05/10/2026
รายการที่ค้างมาเป็นปี กำลังบอกอะไรเรา
เมื่อวานผมอ่านบทความหนึ่งเรื่องรายการสิ่งที่ต้องทำครับ
อ่านจบแล้วผมก็เปิดรายการของตัวเองดู
ยาวเหยียดเหมือนเดิม
หลายข้อถูกเลื่อนออกไปเรื่อยๆ จากวันนี้เป็นพรุ่งนี้ จากพรุ่งนี้เป็นอาทิตย์หน้า
และมีบางข้อ ที่อยู่ตรงนั้นมาเป็นปีแล้ว
ผมนั่งมองมันอยู่พักหนึ่ง แล้วถามตัวเองตรงๆ เลยครับ
นี่มันหมายความว่าอะไรกันแน่
ผมว่าผมไม่ได้ขี้เกียจ งานที่ต้องส่งคนอื่นผมทำเสร็จตลอด งานประจำไม่เคยหลุด
แต่ข้อที่ค้างนานที่สุด กลับเป็นเรื่องของตัวเองทั้งนั้น
ผมเลยลองไล่ดูทีละข้อ แล้วถามว่าทำไมมันถึงยังไม่ถูกทำ
ผมพบว่าคำตอบที่ได้ แบ่งออกเป็นสี่แบบครับ
แบบแรก มันไม่ใช่งาน มันคือความฝัน
บางข้อใหญ่เกินกว่าจะทำเสร็จในหนึ่งวัน มันเลยอยู่ในรายการแบบไม่มีวันถูกติ๊ก เพราะผมไม่เคยหั่นมันให้เล็กพอที่จะเริ่มได้
บทความที่ผมอ่านบอกไว้ดีมากครับ ว่า "จัดบ้าน" ไม่มีใครรู้จะเริ่มตรงไหน แต่ "คัดเสื้อผ้าหนึ่งชั้น" ลงมือได้ทันที
แบบที่สอง มันคือสิ่งที่ผมคิดว่าควรทำ ไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากทำ
บางข้ออยู่ในรายการเพราะใครสักคนบอกว่าดี เพราะคนวัยเดียวกันเขาทำกัน หรือเพราะเคยตั้งใจไว้เมื่อนานมาแล้ว
แต่ใจจริงของวันนี้ อาจไม่ได้อยากทำมันแล้วก็ได้
ข้อแบบนี้เลื่อนไปกี่ปีก็ไม่ได้ทำครับ เพราะไม่มีแรงอะไรดึงมันออกมาเลย
แบบที่สาม ผมกลัวมัน
บางข้อพอจะเริ่มทีไร ใจมันวิ่งไปหาผลลัพธ์ก่อน ถ้าทำแล้วไม่ดีล่ะ ถ้าคนไม่ชอบล่ะ ถ้าเริ่มแล้วไปต่อไม่ไหวล่ะ
ปล่อยไว้ในรายการ อย่างน้อยมันก็ยังเป็นแค่ความเป็นไปได้
แบบที่สี่ ผมนั่งเงียบอยู่นานกว่าจะยอมเขียนออกมา
บางข้อ ผมไม่ได้ทำ เพราะลึกๆ ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับมัน
ไม่คู่ควรจะได้ทำสิ่งนั้น ไม่คู่ควรจะได้เป็นคนแบบนั้น ไม่คู่ควรจะได้มีชีวิตแบบที่เขียนไว้
มันแปลกนะครับ
เพราะงานของคนอื่น ผมไม่เคยตั้งคำถามแบบนี้เลย ใครขอให้ช่วย ผมช่วยเต็มที่ ใครมาคุยด้วย ผมเชื่อในตัวเขาเต็มร้อย
แต่พอเป็นความฝันของตัวเอง ผมกลับเป็นคนแรกที่สงสัยในตัวเอง
ข้อแบบนี้แหละครับที่ค้างนานที่สุด ผมว่าเพื่อน ๆ ก็คงมีเหมือนกัน
เพราะต่อให้หั่นให้เล็กแค่ไหน ถ้าใจยังรู้สึกว่าไม่สมควรได้ มันก็ไม่ถูกเริ่มอยู่ดี
พอไล่มาถึงตรงนี้ ผมเข้าใจอะไรบางอย่างครับ
รายการที่ค้างนาน ไม่ได้บอกว่าเราขี้เกียจ
มันบอกว่าเรายังไม่ได้ตัดสินใจอะไรบางอย่าง
ยังไม่ได้หั่นให้เล็ก ยังไม่ได้ยอมรับว่าไม่อยากทำแล้ว ยังไม่กล้าเริ่ม หรือยังไม่อนุญาตให้ตัวเองได้มีสิ่งนั้น
และการปล่อยไว้แบบนั้น มีราคาที่เราจ่ายทุกวันโดยไม่รู้ตัว
คือความรู้สึกผิดเล็กๆ ทุกครั้งที่เปิดรายการ
บทความที่ผมอ่าน มีนักจิตบำบัดเตือนไว้ว่า รายการที่ยาวเกินไปอาจกลายเป็นหลักฐานไว้ตำหนิตัวเอง
ผมอ่านแล้วรู้เลยว่า ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียว
ช่วงนี้ผมเลยกำลังทดลองเปลี่ยนวิธีคิดของตัวเองอยู่ครับ
ผมเลิกรอให้หายกลัวก่อน แล้วค่อยเริ่ม
เพราะถ้ารอแบบนั้น บางข้อคงค้างไปอีกสิบปี
ผมลองทำทั้งที่ยังกลัวอยู่ ยอมให้มันออกมาไม่ดีในครั้งแรก
และที่ยากที่สุด คือยอมรับว่าเมื่อเราลงมือทำอะไรสักอย่าง ก็จะมีคนติ มีคนไม่เห็นด้วย มีคนมองว่าไม่ใช่
ก่อนหน้านี้ผมใช้รายการเป็นที่หลบคำตำหนิครับ
ตราบใดที่ยังไม่ได้ทำ ก็ยังไม่มีใครวิจารณ์ได้
แต่ตอนนี้ผมเริ่มเห็นว่า คำตำหนิจากคนอื่นยังเจ็บน้อยกว่า ความรู้สึกที่เราตำหนิตัวเองทุกเย็นที่เปิดรายการแล้วเห็นข้อเดิมยังอยู่ที่เดิม
ส่วนข้อที่ผมรู้สึกว่าไม่คู่ควร ผมยังไม่ได้ลบมัน
ผมแค่เขียนไว้ข้างๆ ว่า ความคู่ควรไม่ได้มาจากการทำสำเร็จก่อน
มันมาจากการที่เรายอมให้ตัวเองลองเริ่ม
ยังไม่รู้ว่าการทดลองนี้จะไปได้ไกลแค่ไหนครับ
แต่อย่างน้อยรายการของผมตอนนี้ เริ่มมีข้อที่ค้างมานาน ถูกขยับเป็นครั้งแรก
แล้วเพื่อน ๆ ล่ะครับ ในรายการของคุณ มีข้อไหนที่ค้างอยู่นานที่สุด
และถ้าถามตัวเองตรง ๆ มันค้างเพราะใหญ่เกินไป เพราะไม่ได้อยากทำแล้ว เพราะกลัว หรือเพราะลึก ๆ คุณรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควร 😀
ที่มาแนวคิด: Sammy Gecsoyler, The Guardian, 4 ตุลาคม 2026
พื้นที่แบ่งปันความรู้ แรงบันดาลใจ และการเรียนรู้ตลอดชีวิต
