 1972 w biegu na 3000 m z przeszkodami. Dwukrotny mistrz Europy (1974 – Rzym i 1978 – Praga) na tym dystansie. 10-krotny mistrz Polski (cztery tytuły na 3000 metrów z przeszkodami, po trzy na 5000 metrów oraz w przełajach), w 1973 został halowym mistrzem kraju na 3000 metrów; 23 razy reprezentował Polskę w meczach międzynarodowych. 10 sierpnia 1972 wyrównał rekord Europy podczas mityngu w Warszawie na dystansie 3000 m z przeszkodami (8:22,2 s). Był również wicemistrzem świata w biegach przełajowych (1979). Do dziś do niego należą rekordy Polski na dystansach: 3000 m, 5000 m, 1 milę, 2 mile oraz 3000 m z przeszkodami.
27 września 1981 poniósł śmierć w wypadku samochodowym na moście w Grudziądzu. Około godziny 20:20 prowadzony przez niego samochód Audi 80 został uderzony przez nadjeżdżający z naprzeciwka samochód ciężarowy marki KAMAZ (jadący w kierunku szosy E16), który chwilę wcześniej ominął podążający w tym samym kierunku autobus PKS, lecz zatrzymany przed barierką sygnalizującą zwężenie jezdni[4]. Most został nazwany imieniem Bronisława Malinowskiego.
Pośmiertnie
Pomnik Bronisława Malinowskiego w Grudziądzu przed Stadionem Centralnym
Po śmierci został wyróżniony nagrodą Fair Play, medalem za zasługi dla miasta Grudziądza, Złotymi Kolcami, tytułem Honorowego Mistrza Sportu, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. 18 września 1996 Rada Miejska w Grudziądzu nadała Bronisławowi Malinowskiemu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Grudziądza. Jego imię nosi most w Grudziądzu, istnieje również Klub Szkół im. Bronisława Malinowskiego w całej Polsce. Jest patronem: Zespołu Szkół Publicznych w Osinie, Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 3 w Grudziądzu, Szkoły Podstawowej nr 47 w Bydgoszczy, Szkoły Podstawowej nr 12 w Tczewie, zespołu szkół samorządowych nr 2 w Boguszowie-Gorcach, Szkoły Podstawowej w Warlubiu, Zespołu Szkół w Bystrzycy k. Oławy, Szkoły Podstawowej nr 3 w Ścinawie (woj. dolnośląskie), Szkoły Podstawowej nr 3 w Działdowie, Szkoły Podstawowej nr 7 w Grudziądzu, Szkoły Podstawowej Nr 107 w Warszawie, Szkoły Podstawowej nr 1 w Woli k. Pszczyny, Szkoły Podstawowej w Małych Łunawach (gm. Chełmno), Szkoły Podstawowej nr 19 w Kędzierzynie-Koźlu oraz Szkoły Podstawowej w Chrustowie (woj. wielkopolskie). Od 1982 organizowane są biegi uliczne jego imienia. W niższych kategoriach biegów, biorą udział nawet dzieci. W latach 1982-2003 organizowano w Grudziądzu Memoriał Bronisława Malinowskiego.
Jego starszy brat, również lekkoatleta, Robert Malinowski, w latach 2006-2018 pełnił funkcję prezydenta miasta Grudziądza.
Rekordy życiowe
bieg na 800 metrów – 1:49,8 s. (4 września 1976, Warszawa)
bieg na 1000 metrów – 2:22,11 s. (1 czerwca 1979, Warszawa)
bieg na 1500 metrów – 3:37,42 s. (13 sierpnia 1978, Warszawa)
bieg na 1 milę – 3:55,40 s. (1976) – do 2019 rekord Polski
bieg na 2000 metrów – 5:02,6 s. (1976)
bieg na 3000 metrów – 7:42,4 s. (4 lipca 1974, Oslo) – rekord Polski
bieg na 2 mile – 8:17,8 s. (21 sierpnia 1974, Grudziądz) – najlepszy wynik w historii polskiej lekkoatletyki
bieg na 5000 metrów – 13:17,69 s. (5 lipca 1976, Sztokholm) – rekord Polski
bieg na 10 000 metrów – 28:25,19 s. (13 lipca 1974, Augsburg) – 7. wynik w historii polskiej lekkoatletyki
bieg na 3000 metrów z przeszkodami – 8:09,11 s. (28 lipca 1976, Montreal) – rekord Polski
Dorobek medalowy
Reprezentacja Polska
Igrzyska olimpijskie
złoto Moskwa 1980 lekkoatletyka
(Bieg na 3000 m z przeszkodami)
srebro Montreal 1976 lekkoatletyka
(Bieg na 3000 m z przeszkodami)
Mistrzostwa Europy
złoto Rzym 1974 Bieg na 3000 m z przeszkodami
złoto Praga 1978 Bieg na 3000 m z przeszkodami
Mistrzostwa Europy juniorów
złoto Paryż 1970 Bieg na 2000 m z przeszkodami

Livio Berruti (ur. 19 maja 1939 w Turynie, zm. 9 sierpnia 2026 tamże) – włoski lekkoatleta sprinter, mistrz olimpijski.
Startował w trzech igrzyskach olimpijskich, za każdym razem w biegu na 200 m i w sztafecie 4 × 100 metrów. Największy sukces odniósł w swym pierwszym starcie na igrzyskach olimpijskich w 1960 w Rzymie, gdzie na 200 m niespodziewanie najpierw wyrównał w półfinale ówczesny rekord świata wynikiem 20,5 s, a następnie zwyciężył w finale zdobywając złoty medal (także z czasem 20,5 s). Na tych samych igrzyskach zajął 4. miejsce w sztafecie 4 × 100 m.
Na igrzyskach olimpijskich w 1964 w Tokio zajął 5. miejsce w finale biegu na 100 m, a w sztafecie 4 × 100 m był siódmy. Podobnie siódmy był w sztafecie 4 × 100 m na igrzyskach olimpijskich w 1968 w Meksyku, a na 200 m odpadł w ćwierćfinale.
Zwyciężył w biegach na 100 m i na 200 m na letniej uniwersjadzie w 1959 w Turynie, a na uniwersjadzie w 1963 w Porto Alegre zdobył brązowe medale na tych dystansach. Na mistrzostwach Europy w 1966 w Budapeszcie zajął 7. miejsce w finale biegu na 200 m.
Złoty medalista igrzysk śródziemnomorskich z 1963 w biegu na 200 m z czasem 21,1 s i srebrny w biegu na 100 m z czasem 10,6 s.
Był mistrzem Włoch na 100 m i 200 m od 1957 do 1962, a na 200 m także w 1965 i 1968.

Odznaczenia
Ufficiale Orderu Zasługi Republiki Włoskiej – 1975
Cavaliere Orderu Zasługi Republiki Włoskiej – 1960

Rekordy życiowe:
100 m – 10,2 s. (1960)
200 m – 20,62 s. (1960)

Kazimierz Franciszek Zimny (ur. 4 czerwca 1935 w Tczewie, zm. 30 czerwca 2022) – polski lekkoatleta, długodystansowiec, medalista olimpijski i mistrzostw Europy.
Był jednym z czołowych długodystansowców „Wunderteamu” (obok Zdzisława Krzyszkowiaka, Jerzego Chromika, Stanisława Ożoga i Mariana Gerarda Jochmana). Dwukrotnie brał udział w letnich igrzyskach olimpijskich. Podczas XVI Letnich Igrzysk Olimpijskich w Melbourne w 1956 roku nie ukończył biegu na 5000 m wskutek pęknięcia kości nogi. Natomiast podczas XVII Letnich Igrzysk Olimpijskich w Rzymie w 1960 roku zdobył brązowy medal na tym samym dystansie (startował też na 10 000 m, bez powodzenia).
Sukcesami zakończyły się też jego starty na mistrzostwach Europy. Podczas VI Mistrzostw Europy w Sztokholmie w 1958 roku został srebrnym medalistą na 5000 m (za Zdzisławem Krzyszkowiakiem). Powtórzył ten wyczyn na tym samym dystansie podczas VII Mistrzostw Europy w Belgradzie w 1962 roku.
Był mistrzem Polski na 1500 m w 1956 roku, na 5000 m w 1960, 1965 i 1966 roku oraz w biegach przełajowych na 8 km (w 1964 roku) i 6 km (w 1966 i 1967 roku). Kilkakrotnie bił rekordy Polski.
Czterokrotnie znalazł się w dziesiątce najlepszych polskich sportowców w Plebiscycie Przeglądu Sportowego: w 1959 roku był 6., w 1960 roku był 9., w 1961 roku był znów 6., a w 1962 roku zajął 7. miejsce.
Rekordy życiowe:
Bieg na 800 m – 1.52,0
Bieg na 1500 m – 3.44,7
Bieg na 3000 m – 7.54,6
Bieg na 5000 m – 13.44,4
Bieg na 10 000 m – 28.46,0
Jeszcze w trakcie kariery został trenerem. Jest doktorem nauk o kulturze fizycznej. W 2013 roku uzyskał godność Członka Honorowego Stowarzyszenia Biegający Tczew, a w 2015 roku Urząd Miasta Tczewa nadał mu wyróżnienie Honorowy Obywatel Miasta Tczewa.

Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
brąz Rzym 1960 lekkoatletyka
(bieg na 5000 m)
Mistrzostwa Europy
srebro Sztokholm 1958 bieg na 5000 m
srebro Belgrad 1962 bieg na 5000 m

Był jednym z czołowych długodystansowców „Wunderteamu” (obok Zdzisława Krzyszkowiaka, Jerzego Chromika, Stanisława Ożoga i Mariana Gerarda Jochmana). Dwukrotnie brał udział w letnich igrzyskach olimpijskich. Podczas XVI Letnich Igrzysk Olimpijskich w Melbourne w 1956 roku nie ukończył biegu na 5000 m wskutek pęknięcia kości nogi. Natomiast podczas XVII Letnich Igrzysk Olimpijskich w Rzymie w 1960 roku zdobył brązowy medal na tym samym dystansie (startował też na 10 000 m, bez powodzenia).
Sukcesami zakończyły się też jego starty na mistrzostwach Europy. Podczas VI Mistrzostw Europy w Sztokholmie w 1958 roku został srebrnym medalistą na 5000 m (za Zdzisławem Krzyszkowiakiem). Powtórzył ten wyczyn na tym samym dystansie podczas VII Mistrzostw Europy w Belgradzie w 1962 roku.
Był mistrzem Polski na 1500 m w 1956 roku, na 5000 m w 1960, 1965 i 1966 roku oraz w biegach przełajowych na 8 km (w 1964 roku) i 6 km (w 1966 i 1967 roku). Kilkakrotnie bił rekordy Polski.
Czterokrotnie znalazł się w dziesiątce najlepszych polskich sportowców w Plebiscycie Przeglądu Sportowego: w 1959 roku był 6., w 1960 roku był 9., w 1961 roku był znów 6., a w 1962 roku zajął 7. miejsce.
Rekordy życiowe:
Bieg na 800 m – 1.52,0
Bieg na 1500 m – 3.44,7
Bieg na 3000 m – 7.54,6
Bieg na 5000 m – 13.44,4
Bieg na 10 000 m – 28.46,0
Jeszcze w trakcie kariery został trenerem. Jest doktorem nauk o kulturze fizycznej. W 2013 roku uzyskał godność Członka Honorowego Stowarzyszenia Biegający Tczew, a w 2015 roku Urząd Miasta Tczewa nadał mu wyróżnienie Honorowy Obywatel Miasta Tczewa.
Dorobek medalowy
Reprezentacja Polska
Igrzyska olimpijskie
brąz Rzym 1960 lekkoatletyka
(bieg na 5000 m)
Mistrzostwa Europy
srebro Sztokholm 1958 bieg na 5000 m
srebro Belgrad 1962 bieg na 5000 m

Ester Ledecká (ur. 23 marca 1995 w Pradze) – czeska snowboardzistka oraz narciarka alpejska. Mistrzyni olimpijska w narciarstwie alpejskim i snowboardzie. Pierwsza kobieta, która na jednych zimowych igrzyskach zdobyła złote medale w dwóch różnych dyscyplinach. Trzykrotna mistrzyni świata w snowboardzie oraz czterokrotna zdobywczyni Pucharu Świata w snowboardzie.

Dorobek medalowy
Reprezentacja Czechy
Narciarstwo alpejskie
Igrzyska olimpijskie
złoto Pjongczang 2018 narciarstwo alpejskie
(supergigant)
Mistrzostwa świata
brąz Saalbach 2025 zjazd
Puchar Świata (Zjazd)
2. miejsce
2019/2020
3. miejsce
2021/2022
Puchar Świata (Superkombinacja)
3. miejsce
2019/2020

Snowboarding
Igrzyska olimpijskie
złoto Pjongczang 2018 snowboarding
(PGS)
złoto Pekin 2022 snowboarding
(PGS)
Mistrzostwa świata
złoto Kreischberg 2015 PSL
złoto Sierra Nevada 2017 PGS
złoto Engadyna 2025 PGS
srebro Sierra Nevada 2017 PSL
srebro Engadyna 2025 PSL
Mistrzostwa świata juniorów
złoto Erzurum 2013 PSL
złoto Erzurum 2013 PGS
Puchar Świata (PAR)
Kryształowa Kula
2015/2016
Kryształowa Kula
2016/2017
Kryształowa Kula
2017/2018
Kryształowa Kula
2018/2019
2. miejsce
2013/2014
3. miejsce
2014/2015
Puchar Świata (PSL)
2. miejsce
2013/2014
2. miejsce
2015/2016
2. miejsce
2016/2017
3. miejsce
2023/2024
Puchar Świata (PGS)
Mała Kryształowa Kula
2015/2016
Mała Kryształowa Kula
2017/2018
Mała Kryształowa Kula
2018/2019
2. miejsce
2014/2015
3. miejsce
2013/2014
3. miejsce
2016/2017

Bruce Robert Baumgartner (ur. 2 listopada 1960 w Haledon w stanie New Jersey) – najbardziej utytułowany amerykański zapaśnik w stylu wolnym. Czterokrotny medalista olimpijski, w tym dwa razy złoty. Dziewięć razy na podium Mistrzostw Świata. Trzykrotny złoty medalista mistrzostw świata, igrzysk i mistrzostw panamerykańskich. Po zakończeniu kariery trener zapasów. Od 1997 roku pełni funkcję Director of Athletics na Edinboro University of Pennsylvania. Siedmiokrotny zdobywca Pucharu Świata w 1984, 1986, 1989, 1990, 1991, 1994, 1997. Cztery razy drugie miejsce w 1982, 1988, 1993, 1995. Wygrał uniwersjadę w 1981 roku.