Hawadone

sökerek teyzemin Almanya’dan getirdiği Burda dergilerinden çıkardığım patronlarla diktiğim golf pantolonumu, mahalle baskısı nedeni ile sokakta sadece bir kez giyebildiğimi bu gün gibi hatırlıyorum. Ablamın abime ördüğü kazakları görüp örgü örmeye heveslenen iş arkadaşlarının; “Sevimcim biz de örmek istiyoruz, sen bize başlar mısın?” dediklerinde ablamın onlara “6 yaşındaki kardeşime söylerim size o başlar” yanıtını verdiğini ise yıllar sonra öğrendim. Hani şu meşhur “Profesyonel Hayat”ım boyunca da, akşamları televizyon karşısında birçok arkadaşıma, arkadaşlarımın yeni doğan çocuklarına kazaklar, yelekler, patikler örerek, elbiseler dikerek 25 yılın daha kolay geçmesini sağlamaya çalıştım. Ben bu uğraşların içindeyken canım arkadaşlarım Meltem ve Oya’nın kendi aralarında benim hakkımda ‘bu kız örgü, dikişle kafayı bozmuş’ dediklerini ise onların da örgüler örmeye başladıkları zamanlarda öğrendim. Profesyonel hayatın tak ettiği ilk anda, önünden geçerken imrenerek baktığım Kuzguncuk’daki patchwork evine yani Tekstil Sanatları Derneği’ne, canım arkadaşım Meltem’in itelemesi sayesinde attığım adımla yeni ufuklara yelken açmaya başladım. Patchwork yaparken tanıştığım canım arkadaşım Nuriye ile birlikte gittiğim Amigurumi ve Wayuu kursları ile devam eden ikinci baharımın beni hangi yeni ufuklara yelken açtıracağını kim bilebilir ki?
İş hayatında debelenmeye devam eden ve emeklilik günlerini iple çeken herkese tavsiyem: Şimdiden kendinize bir uğraş bulun, denemekten vazgeçmeyin ve mümkünse üretime yönelik sevebileceğiniz, yapmaktan bıkmayacağınız bir uğraş bulun kendinize. Emekli olduğunuzda ihtiyacınız olacak, emin olun. Sahip olduğum el becerisine katkısı olan annem ve babama, öğrenmemi sağlayanlara, yaptıklarımı beğenerek beni destekleyen tüm yakınlarıma ve arkadaşlarıma şükranlarımı sunuyorum. Hawadone
30 Mart 2017
İstanbul, 14:00