Live The Connection

Traumaheling hoeft geen drama te zijn. 💛

Dat is de titel van onze meest beluisterde podcast ooit — en wie hem beluistert, snapt meteen waarom.

In deze aflevering van The Trueman Show gaat Marina Riemslagh, grondlegger van Live The Connection, in gesprek over iets wat veel mensen onbewust tegenhoudt: het idee dat wat je ooit meemaakte, voor altijd met je meegaat.

Marina laat een ander verhaal zien. Dat je brein veranderbaar is. Dat veel van de spanning die je vandaag voelt terug te voeren is op oude "alarmen" die ooit ontstonden — en hoe je die stap voor stap tot rust kunt brengen. Zonder eindeloos te hoeven graven in je pijn.

Een gesprek over trauma, stress, hechting en waarom heling lichter mag zijn dan je denkt.

🎧 Beluister of bekijk de volledige aflevering 👉

The Trueman Show #162 Marina Riemslagh 'Traumaheling hoeft geen drama te zijn' De gast van deze week werd zó vaak door jullie getipt dat het op gi...

Je weet precies wat je anders zou willen doen. En tóch doe je het niet.

Je neemt je voor om rustig te blijven. Om niet weer in datzelfde patroon te schieten. En dan gebeurt het toch — voor je er erg in hebt.

Dat is geen gebrek aan wilskracht.

Het zit hem in hoe je brein werkt. Je bewuste denken weet welke kant het op wil. Maar je onderbewuste, je automatische reacties, gaan een miljoen keer sneller. Dus op het moment dat het spannend wordt, is dat oude patroon er al — nog voordat je hebt kunnen nadenken.

Daarom lukt verandering vaak niet door alleen maar beter je best te doen. Zolang je aan de bewuste kant blijft sleutelen, blijft dat snelle, automatische systeem gewoon zijn ding doen.

Maar als díe automatische impulsen veranderen, verandert je gedrag vanzelf mee.

In deze nieuwe video legt Marina uit wat er precies in je brein gebeurt — en waarom het bij Live The Connection niet draait om harder proberen, maar om werken op dat diepere, automatische niveau.

▶️ Bekijk de video: https://www.youtube.com/watch?v=Wor43wxLmoU

Wil je er zelf mee aan de slag? Ontdek de Masterclass 'Ruim je jeugd op' 💛
https://livetheconnection.com/nl/product/masterclass-ruim-je-jeugd-op-training/

Hoe verander je gedrag als je onderbewuste sneller is dan je bewustzijn? Live The Connection is ontstaan als antwoord op die opmerking. Mari...

Voor wie zorg jij allemaal?

Misschien begon dat al vroeger dan je denkt.

Bij grensoverschrijding denken we vaak aan iets fysiek. Maar er bestaat ook emotionele grensoverschrijding — zonder dat iemand het ooit zo genoemd heeft.

Misschien was jij als kind het luisterend oor van je mama. Kreeg je haar zorgen en geheimen te dragen, alsof je haar beste vriendin was. Dat voelde misschien zelfs bijzonder.

Maar wie zorgde er voor jou?

Emotionele grensoverschrijding laat sporen na. In hoe je vandaag nee zegt — of het niet zegt. In hoe je altijd degene bent die voor iedereen zorgt. In hoe moeilijk het voelt om zelf te ontvangen.

Dat is geen karaktertrek. Dat is een patroon dat ooit ontstaan is. En wat ooit ontstaan is, kan ook herstellen. 💛

Herken jij dit? Vertel het ons in de reacties — of stuur ons gerust een berichtje.

👉 Wil je hiermee aan de slag? In de masterclass 'Ruim je jeugd op' ontdek je hoe je oude patronen uit je kindertijd stap voor stap kan opruimen: https://livetheconnection.com/nl/product/masterclass-ruim-je-jeugd-op-training/

Jullie zitten in dezelfde kamer. En toch voel je je alleen.

Misschien ken je het: een gewone avond, jullie allebei op de bank. Geen ruzie, geen harde woorden. Maar tussen jullie hangt een stilte die zwaarder weegt dan welk gesprek ook. Je kijkt naar hem — of naar haar — en denkt: wanneer zijn we elkaar eigenlijk kwijtgeraakt?

Je zou iets willen zeggen. Een hand uitsteken. Vragen: "hoe gaat het nu echt met ons?" Maar iets in jou bevriest. Je zwijgt, pakt je telefoon, en de avond glijdt voorbij zoals zoveel avonden.

Wat daar gebeurt, is geen onverschilligheid — niet bij jou, en vaak ook niet bij de ander. Het is een oud patroon dat ooit heel zinvol was: ergens heb je geleerd dat stil blijven veiliger was dan je uitspreken. Dat patroon heeft je ooit beschermd. Alleen bouwt het nu, jaren later, een muur precies daar waar jij verlangt naar nabijheid.

Het goede nieuws: die stilte is niet het einde van de verbinding. Ze is een signaal. En het opmerken ervan — zonder oordeel, zonder meteen te moeten oplossen — is al een eerste stap terug naar elkaar. En naar jezelf.

"Zo is het nu eenmaal tussen ons."

Misschien heb je die zin ook weleens gedacht — over je partner, je moeder, je kind. Alsof de relatie een vaste vorm heeft gekregen waar geen beweging meer in zit.

Ik denk dan aan een vrouw die dertig jaar lang dezelfde dans danste met haar moeder. Elke keer als de telefoon ging, stond ze al klaar: dragen, sussen, zichzelf wegcijferen. Ze dacht dat het bij haar hoorde, zoals haar ogen bruin zijn.

Tot ze op een gewone dinsdag iets kleins anders deed. Ze zei niet meteen ja. Ze ademde eerst, voelde haar voeten op de grond — en antwoordde toen pas. Het gesprek werd er niet slechter van. Zij wel rustiger.

Dat is hoe verandering er meestal uitziet. Niet als een grote doorbraak, maar als een klein moment waarin je iets anders doet dan altijd. En dan nog één. En nog één.

Wat jaren heeft vastgezeten, kan opnieuw gaan stromen. Op elke leeftijd. In elke relatie. Het begint niet bij de ander — het begint bij ruimte maken in jezelf.

Aanpassen. Gladstrijken. Vooruitdenken wat de ander nodig heeft.

Je doet het al zo lang dat het vanzelf gaat. Aan tafel voel je de spanning nog voor er een woord gezegd is — en zonder na te denken begin je te sussen, te regelen, te dragen.

Tot iemand vraagt: "En wat wil jíj eigenlijk?"

En het stil wordt.

Dat is geen leegte. Dat is een oude gewoonte die ooit heel wijs was: eerst de ander veilig, dan pas jij. Alleen ben jij ondertussen zo lang "dan pas" geweest.

Vandaag mag de vraag gewoon even bestaan: wat wil ik? Je hoeft nog geen antwoord te hebben.

Waarom raakt net die ene persoon je zo?

Misschien ken je het: op je werk ben je de rust zelve. Vriendinnen noemen je geduldig. Maar bij één iemand — je partner, je moeder, je kind — is één zin, één blik genoeg, en alles in jou schiet aan.

Vaak concluderen we dan iets over onszelf: "zo ben ik nu eenmaal". Maar dat klopt niet helemaal. Je hebt geen vast patroon dat overal hetzelfde werkt. In elke relatie wordt een eigen blauwdruk geactiveerd — een manier van reageren die ooit, lang geleden, precies was wat je nodig had om je veilig te voelen. Bij de één komt hij nauwelijks tot leven. Bij de ander neemt hij het over: vechten, vluchten of bevriezen, sneller dan je kunt denken.

Zo bekeken is die ene persoon geen tegenstander, maar een spiegel. Wat daar in jou oplicht, laat zien waar nog iets op zachtheid en aandacht wacht.

Dat is geen tekortkoming. Het is een oude beschermer die nog niet weet dat het nu anders mag.

Doe de gratis test en ontdek jouw relatieblauwdruk:
https://relatieblauwdruk.scoreapp.com/