Qian Kun Xinyi Taiji School

Last Sunday after class, a student asked me: “Why are you reluctant to accept students with prior Qigong experience?”

While I have addressed this question concisely on numerous occasions, given that the inquirer is an intellectual with a systematic mindset, I chose to offer a deeper explanation grounded in underlying causal factors. Below is the essence of my response (expanded for clarity and broader context):

“Every human being operates on an underlying foundational belief system. Some lean toward materialism, others toward idealism, naturalism, or theism. This foundational premise dictates how an individual navigates every facet of life.”

“Naturally, individuals who identify with a seemingly rational philosophy or religion often assimilate notions from divergent paths. For instance, Daoism—originally rooted in naturalism—eventually incorporated theistic elements in certain lineages. Conversely, certain theistic traditions that revere the divine without feeding the ego closely resemble naturalism.”

“Regardless of the school of thought, what truly matters is not the external label, but the method of practice. Buddhism, for example, emphasizes self-reliance within the frameworks of naturalism and idealism; in this sense, Chinese Chan (Zen) Buddhism arguably preserved the essence of original teachings more faithfully than modern Thai Theravada.”

“In Thailand, Buddhism has largely shifted toward theism, creating rigid spiritual hierarchies. The Buddha and the Arahants are viewed as sacred, unreachable icons, rather than human beings who elevated and transformed themselves through rigorous self-cultivation.”

“When one begins with a mindset that undermines self-efficacy, success is attributed entirely to external factors—such as good fortune in finding an exceptional master, having the backing of a prestigious lineage, social standing, past karma, accumulated merit, serendipity, or spiritual prestige—while overlooking one’s own innate potential.”

“This mindset manifests in two polarized behaviors: those obsessed with lineage, who idolize external pedigree to the point of neglecting practical self-development, and those who dismiss lineage entirely as irrelevant. Both extremes stem from assigning arbitrary hierarchies to things beyond their grasp. Though their reactions appear polar opposites, they share the exact same underlying premise: ...believing they are superior to others based on these comparative hierarchies...”

“The practice of Taijiquan, like any authentic discipline, is the cultivation of body and mind through diligent effort. Diligence is not something a lineage can hand to you. Conversely, lacking a structured lineage leaves that effort without direction or foundation. Ultimately, everything hinges solely on oneself—on whether one seeks the right knowledge and invests the necessary labor.”

“Qigong, on the other hand, often departs radically from this principle right from the outset. It begins with the premise that there is an elusive energy which, once accessed, will bestow immense benefits. This energy is pursued through standing passively for extended periods, inducing trance-like states, or mentally directing internal flow. Some schools go so far as to make grandiose claims that one requires frequent ‘energetic attunements’ from a master to prevent power from dissipating.”

“These practices are not difficult to learn and feel undeniably real in one’s subjective perception. Yet subjective reality and illusion hold the same functional value here: Qigong is much like a dream, which, real as it may feel, belongs to an entirely different realm from waking reality. For example, one may genuinely feel energy circulating, but if that energy cannot exert physical force, it is virtually non-existent. Even in healing, many confuse pleasant sensations with genuine physical remediation, mistaking subjective well-being for actual physiological transformation.”

“When such practitioners transition to authentic internal cultivation (Neigong), they encounter physical stretching, tangible pain, and the arduous demand of maintaining mental composure amidst physical suffering. These physical realities directly contradict the core premises of Qigong and modern ‘relaxation-only’ Taiji.”

“For long-time Qigong practitioners reaching this juncture, the experience mirrors that of substance withdrawal. The mind instinctively craves the ease of familiar habits because the new discipline demands far greater endurance—yet it is an endurance entirely worth undertaking if one perseveres.”

“Most who cannot endure this threshold inevitably abandon the practice. This is why seasoned Qigong practitioners rarely survive traditional Taijiquan. It is fundamentally no different from placing a devotee of one faith into the religious rituals of another.”

“Those who have practiced Qigong for years without developing either external structure or internal power often seek external validation to inflate the ego—much like wearing ornamental jewelry to feel wealthy. A true Gongfu practitioner, however, cultivates genuine self-reliance—akin to building lasting financial security through honest, rigorous work to sustain a fulfilled life into old age.”

“A slight divergence at the foundation leads to entirely different destinations.”

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา มีผู้เรียนท่านหนึ่งได้ถามผมหลังเลิกคลาสว่า "ทำไมผมถึงไม่อยากรับคนที่เคยฝึกชี่กงมาก่อน?"

จริงๆเรื่องนี้เคยอธิบายบ่อยครั้งในแง่มุมที่กระชับ แต่เนื่องจากครั้งนี้ผู้ที่ถามเป็นปัญญาชนและคิดเป็นระบบ ผมจึงตอบไปในแง่มุมที่ลึกซึ้งในเรื่องของเหตุปัจจัย เนื้อหาดังต่อไปนี้(ข้อความข้างล่าง มีเพิ่มเติมให้สมบูรณ์ เพื่อเหมาะกับคนทั่วไป)

"มนุษย์ทุกคนที่ฐานของความเชื่อยืนพื้นอยู่เสมอ บางคนเป็นวัตถุนิยม บางคนเป็นจิตนิยม บางคนเป็นธรรมชาตินิยม บางคนเป็นเทวนิยม ฐานความเชื่อนั้นเชื่อมโยงคนๆนั้นเข้ากับวิธีการใช้ชีวิตในทุกแง่มุม"

"แน่นอนว่า คนที่ติดป้ายตัวเองว่าเป็นศาสนาหรือลัทธิความเชื่อที่ดูมีเหตุผล บางทีก็เอาความเชื่อของแนวทางอื่นมาปะปน เช่น ปรัชญาเต๋าที่เดิมทีเป็นธรรมชาตินิยม แต่บางสายก็เชื่อมโยงไปเข้ากับเทวนิยม ในทางกลับกันเทวนิยมบางสาย หากนับถือเทวะแบบไม่ส่งเสริมอัตตาก็ดูใกล้เคียงธรรมชาตินิยมเช่นกัน"

"แต่ไม่ว่าจะความเชื่อในแนวทางใด สิ่งสำคัญไม่ใช่เปลือกนอกของชื่อ แต่คือวิธีการปฏิบัติตน เช่น ศาสนาพุทธที่จริงๆแล้วเน้นเรื่องการพึ่งตนเองในกรอบของธรรมชาตินิยมและจิตนิยม เมื่อกลายเป็นนิกายธฺยานะ(เซน)ในจีนกลับดูใกล้เคียงของเดิมมากกว่าเถรวาทในไทย"

"ส่วนในประเทศไทย ศาสนาพุทธกลับกลายเป็นเทวนิยม ที่แยกคนเป็นลำดับชั้น คือ มองสัญลักษณ์ของพระพุทธหรือพระอรหันต์เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์จนเอื้อมไม่ถึงแตะไม่ได้ แทนที่จะมองว่าผู้สำเร็จทุกท่านคือมนุษย์ที่พัฒนาตนจนดีขึ้นมาได้ด้วยตนเอง"

"เมื่อเริ่มจากฐานคิดที่ลดทอนความภาคภูมิใจในตนเอง เราก็จะมองความสำเร็จหรือคนที่สำเร็จว่าเกิดจากสิ่งภายนอกเช่น มีวาสนาได้ครูดี มีสำนักดังหนุนหลัง มีสถานะทางสังคม กรรมเก่า บุญเก่า ความบังเอิญ วาสนา บารมี แล้วมองข้ามเรื่องศักยภาพในตัวเอง"

"คนแบบนี้ก็จะแบ่งเป็น 2 การแสดงออก คือ ยกย่องสิ่งภายนอกนี้จนลืมมองการพัฒนาตัวเองตามหลักความจริงเรียกว่าพวกบ้าสายวิชา กับปฏิเสธสิ่งภายนอกเช่นพวกที่บอกว่าสายวิชาไม่สำคัญ ซึ่งเป็นความสุดโต่งในการ ให้ค่า สูง-ต่ำ ในสิ่งที่ตัวเอื้อมไม่ถึงทั้งสิ้น โดยกลุ่มคนทั้ง 2 ชนิดนี้แม้จะแสดงปฏิกิริยาที่แตกต่างกันให้เราเห็น แต่มีฐานคิดเดียวกันคือ ...คิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น จากการเทียบสูงเทียบต่ำนั้น..."

"ในการฝึกมวยไท่จี๋นั้นก็เหมือนกับการฝึกตนอื่นๆ คือการพัฒนาศักยภาพในร่างกายและจิตใจด้วยความเพียร ความเพียรเป็นสิ่งที่สายวิชาให้กับคุณไม่ได้ เช่นเดียวกับ การไม่มีสายวิชาก็ไม่สามารถนำพาคุณให้เพียรพยายามในร่องในรอยได้ ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับตัวเองล้วนๆว่าหาความรู้และลงแรงเพียงพอหรือไม่"

"ส่วนวิชาชี่กง กลับเริ่มต้นและสอนกันออกนอกแนวทางนี้ไปไกล เพราะแค่เริ่มต้นก็ตั้งความเชื่อว่ามีพลังงานบางอย่างที่เมื่อเราฝึกจนเข้าถึงมันแล้วจะเกิดประโยชน์มากขึ้น พลังงานนั้นเกิดจากการยืนผ่อนคลายนานๆ ทำจิตใจเคลิ้มๆ หรือกำหนดจิตโคจรพลังไปในที่ต่างๆ บางที่เพ้อเจ้อไปถึงขนาดว่าต้องให้อาจารย์คอยเปิดพลังให้บ่อยๆถึงจะไม่เสื่อม"

"สิ่งเหล่านี้ ฝึกได้ไม่ยาก มีอยู่จริงในความรู้สึก แต่ความจริงกับไม่จริงนั้นมีค่าเท่ากัน เพราะชี่กงมันไม่ต่างอะไรกับความฝันที่แม้จะจริงหรือไม่ก็เป็นคนละเรื่องกับความตื่น เช่น เราเชื่อและรู้สึกว่ามีพลังโคจร แต่พลังนั้นไม่สามารถมาเคลื่อนวัตถุสิ่งของได้ พลังนั้นก็แทบจะเรียกว่าไม่จริง แม้กระทั่งเรื่องการรักษาโรค คนจำนวนมากก็สับสนว่ามันคือความจริง ทั้งๆที่มันทำได้แค่สร้างความรู้สึกดีให้เกิดขึ้น โดยไม่มีนัยยะกับร่างกายจริงๆ"

"คนพวกนี้พอมาฝึกกำลังภายใน เจอการฝึกเน่ยกงที่ยืดเหยียดร่างกายจริงๆ ความเจ็บปวดเกิดขึ้นจริงๆ ความยากลำบากที่ต้องรักษาใจให้สงบในความเจ็บปวดนั้นมีจริงๆ ความจริงเหล่านี้สวนทางกับฐานคิดของชี่กงและไท่จี๋สายผ่อนคลายไปคนละเรื่อง"

"เมื่อคนที่เคยฝึกชี่กงมานานๆมาถึงจุดนี้ ก็เหมือนกับคนที่เคยเสพยา แล้วอยากจะเลิกยา คือ จิตใจมันจะคุ้นเคยที่จะกลับไปทำอย่างเดิมเพราะของใหม่นี้มันทุกข์ทรมานกว่ามาก แต่เป็นความทุกข์ทรมานที่คุ้มค่าหากว่าผ่านมันไปได้"

"ซึ่งส่วนมาก ถ้าผ่านตรงนี้ไม่ได้ ก็จะล้มเลิกความตั้งใจไป คนฝึกชี่กงมานานๆจึงเรียนมวยไท่จี๋แบบดั้งเดิมไม่รอดเพราะเหตุนี้ มันไม่ได้ต่างอะไรกับเอาคนศาสนาหนึ่งไปทำกิจกรรมทางศาสนากับอีกที่หนึ่งเลย"

"คนฝึกชี่กงที่ฝึกมาหลายปีแต่ไม่มีกำลังทั้งภายนอกและภายใน ส่วนมากมีฐานคิดเพื่อหาสิ่งภายนอกมาสนับสนุนอัตตาตัวเอง เหมือนคนอยากมีเครื่องประดับไว้ให้รู้สึกว่ารวย ส่วนคนฝึกกงฟู คือการพัฒนาตัวเองให้พึ่งตนเองได้ เหมือนคนตั้งใจทำมาหากินให้มีฐานะมั่นคงเพื่อชีวิตที่สุขสบายไปจนแก่"

“ฐานคิดเริ่มต้นต่างกันเล็กน้อย นำพาไปสู่ปลายทางที่ต่างกันลิบลับ”

#มวยไท่จี๋ #มวยไท้เก็ก #ชี่กง

Master Chen Qingping (陈清平, 1795–1868) originally hailed from Chenjiagou Village, Wen County, Henan Province, and later relocated to the nearby town of Zhaobao.

In the history of Taijiquan, he stands as a grandmaster recognized by two major traditions: Chen-style Taijiquan (陈式太极拳) and Zhaobao Taijiquan (赵堡太极拳). The Chen-style lineage regards him as an insider of the Chen family tradition, whereas the Zhaobao lineage reveres him as a foundational grandmaster of Zhaobao Taijiquan.

Regarding Chen Qingping's family background, one account suggests that he married into a local family in Zhaobao (matrilocal marriage), moving there from Chenjiagou. Another account states that he followed his father, Chen Xiluo, who ran a grain business in Zhaobao, and subsequently settled there.

The claim of him "marrying into the wife's family" carries a distinctly disparaging undertone. In traditional times, this practice referred to a man moving into and taking up residence with his wife's household—an arrangement usually made when the bride's family lacked male heirs and sought a son-in-law to carry on the family line. In such cases, the man often had to adopt the wife's family name, significantly undermining his status within the household and in society. This claim has faced strong skepticism, particularly because Chen Qingping had a wife and concubines across three households. Under the feudal social order, having concubines would have been virtually impossible for a man who entered a matrilocal marriage.

Tradition also recounts that when Wu Yuxiang, an affluent scholar from Yongnian, came to seek instruction, Chen Qingping was embroiled in a legal dispute over a land purchase. Wu Yuxiang leveraged the social and political connections of the Wu family to resolve the conflict and clear the charges. Furthermore, word of mouth has long held that Wu Yuxiang's Taijiquan manuals were actually transcribed directly from Chen Qingping; the well-known story that the manuals were discovered at a salt shop in Wuyang was merely a pretext provided by Chen Qingping to shield himself from the reproach of his fellow villagers.

Regarding his lineage transmission in Taijiquan, one account attributes his training to Chen Youben (陈有本) of Chenjiagou, while another traces it to Zhang Yan (张彦) of Zhaobao.

Chen Youben (1780–1858), courtesy name Daosheng (道生), was a sixth-generation master of Chen-style Taijiquan who inherited the art from his father. Chen Youben reformed the traditional routines by removing certain high-difficulty movements and overt expressions of explosive force (fajin), creating a routine characterized by natural softness, seamless integration of storing and releasing power, which became known as the Xiaojia (小架 - Small Frame) system. Chen Qingping subsequently refined and developed this framework even further.

Conversely, successors of the Zhaobao lineage maintain that the authentic transmission descended from Wang Zongyue (王宗岳) to Jiang Fa (蒋发), Jiang Fa to Xing Xihuai (邢喜怀), Xing Xihuai to Zhang Chuchen (张楚臣), Zhang Chuchen to Chen Jingbai (陈敬柏), Chen Jingbai to Zhang Zongyu (张宗禹), Zhang Zongyu to Zhang Yan (张彦), and finally Zhang Yan to Chen Qingping (陈清平).

Chen Qingping's disciples achieved extraordinary renown and went on to establish distinct traditions, including:

He Zhaoyuan (和兆元), founder of He-style Taijiquan, also known as Dailijia (代理架);

Li Jingyan (李景炎), founder of the Thunderclap Frame, or Huleijia (忽雷架);

Ren Changchun (任长春), founder of the Lingluojia (领落架);

Li Zuozhi (李作智), founder of the Tengnuojia (腾挪架);

Wu Yuxiang (武禹襄), founder of Wu-style Taijiquan (武氏太极拳).

Each of these disciples became a pioneering grandmaster who established their own distinct school of practice.

Chen Qingping's skill in Push Hands (Tuishou) was consummate. His circles were compact and gave no outward indication of shape or intent. When issuing power to send an opponent flying, it was done without the receiver even perceiving the moment of release. His physical movements were virtually imperceptible to outside observers, reaching an exquisite level of transformative skill.

Furthermore, he was accomplished in both civil and martial arts, earning the esteemed local title of "Civil and Martial Xiucai" (文武秀才 - Scholar-Warrior). He not only emphasized the preservation of the form and the development of theoretical principles, but also tailored his instruction to the individual aptitudes of his students, resulting in a continuous emergence of master practitioners under his tutelage.

Chenjiagou and Zhaobao maintain divergent perspectives regarding the origins and lineage transmission of Taijiquan. To avoid dispute, the precise lineage prior to Chen Qingping remains open to interpretation, with both traditions upholding their respective historical records.

𝘗𝘩𝘰𝘵𝘰 𝟣: 𝘈 𝘱𝘰𝘳𝘵𝘳𝘢𝘪𝘵 𝘣𝘦𝘭𝘪𝘦𝘷𝘦𝘥 𝘵𝘰 𝘥𝘦𝘱𝘪𝘤𝘵 𝘔𝘢𝘴𝘵𝘦𝘳 𝘊𝘩𝘦𝘯 𝘘𝘪𝘯𝘨𝘱𝘪𝘯𝘨.

𝘗𝘩𝘰𝘵𝘰 𝟤: 𝘚𝘵𝘢𝘵𝘶𝘦𝘴 𝘰𝘧 𝘊𝘩𝘦𝘯 𝘊𝘩𝘢𝘯𝘨𝘹𝘪𝘯𝘨 (𝘭𝘦𝘧𝘵) 𝘢𝘯𝘥 𝘊𝘩𝘦𝘯 𝘘𝘪𝘯𝘨𝘱𝘪𝘯𝘨 (𝘳𝘪𝘨𝘩𝘵), 𝘱𝘩𝘰𝘵𝘰𝘨𝘳𝘢𝘱𝘩𝘦𝘥 𝘣𝘺 𝘵𝘩𝘦 𝘢𝘶𝘵𝘩𝘰𝘳 𝘥𝘶𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘢 𝘷𝘪𝘴𝘪𝘵 𝘵𝘰 𝘊𝘩𝘦𝘯𝘫𝘪𝘢𝘨𝘰𝘶. 𝘛𝘩𝘦 𝘷𝘪𝘭𝘭𝘢𝘨𝘦𝘳𝘴 𝘩𝘰𝘯𝘰𝘳 𝘊𝘩𝘦𝘯 𝘊𝘩𝘢𝘯𝘨𝘹𝘪𝘯𝘨 𝘢𝘴 𝘵𝘩𝘦 𝘮𝘢𝘴𝘵𝘦𝘳 𝘰𝘧 𝘵𝘩𝘦 𝘓𝘢𝘳𝘨𝘦 𝘍𝘳𝘢𝘮𝘦 (𝘋𝘢𝘫𝘪𝘢) 𝘢𝘯𝘥 𝘊𝘩𝘦𝘯 𝘘𝘪𝘯𝘨𝘱𝘪𝘯𝘨 𝘢𝘴 𝘵𝘩𝘦 𝘮𝘢𝘴𝘵𝘦𝘳 𝘰𝘧 𝘵𝘩𝘦 𝘚𝘮𝘢𝘭𝘭 𝘍𝘳𝘢𝘮𝘦 (𝘟𝘪𝘢𝘰𝘫𝘪𝘢).

𝘗𝘩𝘰𝘵𝘰 𝟥: 𝘈 𝘴𝘤𝘢𝘭𝘦 𝘮𝘰𝘥𝘦𝘭 𝘰𝘧 𝘊𝘩𝘦𝘯 𝘘𝘪𝘯𝘨𝘱𝘪𝘯𝘨'𝘴 𝘳𝘦𝘴𝘪𝘥𝘦𝘯𝘤𝘦, 𝘱𝘩𝘰𝘵𝘰𝘨𝘳𝘢𝘱𝘩𝘦𝘥 𝘣𝘺 𝘵𝘩𝘦 𝘢𝘶𝘵𝘩𝘰𝘳 𝘥𝘶𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘢 𝘷𝘪𝘴𝘪𝘵 𝘵𝘰 𝘊𝘩𝘦𝘯𝘫𝘪𝘢𝘨𝘰𝘶. 𝘛𝘩𝘦 𝘮𝘰𝘥𝘦𝘭 𝘪𝘭𝘭𝘶𝘴𝘵𝘳𝘢𝘵𝘦𝘴 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘊𝘩𝘦𝘯 𝘘𝘪𝘯𝘨𝘱𝘪𝘯𝘨 𝘸𝘢𝘴 𝘢 𝘮𝘢𝘯 𝘰𝘧 𝘴𝘶𝘣𝘴𝘵𝘢𝘯𝘵𝘪𝘢𝘭 𝘸𝘦𝘢𝘭𝘵𝘩 𝘢𝘯𝘥 𝘱𝘳𝘰𝘴𝘱𝘦𝘳𝘪𝘵𝘺.

เฉินชิงผิง (陈清平, ค.ศ. 1795–1868) มีภูมิลำเนาดั้งเดิมอยู่ที่หมู่บ้านเฉินเจียโกว อำเภอเวิน มณฑลเหอหนาน ภายหลังได้ย้ายไปพำนักอยู่ที่ตำบลเจาเป่า ซึ่งอยู่ห่างจากเฉินเจียโกวไม่ไกลนัก

ท่านคือปรมาจารย์แห่งยุคในประวัติศาสตร์มวยไท่จี๋ที่ทั้งสองสายวิชา คือ มวยไท่จี๋ตระกูลเฉิน (陈式太极拳) และ มวยไท่จี๋สายเจ้าเป่า (赵堡太极拳) ต่างให้การยอมรับร่วมกัน โดยสายมวยไท่จี๋ตระกูลเฉินนับว่าท่านเป็นศิษย์ในสำนักตระกูลเฉิน ส่วนสายมวยไท่จี๋สายเจาเป่าก็นับว่าท่านเป็นปรมาจารย์แห่งมวยไท่จี๋สายเจ้าเป่า

เกี่ยวกับภูมิหลังครอบครัวของเฉินชิงผิง ข้อสันนิษฐานหนึ่งระบุว่าท่านแต่งงานเข้าบ้านฝ่ายหญิง โดยย้ายจากเฉินเจียโกวมาอยู่ที่ตำบลเจ้าเป่า ส่วนอีกข้อสันนิษฐานหนึ่งระบุว่าท่านติดตามบิดาคือ เฉินซีลั่ว มาทำธุรกิจค้าข้าวสารที่ตำบลเจ้าเป่า แล้วจึงย้ายถิ่นฐานตามมาในภายหลัง

ข้อสันนิษฐานเรื่องแต่งงานเข้าบ้านฝ่ายหญิงนั้น แฝงนัยของการดูถูกเหยียดหยามอย่างชัดเจน คำว่าแต่งงานเข้าบ้านฝ่ายหญิงในสมัยโบราณหมายถึงการที่ชายและหญิงแต่งงานกันแล้ว ฝ่ายชายต้องย้ายเข้าไปตั้งรกรากในบ้านของฝ่ายหญิง การแต่งงานลักษณะนี้มักเกิดขึ้นในกรณีที่ครอบครัวฝ่ายหญิงไม่มีพี่ชายหรือน้องชาย จึงต้องรับลูกเขยเข้ามาเพื่อสืบสกุล ฝ่ายชายที่ย้ายเข้าบ้านฝ่ายหญิงจำต้องใช้แซ่ตามครอบครัวฝ่ายหญิงทำให้สถานะทางครอบครัวและสถานะทางสังคมของฝ่ายชายได้รับผลกระทบเป็นอย่างมาก ข้อกล่าวอ้างนี้จึงถูกตั้งข้อสงสัยอย่างยิ่ง เพราะเฉินชิงผิงมีภรรยาและอนุภรรยารวมทั้งสิ้น 3 คน หากเป็นการแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง ย่อมเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีอนุภรรยาได้ในยุคศักดินา

มีเรื่องเล่ากันมาว่า เมื่อครั้งอู่อวี่เซียงบัณฑิตผู้มีอันจะกินจากหย่งเหนียนเดินทางมาขอคำชี้แนะ เฉินชิงผิงกำลังเผชิญคดีความเรื่องการซื้อขายที่ดิน อู่อวี่เซียงจึงได้ใช้เส้นสายทางสังคมของตระกูลอู่ช่วยคลี่คลายปัญหาและยุติข้อพิพาทให้ นอกจากนี้ก็ยังมีเรื่องเล่ากันปากต่อปากมาว่า คัมภีร์มวยไท่จี๋ของอู่อวี่เซียงนั้นแท้ที่จริงคัดลอกมาจากเฉินชิงผิง และเหตุผลที่อ้างว่าได้คัมภีร์มวยมาจากโรงเกลือที่อู่หยาง จริงๆแล้วเป็นเพียงข้ออ้างที่เฉินชิงผิงมอบให้อู่อวี่เซียงใช้เพื่อป้องกันไม่ให้ตนเองต้องถูกคนในหมู่บ้านตำหนิเท่านั้น

เกี่ยวกับสายการสืบทอดวิชามวยไท่จี๋ของท่าน ข้อสันนิษฐานหนึ่งระบุว่าได้รับการถ่ายทอดมาจาก เฉินโหย่วเปิ่น (陈有本)แห่งเฉินเจียโกว ส่วนอีกข้อสันนิษฐานหนึ่งระบุว่าได้รับการถ่ายทอดมาจาก จางเอี้ยน (张彦) แห่งตำบลเจ้าเป่า

เฉินโหย่วเปิ่น (ค.ศ. 1780–1858) นามรอง เต้าเซิง (道生) เป็นผู้สืบทอดรุ่นที่ 6 แห่งมวยไท่จี๋ตระกูลเฉิน วิชามวยของท่านสืบทอดมาจากผู้เป็นบิดา เฉินโหย่วเปิ่นได้ปฏิรูปกระบวนท่ามวยไท่จี๋ดั้งเดิม โดยตัดทอนท่าที่มีความยากสูงและการออกแรงจิ้นแบบรุนแรงออกไป ทำให้กระบวนท่ามีความนุ่มนวลเป็นธรรมชาติ ผสานทั้งการสะสมและการปลดปล่อยจิ้น จนก่อกำเนิดเป็นระบบเสี่ยวเจี้ย(小架-มวยวงแคบ) ซึ่งเฉินชิงผิงได้นำชุดมวยของเฉินโหย่วเปิ่นมาพัฒนาและปรับปรุงต่อยอดขึ้นไปอีก

ส่วนผู้สืบทอดมวยไท่จี๋สายเจาเป่ากลับเห็นว่า หากเรียงตามลำดับสายการสืบทอดของเจาเป่าแล้ว จะเริ่มจาก หวังจงเยว่ (王宗岳) ถ่ายทอดสู่ เจี่ยงฟา (蒋发), เจี่ยงฟา ถ่ายทอดสู่ สิงสี่หวาย (邢喜怀), สิงสี่หวาย ถ่ายทอดสู่ จางฉู่เฉิน (张楚臣), จางฉู่เฉิน ถ่ายทอดสู่ เฉินจิ้งป๋อ (陈敬柏), เฉินจิ้งป๋อ ถ่ายทอดสู่ จางจงอวี่ (张宗禹), จางจงอวี่ ถ่ายทอดสู่ จางเอี้ยน (张彦), และจางเอี้ยน ถ่ายทอดสู่ เฉินชิงผิง (陈清平)

ส่วนบรรดาศิษย์ของเฉินชิงผิงล้วนประสบความสำเร็จและมีชื่อเสียงอย่างยิ่ง เช่น

เหอจ้าวหยวน (和兆元) สถาปนามวยไท่จี๋สายเหอ หรือไต้หลี่เจีย(代理架)

หลีจิ่งเหยียน (李景炎) สถาปนามวยไท่จี๋สายฟ้าคำราม หรือฮูเหลยเจี้ย(忽雷架)

เริ่นฉางชุน (任长春) สถาปนามวยสายหลิ่งลั่วเจี้ย(领落架)

หลี่จั้วจื้อ (李作智) สถาปนามวยสายเถิงหนัวเจี้ย(腾挪架)

อู่อวี่เซียง (武禹襄) สถาปนามวยไท่จี๋ตระกูลอู่ (武氏太极拳)

ซึ่งทุกคนล้วนเป็นปรมาจารย์ผู้เปิดสำนักและสถาปนาสายวิชาของตนเองทั้งสิ้น

สำหรับทักษะการผลักมือ ของเฉินชิงผิงสูงส่งเป็นอย่างยิ่ง วงกระบวนท่าเล็กกระชับ ไม่เผยพิรุธหรือรูปทรงออกสู่ภายนอก ยามปลดปล่อยแรงส่งคนลอยออกไปโดยผู้ถูกส่งออกนั้นไม่รู้ตัว การเคลื่อนไหวร่างกายยากที่ผู้อื่นจะทันสังเกตเห็นจากภายนอก บรรลุถึงขั้นสูงส่งพลิกแพลงอันน่าอัศจรรย์

ยิ่งไปกว่านั้นท่านยังเชี่ยวชาญทั้งบุ๋นและบู๊ จนได้รับสมญานามอันไพเราะในท้องถิ่นว่าเป็น"ซิ่วไฉบุ๋นบู๊" (文武秀才) ท่านไม่เพียงให้ความสำคัญกับการสืบทอดชุดมวยและการพัฒนาหลักการมวยของตนเองเท่านั้น แต่ยามสั่งสอนศิษย์ยังสอนตามความถนัดของแต่ละบุคคล จึงทำให้มีศิษย์ผู้สืบทอดระดับยอดฝีมือถือกำเนิดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

ทั้งนี้ หมู่บ้านเฉินเจียโกวและตำบลเจาเป่ามีความคิดเห็นที่แตกต่างกันอย่างมากในประเด็นเรื่องต้นกำเนิดและสายธารการสืบทอดของมวยไท่จี๋ และเพื่อหลีกเลี่ยงข้อพิพาท ความสัมพันธ์ในการสืบทอดสายวิชาก่อนหน้าเฉินชิงผิงจึงยังมิอาจสรุปได้อย่างแน่ชัดจนถึงปัจจุบัน โดยต่างฝ่ายต่างยังคงยึดถือตามบันทึกของตนเอง

ภาพที่ 1: ภาพวาดที่เชื่อกันว่าเป็นรูปวาดท่านเฉินชิงผิง
ภาพที่ 2: รูปปั้นเฉินฉางซิง(ซ้าย) และ เฉินชิงผิง(ขวา) ที่ผู้เขียนถ่ายเอาไว้เมื่อครั้งไปเยี่ยมเฉินเจียโกว โดยคนหมู่บ้านนี้ยกย่องเฉินฉางซิงเป็นปรมาจารย์สายวงกว้าง เฉินชิงผิงเป็นปรมาจารย์สายวงแคบ
ภาพที่ 3: ภาพจำลองบ้านของเฉินชิงผิง ที่ผู้เขียนถ่ายเอาไว้เมื่อครั้งไปเยี่ยมเฉินเจียโกว จากภาพจำลองจะพบว่าเฉินชิงผิงนั้นมีฐานะเป็นผู้มีอันจะกิน

#มวยไท้เก็ก #มวยไท่จี๋