Arnon's Work

๑๓ เกียรติและอัปยศย่อมทำให้หวั่นไหว ทุกข์ใหญ่คือร่างกายของตน เกียรติเป็นของต่ำ ได้มาก็หวั่น เสียก็หวั่น ที่มีทุกข์เพราะมีร่างกาย ไร้ร่างกาย ทุกข์อยู่ที่ไหน ผู้ให้เกียรติตนเท่าโลก ย่อมรับโลกได้ ผู้รักตนเหมือนรักโลก ย่อมฝากโลกไว้ได้

๑๒ ห้าสีทำให้ตาบอด ห้าเสียงทำให้หูหนวก ห้ารสทำให้ลิ้นเสีย การล่าทำให้ใจคลั่ง ของหายากทำให้คนชั่ว ปราชญ์จึงสนใจท้อง ไม่สนใจตา ทิ้งสิ่งหนึ่ง รับอีกสิ่ง

๑๑ ซี่ล้อสามสิบรวมที่ดุมเดียว ความว่างของดุมทำให้ล้อใช้ได้ ปั้นดินเป็นภาชนะ ความว่างทำให้บรรจุได้ เจาะประตูทำห้อง ความว่างทำให้อยู่ได้ สิ่งที่มีให้คุณ ก็เพราะสิ่งที่ไม่มีให้ประโยชน์

๑๐ ประคองวิญญาณและกายเป็นหนึ่ง ไม่แยกได้ไหม ผ่อนลมหายใจนุ่มเหมือนทารก ได้ไหม ชำระกระจกล้ำลึกให้ใส ได้ไหม รักประชาปกครองโดยไม่ใช้ความรู้ ได้ไหม เข้าใจสรรพสิ่งโดยไม่ใช้ปัญญา ได้ไหม ให้กำเนิดโดยไม่ครอบครอง กระทำโดยไม่อวด เป็นใหญ่โดยไม่บังคับ นี่คือคุณธรรมล้ำลึก

๙ ถือถ้วยจนเต็ม สู้วางลงไม่ได้ ลับมีดจนคม คมนั้นไม่อยู่นาน ทองหยกเต็มห้อง ไม่มีใครรักษาไว้ได้ ร่ำรวยแล้วจองหอง ย่อมก่อโทษตน สำเร็จแล้วถอย คือวิถีแห่งฟ้า

๘ คุณงามสูงสุดเหมือนน้ำ ให้ประโยชน์โดยไม่แย่ง อยู่ในที่คนรังเกียจ จึงใกล้เต๋า อยู่ในที่ต่ำ ใจลึก ให้ด้วยเมตตา พูดด้วยสัจจะ ปกครองด้วยระเบียบ ทำงานด้วยความสามารถ เคลื่อนตามเวลา เพราะไม่แย่ง จึงไม่มีใครตำหนิ

๗ ฟ้าอยู่ยาว ดินอยู่นาน เพราะไม่ได้อยู่เพื่อตน จึงอยู่ได้นาน ปราชญ์ก็เช่นกัน ถอยตนไปข้างหลัง กลับได้อยู่ข้างหน้า ทอดทิ้งตน กลับได้รักษาตน เพราะไร้ตัวตน จึงสมบูรณ์ในตัวตน

๖ จิตวิญญาณแห่งหุบเขาไม่ตาย เรียกว่ามารดาอันลี้ลับ ประตูของมารดานั้นคือรากฟ้าดิน ต่อเนื่องไม่ขาด ใช้ไม่รู้เหนื่อย

๕ ฟ้าดินไม่มีเมตตา มองสรรพสิ่งเป็นหุ่นฟาง ปราชญ์ไม่มีเมตตา มองผู้คนเป็นหุ่นฟาง ระหว่างฟ้าดินเหมือนเครื่องสูบลม ว่างแต่ไม่หมด ยิ่งเคลื่อนยิ่งไม่จบ พูดมากย่อมจน สู้รักษาความว่างไม่ได้

๔ เต๋าว่างเปล่า ใช้ไม่มีวันเต็ม ลึกล้ำราวบรรพชนของสรรพสิ่ง ทำให้คมหลู่ คลายยุ่งเหยิง กลมกลืนกับแสง รวมกับธุลี สงบราวกับมีอยู่ ข้าไม่รู้มันเป็นลูกของใคร ดูเหมือนมีก่อนเทพ