15/11/2025
Evə qayıtmaq
Bu gün kitab mağazasında bir dəftər gördüm, “3 illik gündəlik, hər gün bir sual.” Açdım… ilk sual belə idi: “Bu gün təsadüfən nə eşitdin?” Sual xoşuma gəlmədi, qoydum yerinə kitabı, almadım.
Amma bir az əvvəl televizorda başqa bir sual eşitmişdim: “Əgər bir günə yenidən keçmişə qayıtmaq şansın olsaydı, hansı günü seçərdin?” Çətin sualdır özüm özümə dedim.
Amma beynim birbaşa nənə-babamın evindəki ad günü yığıncaqlarına getdi. O isti, səs-küylü otaq… hamımız bir yerdə; valideynlərim, nənə-babam, xalam, qardaşım, bacım, qohumlar, ailə dostları…
Və yaddaşıma qayıdanda ilk etmək istədiyim məqam - hamını qucaqlamaq oldu. Xüsusilə də artıq yanımızda olmayan baba, nənə, ata və xalamı.
Babamın söhbətlərinə, hekayələrinə, xatirələrinə, dediyi sağlıqlara qulaq asmağı çox sevirdim. Onun gülüşü… həyat və enerji dolu idi. İndi yadına salanda belə üzümdə təbəssüm yaranır) O danışdıqları, etdiyi hər şey… bizə və başqa insanlara davranışı… hamısı bizim üçün sanki həyatı anlama dərsi idi. Onun yolu bizə güc verdi. O super güc hələ də içimizdədir. Elə bil ki, o bizə “Hər şeyi bacararsınız” hissini miras qoydu. Bəlkə də buna görə mən həyatda “yarımçıq razılıqla” heç vaxt barışmıram. O çalışdı ki, biz daha irəli gedək. Onun bünovrə qoyduğuna biz tikməyə və yaratmağa davam edirik və bu mənim xoşuma gəlir.
Xalam, qayğıkeş və mehriban. Mən onun evində qalmağı çox sevirdim. Onunla və bacımla vaxt keçirmək çox anlamlı idi. Xırda şeylər belə xoşbəxtlik idi. Məsələn, nar mövsümü olanda mənim və bacım üçün həmişə iki kasa nar dənələri hazırlayardı, yanına qaşıq qoyardı.
Nənəm… onun haqqında bir gün ayrıca yazmalıyam.
Atama gəlincə… illər keçdikcə onu daha çox anlayıram. Xarakterimizdə nə qədər oxşarlıq varmış… Sevgi həmişə var idi, indi də var, daim olacaq. Və əlbəttə… bizim son rəqsimiz… çox gözəl idi. Atam, səni sevirəm.
Bir sözlə desəm: isti.
İsti otaq, isti qəlblər, isti gülüşlər, isti baxışlar.
Və bilirsiniz bunların heç biri “keçmiş” deyil. İnsan dərin-dərin nə yaşayırsa, heç vaxt itmır. Bədənimizdə qalır. Hiss kimi, xatirə kimi, nəfəs kimi. Evin divarları necə içində yaşanan hər şeyi saxlayırsa, biz də gördüklərimizi, qucaqladıqlarımızı, sevdiklərimizi, itirdiklərimizi - hamısını içimizdə daşıyırıq. Hətta yadda saxlamadığımız hissələrini belə.
Yəni demək istədiyim: kimlə vaxt keçirdiyimizə və vaxtımızı nəyə sərf etdiyimizə diqqətli olmalıyıq. Çünki bunların hamısını ömür boyu daşıyırıq. Heç bir araşdırma eləməmişəm ))) — sadəcə öz təcrübəmdir.
Nəyi arzulayıram mövzusuna gəldikdə isə?)
Sevdiyiniz insanlarla vaxt keçirin və hələ tanımadığınız, amma həyatınıza daxil olacaq insanlarla da))
Evinizə qayıdın - əgər eviniz varsa.
Yoxdursa… bizim inklüziv icmaya xoş gəldiniz. Biz hamını qəbul edirik mən çox istərdim ki, sizə baxıb deyim: Evinizə xoş gəlmisiniz! ~ Nigar Sultanova
*
Coming Back Home
Today at the bookstore I saw a notebook, “3-year journal, one question every day.” I opened it… the first question was: “What did you accidentally overhear today?” I didn’t like it, so I didn’t buy it.
But earlier I heard another question on TV:�“If you had a chance to go back to any day, which day would you choose?”
Hard question.
But immediately my mind went to the birthday gatherings at my grandparents’ house, the whole family together: parents, grandparents, my auntie, my brother, my sister, relatives, family friends… that warm, noisy room full of life.
And in that memory, the first thing I did was hug everyone, especially my grandparents, my father and my auntie who are no longer here. I would love to talk to my father and brother in that moment again.
Back then I was actually very present. I loved listening to my grandpa’s talks, the stories, the toasts, the poems he used to share. His laughter was unforgettable: full of energy, full of life.
Thinking about it now brings a smile to my face. Everything he did and everything he said… the way he behaved… the way he treat us and all the people. It was like a continuous masterclass in being a human. His whole path gave us strength.
That strength, I would call it superpower is still in us, this feeling that we can do anything. And maybe this is why I’m not okay with small, half-way satisfaction in life. He worked so hard so we could go further and build on top of what he started.
And now lets talk about my auntie… she was full of care, kindness and interesting stories. I loved staying at her house with my sister.
The simple moments were the best, for example, during pomegranate season she would always prepare plates full of pomegranate seeds for us, put the spoon next to it, and say, “Here, enjoy it!” Small gestures, big feeling.
My grandmother… I want to write about her separately. She was the queen of our hearts.
And my father… with years I understand him more and more. We have so many similarities in our character actually) Love was always there, is still there, and will always be there. And of course, our last dance together… it was beautiful.�I love you, Dad.
If I describe all of it in one word: warm.�Warm room, warm hearts, warm smiles, warm eyes.
And you know… none of this is “past.” Nothing that you have lived deeply ever disappears. I think it stays in our body somehow, as sensations, memories, emotions. Like the way a house keeps the stories that happened inside it, we also hold everything inside us. We carry all of it. Even the parts we don’t consciously remember.
So the point is this: we need to be conscious about how we spend our time and with whom, because we carry that with us for our whole life. I didn’t do any research))) - this is just my own experience.
So My wish for all of us:�Spend time with the people you love, and also with the ones you haven’t met yet but who will become part of your story.
And let’s go back home — if you have one.�And if you don’t, you are always welcome in our community. We welcome everyone.�I would love to look at you and say:�Welcome home. ~ Nigar Sultanova
31/12/2025
14/11/2025
31/10/2025
30/10/2025
02/10/2025
30/08/2025
30/08/2025
29/08/2025
29/08/2025