Kamila Nowowiejska - fitness coach

🌟A Ty – jak budujesz swój 2026?🌟
Ze schematu czy z serca?

Z tym pytaniem przyszliśmy na warsztat „WcieleŚNIEnie Mapy Marzeń”. Nie jako hasłem, ale jako punktem wyjścia do pracy z tym, co naprawdę dzieje się pod spodem. Bo zanim zaczniemy coś tworzyć, warto zobaczyć, co w nas jeszcze trzyma stare schematy i blokady.

Manifestacja nie zaczyna się od wizji przyszłości, tylko od gotowości, żeby zajrzeć do środka - do miejsc zapisanych w ciele, w naszej podświadomości, w doświadczeniach, które wciąż mają wpływ na nasze decyzje. Ciało zawsze pokazuje prawdę — czasem delikatnie, czasem bardzo wyraźnie.

Podczas warsztatu pracowaliśmy z intencją rozumianą jako wewnętrzne ustawienie, a nie deklarację. Wchodziliśmy w przestrzeń serca i słuchaliśmy sygnałów płynących z ciała, pozwalając temu, co nieaktualne, stopniowo się rozpuszczać. Dopiero z tego miejsca to, co się pojawiło, trafiało na papier. Moment przełożenia wewnętrznego doświadczenia na słowa i obrazy był dla wielu osób bardzo poruszający.
Jak powiedział jeden z uczestników:
„Słowa, które siedzą w głowie, kiedy trafiają na papier, zaczynają naprawdę działać.”

To był spokojny, ale głęboki proces. Dobry czas na stworzenie Mapy Marzeń, ale też osobistej afirmacji na ten rok — takiej, która nie wynika z presji ani potrzeby kontroli, tylko z wewnętrznej zgody.

➡️ Jeśli czujesz, że chcesz budować swój 2026 bliżej siebie, z większą uważnością na to, co w Tobie żywe, zapraszam Cię wraz z Maciejem Czernickim na kolejny warsztat już w najbliższą sobotę – 17.01.

Do zobaczenia ❤

p.s. więcej informacji w wiadomości prywatnej

➡️ Ile razy było tak, że 1️⃣ STYCZNIA wchodzisz w tryb „teraz to ja”?

Nowy plan…
Nowa energia…
Nowe postanowienia…

I od razu grubo: 3–4 treningi w tygodniu, zero słodyczy, zero alkoholu, wstaję o 6:00, wracam do formy w miesiąc.
A potem… życie robi swoje. Jeden gorszy tydzień, jedna przerwa, jeden „nie mam dziś siły” i w głowie pojawia się myśl: „no trudno, znowu nie wyszło, odpuszczam”.

Tylko, że to rzadko jest historia o braku silnej woli. To częściej historia o tym, że startujemy z wielkim celem, ale bez uwzględnienia tego, jak działa nasz umysł w procesie zmiany.

Styczeń w klubach fitness wygląda jak premiera nowego sezonu serialu: tłum, mnóstwo energii, postanowienia i to charakterystyczne spojrzenie „od dziś już naprawdę”. A potem przychodzi luty i robi się spokojniej, więcej miejsca na sali i na siłowni. Na poziomie racjonalnym wszystko się zgadza - ruch wspiera zdrowie, sylwetkę, sen, odporność na stres i pewność siebie. Wiesz to bardzo dobrze. Tyle że człowiekiem nie rządzi sama wiedza, tylko automatyczne mechanizmy, Twoja podświadomość.

👉 Twój mózg ma prosty priorytet: poczucie bezpieczeństwa i oszczędzanie energii. A trening bywa dla niego jak alarm: wysiłek, zadyszka, niewygoda, porównywanie się… czasem też stare wspomnienia, kiedy ruch kojarzył się z oceną albo wstydem. Jeśli w tle działają przekonania: „to nie dla mnie”, „i tak nie wytrwam”, „100%, albo wcale” — system ochronny włącza hamulec. Nie dlatego, że jesteś słaba, ale dlatego, że psychika wybiera to, co znane i przewidywalne.

👉 Drugi mechanizm jest jeszcze bardziej podstępny: presja ukryta w słowie „powinnam”.„Powinnam ćwiczyć” brzmi jak obowiązek, a obowiązek często uruchamia opór. Zamiast lekkości pojawia się ciężar. I wtedy trening zaczyna przegrywać z tym, co daje ulgę od razu: kanapą, jedzeniem, ekranem. Trening nagradza z opóźnieniem, a mózg bardzo lubi „tu i teraz”.

👉 Do tego często dokładamy plan dla idealnej wersji siebie — tej wyspanej, spokojnej, zrelaksowanej i z luźnym grafikiem. Ambitnie.. tylko że dla układu nerwowego to komunikat: „będzie trudno i długo”. A gdy dochodzi stres, niewyspanie, napięty grafik i przeciążenie, organizm robi to, co potrafi najlepiej, czyli chroni zasoby. I nawet najlepsze postanowienie przegrywa z Twoją biologią.

👉 Co działa zamiast tego?
Napewno nie większa presja, tylko mądrzejsza strategia: budowanie nawyku na bezpieczeństwie i powtarzalności.
Nawyki nie powstają z heroizmu. Powstają z tego, że potrafisz do nich wracać. Są powtarzalne, nawet bym powiedziała przewidywalne. Czasem najlepszym startem jest coś prostego i realnego: 10–15 minut ruchu, spacer, krótka mobilizacja, rozciąganie po przebudzeniu. To nie jest „mało”. To jest sygnał dla Twojego mózgu: „umiem dotrzymywać obietnic wobec siebie”. A z tego rodzi się tożsamość. I dopiero wtedy aktywność zaczyna działać jak mycie zębów — nie jako projekt „od poniedziałku”, tylko jako normalny element dbania o siebie.

👉 Jeśli więc jesteś w miejscu „wiem, że warto, ale nie robię”, zamiast pytać „co ze mną nie tak”, lepiej zapytać: przed czym ja się teraz chronię, co mnie blokuje? Zmęczenie? Ocena? Rozczarowanie? Presja, że jeśli zacznę, to już zawsze i na sto procent?

Kiedy to nazwiesz, łatwiej dobrać strategię: obniżyć próg wejścia, mieć wersję na gorszy dzień i wracać po przerwie bez poczucia winy.

Nowy rok jest dobrym momentem, żeby zacząć. Ale jeszcze lepszy jest moment, w którym przestajesz się cisnąć, a zaczynasz siebie prowadzić — z szacunkiem do tego, jak naprawdę działa człowiek.

A Ciebie co najczęściej blokuje przed regularnym treningiem: brak czasu, zmęczenie, presja, czy przekonanie „to nie dla mnie”?

Daj znać w komentarzu. 😉