محــــمد جــــوادی

شاد كن جان من كه غمگين است. رحم كن بر دلم كه مسكين است. روز اول كـــه ديدمـــت گفتــم. آن‌كه روزم سيه كند، اين است

روزی ما دوباره کبوترهایمان را
پرواز خواهیم داد
و مهربانی
دست زیبایی را خواهد گرفت
و من آن روز را انتظار می کشم
حتی روزی که نباشم شاملو

کیستی
کیستی که من اینگونه به اعتماد

نام خود را

با تو می گویم

نان شادی ام را با تو قسمت می کنم

به کنارت می نشینم و

بر زانوی تو اینچنین به خواب می روم

کیستی که من این گونه به جد

در دیار رویاهای خویش با تو

درنگ می کنم!

احمد شاملو

دلتنگ
پرسه می زنم...
در عریانی تنها بودن...
صبح، شب...
روز، ماه...
نگاه کن...
لحظه های درد، بی تابم کرده...
و خاطراتی که...
تار تار موهای سیاهم را...
در عطش نوازش دستانت، سپید می کند...
گوش کن...
به صدای قلب شکسته ام...
به اندازه ی پیشانی داغ شمعی که...
در سوگ پروانه...
ذره ذره آب می شود...
دلتنگم...دلتنگ...
گوش کن...
رُپ رُپ نبض بی قرار را...

خدایا!
اینجا زندگی دشوار است، با فتوای دین، خون مردم بیگناه را چشیده، عقده های شانرا با کباب کردن اطفال شیر خوار خالی میکنند و با قتل عام انسان به استقبال حوریان بهشتی میروند.
شایعه کرده اند که ملای کور مرده است ولی دردناک اینجاست که رهروان ملا با نیکتائی انگلیسی و عینک های پاکستانی هر چند حجاب نصفه ونیمه شان جنایت را توجیه و برای ملا تعزیه داری میکنند.
چه بسا که آنرا عنعنه افغانی نیز میدانند
قربانیان این جا انسانهای مظلوم، فقیر و بیچاره است که از اول صبح تا شام برای پیدا کردن لقمه ای حلال،با لباسهای کهنه و شکمهای خالی جان میکنند تا زنان و فرزندان شان گرسنه نمانند و فرزندان شان بالبخند به مکتب بروند.
اما اول صبح مادران پیچه سفید و دختران نو عروس ضجه کنان از خواب بلند میشوند و فریاد میزنند که مردان و اطفال شان با انفجار و انتحار شبانه به خواب ابدی رفته اند.
اینجا بعضی بر بعضی دیگر مسلط شده اند، فریاد ها شنیده نمیشود، مردم در زمین و آسمان یاری کننده ندارند، کسی به داد کس نمیرسند.
جاده ها با خون رنگین شده، استخوانها در جویباره ها افتیده و توته های گوشت انسان بر درختان شهر آویزان، مردم وحشت زده، وضعیت جنگی حاکم همه جارا وحشت گرفته است.
خدایا خودت به حال این مردم عنایتی کن!

کشکی کافر بودی دشمن مو آلی.

علی، حقیقتی بر گونه اساطیر
"... علی ، رب النوع انواع گوناگون عظمت ها، قداست ها ، زیبایی ها و احساس های مطلق است. ازآن گونه مطلق هایی که بشر همواره دغدغه دیدن و پرستیدنش را داشته ، وهرگز نبوده ، ومعتقد شده که ممکن نیست درکالبد یک انسان تحقق پیدا کند ، و ناچار ، می ساخته است.

علی در همان حد مطلقی که پرومته در اساطیر ، روح تشنه و محتاج انسان را از فداکاری اشباع می کرده ، و دموستنس از قدرت و صداقت و لطف سخن، و هرکول از قدرت و نیرومندی جسم ، و خدایان دیگر از نهایت رقت و محبت و لطافت روح ، همه را در یک رب النوع جمع می کند . علی ، نیازهای را که در طول تاریخ، انسان ها را به خلق نمونه های خیالی ، و به ساختن الهه ها و رب النوع های فرضی می کشانده ، در تاریخ امروز اشباع می کند.

و از همه شگفت همه فضایل مطلقی را که ما ناچار در اسطوره ها و رب النوع ، حتی فرضی ، قابل جمع نیست ، در یک اندام عینی جمع کرده است. جنگ هایش را ملاحضه می کنیم و او را مانند یک رب النوع اساطیری می یابیم که با خون ریزی و بی باکی و نیرومندی شدید در حد مطلق پیکار می کند. به طوری که نیاز انسان را به داشتن و بودن یک احساس قدرت مطلق بشری، سیراب میکند.

و در کوفه ،در برابر یک یتیم ، چنان ضعیف و چنان لرزان و چنان پریشان می شود که رفیق ترین احساس یک مادر را به صورت اساطیری نشان می دهد. و در مبارزه با دشمن چنان بی باکی و خشونت به خرج می دهد. که مظهر خشونت شمشیر است . و شمشیرش ( ذوالفقار) مظهر برندگی و خون ریزی و بی رحمی نسبت به دشمن در مبارزه است. و در داخل ، از این نرمتر، و از صمیمی تر ، و از این پرگذشت تر پیدا نمیشود.

در جای دیگر، علی وقتی می بیند اگر بخواهد به خاطر احقاق حقش شمشیر بکشد. مرکز خلافت و قدرت اسلامی متلاشی می شود. و وحدت مسلمین بر باد می رود ، ناگزیر صبر می کند ، یک ربع قرن صبر می کند و با شرایطی و در وضعی زندگی می کند که دست احساس پرومته ی به زنجیر کشیده را در انسان به وجود می آورد . اما علی، به خاطر انسان ، این زنجیر را خود بر اندامش می پیچد. یک ربع قرن خاموشی از طرف روحی که همواره بی قرار است و از ده سالگی وارد نهضت اسلام شده ، به تعبیر خودش صبری با طعم احساس انسانی است که "خار در چشم و استخوان در گلو" است..."

مردم بامیان روی صحنه آمدند.