Marleen Devisch

Je kent het antwoord. Toch zeg je niets.

De vraag wordt gesteld en even kijkt iedereen naar jou.
Je kent het onderwerp. Je hebt er een mening over. Misschien had je vooraf zelfs bedacht wat je wilde zeggen.

Maar in die paar seconden begint er van alles door je hoofd te gaan:
Is dit wel het juiste moment?
Kan ik dit voldoende uitleggen?
Wat als ik het verkeerd formuleer?
Misschien zegt iemand anders het straks beter.

En dus zeg je: "Voor mij is alles eigenlijk al gezegd."

Even later zegt iemand anders ongeveer wat jij in gedachten had. En jij denkt: ja, dat bedoelde ik dus.
Dat kan behoorlijk frustrerend zijn. Want je had wel degelijk iets te zeggen.

Blokkeren betekent niet altijd dat je kennis of woorden tekortkomt. Soms verschuift je aandacht zo sterk van je boodschap naar de vraag hoe je overkomt, dat je tijdelijk niet meer bij die woorden kunt.
Van: wat wil ik zeggen?
Naar: hoe zal dit beoordeeld worden?

En hoe harder je dan naar de perfecte zin zoekt, hoe verder die soms weg lijkt.

Herken je dat? Dat je inhoudelijk helemaal aanwezig bent, maar in het gesprek toch verdwijnt?

Kom even langs bij GROEI ACADEMIE. Wij maken graag kennis met jou!
https://groeiacademie.be/inplannen-individueel-kennismaken-met-nlp/

Haar eerste kom zakte scheef. Ze zette hem trots op tafel.

Na dertig jaar zorgen en presteren koos ze iets waarin ze nergens goed in hoefde te zijn.
De klei zakte al voor de derde keer naar één kant.
Naast haar draaide een vrouw moeiteloos een vaas omhoog. Aan de andere tafel ontstond iets wat onmiskenbaar een schaal zou worden. Voor haar stond een kom die eruitzag alsof hij tijdens het bakken alvast wilde gaan liggen.

Ze begon te lachen.
Dat geluid verraste haar. Het was lang geleden dat iets mocht mislukken zonder gevolgen.

Sinds haar jongste dochter het huis uit was, lagen de avonden open. De eerste maanden vulde ze die met nuttige dingen: kasten opruimen, administratie bijwerken, eindelijk de zolder aanpakken. Ze kon moeilijk uitleggen waarom iedere afgewerkte klus haar huis leger deed voelen.

Toen ze zich voor keramiek inschreef, had ze bijna voor een cursus gekozen die beter bij haar ervaring paste. Iets met communicatie, organisatie of begeleiding. Terreinen waarop ze wist hoe ze waardevol kon zijn.

Klei vroeg iets anders. Haar handen moesten voelen, proberen en verdragen dat het materiaal eigen plannen had. De leraar kwam langs, bekeek haar scheve kom en zei: 'Daar zit beweging in.'
Niemand had ooit een fout van haar zo vriendelijk beschreven.

Na een grote verandering proberen we vaak snel een nieuwe nuttige versie van onszelf te bouwen. We zoeken een doel, een plan en iets waarmee de lege ruimte opnieuw betekenis krijgt. Soms wijst het leven eerst naar een plek waar je mag spelen, stuntelen en ervaren wie je bent wanneer bekwaamheid even geen toegangsbewijs vormt.

Na het bakken zette ze de kom midden op tafel. Hij wiebelde licht. Iedere keer dat ze ernaar keek, herinnerde hij haar aan een avond waarop ze geen moeder, professional of probleemoplosser hoefde te zijn.
Ze was gewoon iemand met haar handen in de klei.

Waar zou jij opnieuw beginner willen zijn?

Als jouw leven na een verandering opengevallen is en je nieuwe bewegingen wilt verkennen, ben je welkom voor een gratis kennismakingsgesprek. We zoeken naar pistes die je kunt ervaren, uitproberen en werkelijk van jou kunt maken.

https://groeiacademie.be/inplannen-individueel-kennismaken-met-nlp/

Haar kleindochter vroeg waarom oma aan de telefoon anders praatte
Eén kind hoorde in vijf seconden de professionele stem die zij al jaren vanzelfsprekend vond.

Ze zat aan de keukentafel toen een klant belde. Haar kleindochter kleurde naast haar een paard paars en luisterde met een half oor mee.
'Goedemiddag, u spreekt met Anna', zei ze op de toon die al vijfendertig jaar vanzelf verscheen zodra een onbekend nummer oplichtte.

Na het gesprek keek haar kleindochter op.
'Waarom praat jij dan zo?'
'Hoezo, zo?'

Het meisje ging rechter zitten, trok haar kin een beetje in en zei met een plechtige stem: 'Uiteraard. Ik bekijk graag wat ik voor u kan betekenen.'

De imitatie was pijnlijk nauwkeurig. Ze moest lachen.
Haar professionele stem was ooit zorgvuldig opgebouwd. Rustig, correct, betrouwbaar en met precies genoeg afstand om iedere situatie aan te kunnen.

Mensen voelden zich bij haar in goede handen. Toch hoorde ze nu ook wat onderweg verdwenen was: warmte, speelsheid en de levendigheid waarmee ze vijf minuten eerder nog over een paars paard had gesproken.

Tijdens haar volgende telefoongesprek liet ze haar schouders zakken voordat ze opnam. Ze hield haar deskundigheid bij zich en liet haar gewone stem mee aan tafel komen.

De klant reageerde anders. Het gesprek werd korter en persoonlijker. Aan het einde zei hij: 'Dank je, ik voel dat je begrijpt wat ik bedoel.'

We dragen allemaal stemmen die ooit voor een bepaalde context zijn ontstaan. Een stem voor gezag, voor voorzichtigheid, voor conflict en voor mensen bij wie we graag sterk willen lijken. Ze werken zo vanzelf dat we pas via de reactie van een ander horen welke afstand ze scheppen.

Communiceren met impact begint soms met luisteren naar de versie van jezelf die de telefoon opneemt.

Welke stem verschijnt bij jou zodra het belangrijk wordt?
Wil je ervaren hoe jouw stem zowel deskundigheid als menselijkheid kan dragen?

Je bent welkom voor een gratis kennismakingsgesprek: https://groeiacademie.be/inplannen-individueel-kennismaken-met-nlp/

Er woont blijkbaar een klein koppig wezen in mij.
Het luistert naar de naam: 'verlangen.'

Jarenlang kon ik het vrij gemakkelijk tevreden houden.
Ik gaf het af en toe een mooi schrift.
Een nieuwe pen.
Een halve vrije middag.
En ik zei: 'later gaan we écht schrijven.'
Daar nam het dan tijdelijk genoegen mee.
Het is tenslotte een beleefd verlangen.

Maar de laatste tijd is het veranderd.
Het schuift steeds vaker mee aan tafel.
Het kijkt over mijn schouder wanneer ik andere dingen doe.
Het tikt tegen mijn arm wanneer ik probeer te doen alsof ik het niet opmerk.

En soms legt het zonder één woord een zin voor mij neer.
Dan weet ik: 'het is weer zover.'

Misschien kennen jullie dat ook.
Dat iets wat lang heel geduldig is geweest, plots niet langer terug in zijn doos wil.
Het schreeuwt niet, maar jij bent eindelijk stil genoeg geworden om het te horen.

Ik geloof steeds minder dat onze diepste verlangens ons lastigvallen.
Ik denk dat ze ons komen herinneren aan iets wat we onderweg niet verloren zijn, aan iets wat nog altijd op ons wacht, aan een deel van onszelf dat graag wil meeschrijven aan het volgende hoofdstuk.

Welk koppig verlangen blijft bij jou telkens weer aan tafel verschijnen?

Sommige verlangens verdwijnen niet.
Ze worden alleen stiller.

Ze schuiven opzij voor wat dringend is. Voor werk dat af moet. Voor mensen die op ons rekenen. Voor verantwoordelijkheden die we met liefde dragen en die toch veel plaats innemen.

We zeggen tegen onszelf:
'Later.'
'Wanneer het rustiger wordt.'
'Als ik wat meer tijd heb.'
En voor we het weten, zijn er jaren verstreken.

Het bijzondere is dat zo’n verlangen soms plots weer van zich laat horen.
Zelden als een helder plan.
Eerder als een lichte onrust. Als ontroering bij iemand die iets doet waarvan jij ooit droomde.
Als een gedachte die blijft terugkomen. Als een bijna vergeten deel van jezelf dat voorzichtig vraagt: 'is er ondertussen misschien ook wat ruimte voor mij?'

Ik herken dat.
Tijdens mijn tijd in het tussenin kwamen verlangens naar boven die niet werkelijk nieuw waren. Mijn liefde voor schrijven, voor verhalen en voor de diepere lagen van taal is er altijd geweest.
Alleen krijgt ze nu meer stem.

Misschien brengt een ingrijpende periode niet alleen nieuwe verlangens voort, maar haalt ze ook oude verlangens onder het stof vandaan.

Niet alles hoeft onmiddellijk werkelijkheid te worden. Maar wat belangrijk is, verdient het ten minste om opnieuw gehoord te worden.

Welk verlangen heb jij ooit naar 'later' verschoven?

Een van de veranderingen die ik bij mezelf opmerk, is dat ik minder snel woorden wil invullen voor een ander.

Vroeger hoorde ik een verhaal en begon mijn professionele ervaring al vlug mee te denken. Ik zocht verbanden, mogelijkheden en vragen die iemand verder konden helpen.

Die ervaring is er nog steeds. Ze heeft alleen gezelschap gekregen van meer stilte.

Ik kan langer aanwezig blijven bij wat iemand vertelt zonder al te hoeven weten waar het naartoe moet. Ik luister naar de woorden en naar de kleine stiltes ertussen. Naar wat iemand herhaalt. Naar een zin die plots trager wordt uitgesproken. Naar een woord dat nog niet helemaal lijkt te passen.

Vaak ligt precies daar een verhaal dat nog verteld wil worden.

Het voorbije anderhalf jaar heb ik zelf ervaren hoe lang het kan duren voordat je woorden vindt voor wat een gebeurtenis werkelijk met je heeft gedaan. De feiten kun je soms snel vertellen. De betekenis laat zich geleidelijk ontdekken.

Misschien is luisteren ook dat: iemand voldoende ruimte geven zodat de diepere betekenis van zijn of haar verhaal tevoorschijn kan komen.

Wanneer heb jij voor het laatst ervaren dat iemand werkelijk naar je luisterde?

De voorbije tijd merk ik steeds vaker dat ik anders reageer op mensen.

Ik luister langer voordat ik iets zeg. Ik voel sneller wanneer woorden slechts een deel van het verhaal vertellen. Ik hoef ook minder vlug te begrijpen waar een ervaring precies naartoe gaat.

Dat is gegroeid tijdens het voorbije anderhalf jaar, waarin ik na mijn ongeval veel tijd heb doorgebracht in het 'tussenin'.

Aanvankelijk probeerde ik vooral te begrijpen wat er met mij gebeurd was en hoe ik verder kon. Langzaam werd die open ruimte ook een plek waarin ik nieuwe kanten van mezelf ontdekte.

Sommige dingen die vroeger veel van mijn aandacht kregen, zijn kleiner geworden. Andere verlangens laten zich juist duidelijker voelen. Ik wil zorgvuldiger omgaan met mijn tijd en energie. Ik verlang naar gesprekken waarin plaats is voor wat nog zoekend is. Ik wil schrijven, luisteren en woorden geven aan wat diep vanbinnen leeft en nog geen vorm heeft gevonden.

Ook professioneel begint er iets te bewegen. Alles wat ik in meer dan vijfendertig jaar heb geleerd als logopediste, coach, trainer en schrijver wil ik blijven inzetten, alleen stroomt het nu door de ervaringen van de vrouw die ik vandaag ben.

Het voelt alsof mijn missie zich verdiept.

De volledige vorm ken ik nog niet. Ik voel wel dat het tussenin mij dichter heeft gebracht bij wat ik werkelijk wil doorgeven.

Ik ben benieuwd of jij dit herkent. Heeft een ingrijpende periode in jouw leven ooit verlangens of kanten van jezelf zichtbaar gemaakt die voordien weinig ruimte kregen?

Het leven dat goed klinkt

En toch voelt je hart zich er nergens in thuis.
Op de foto zag het er prachtig uit.

Een lange tafel in de avondzon. Glazen die het licht vingen. Mensen van wie ze hield. Een huis waar ze ooit van had gedroomd.
Ze keek naar zichzelf, midden in dat beeld, en voelde iets wat ze moeilijk kon uitleggen.

Haar leven klopte.
Alle onderdelen stonden op de juiste plaats. Ze had hard gewerkt, verstandige keuzes gemaakt en veel om dankbaar voor te zijn. Toch was er diep vanbinnen een plek die steeds stiller werd. Alsof iets in haar al lang geen vraag meer durfde te stellen.

We kunnen een leven opbouwen dat helemaal past bij wie we ooit dachten te moeten worden. Zo zorgvuldig dat het jaren duurt voordat we merken hoeveel van onszelf onderweg buiten beeld is geraakt.

Die vaststelling vraagt vooral eerlijkheid.
De bereidheid om opnieuw te voelen waar je wakker van wordt. Waar je stem van verandert. Waar je energie naartoe wil wanneer niemand iets van je verwacht.

Kijk nog eens naar het leven dat je vandaag leidt.
Welk deel heb jij werkelijk gekozen?

Haar hand bleef op de deurklink liggen

Ze voelde dat ze opnieuw 'ja' ging zeggen terwijl alles in haar naar huis verlangde.
Haar jas hing al over haar arm. Haar hand lag op de deurklink.

“Kun jij dit vanavond nog even bekijken?”

Ze voelde haar vingers steviger om de klink sluiten. Haar adem bleef ergens hoog in haar borst steken. In haar hoofd verschenen meteen de vertrouwde woorden: natuurlijk, geen probleem.
Het hele antwoord duurde nog geen seconde.
Toch gebeurde in die seconde alles.

Haar lichaam zei dat het genoeg was. Haar mond stond al klaar om opnieuw 'ja' te zeggen. Daartussen lag een kleine ruimte die ze jarenlang voorbij was gelopen.
Deze keer bleef ze er heel even staan.

“Vanavond lukt het mij niet. Morgenochtend kijk ik er graag naar.”

Geen grote ommekeer. Geen meeslepend moment. Alleen een vrouw met haar hand op een deurklink die zichzelf hoorde voordat haar oude antwoord het overnam.

Zo begint verandering vaak. In het leren herkennen van die ene fractie waarin een patroon zichtbaar wordt en een keuze opnieuw van jou kan zijn.

Tijdens de NLP Practitioner die op 9 september start, werken we heel praktisch met zulke onbewuste patronen. Omdat een ander leven uiteindelijk vorm krijgt in kleine ogenblikken die bijna niemand ziet.

Aan de buitenkant van ons leven lijkt er soms weinig te gebeuren.
De dagen gaan gewoon verder en vloeien in elkaar over.
En toch groeit er iets.

Onder datgene wat zichtbaar is, tastbaar is.
Een verlangen krijgt wortels, beetje bij beetje.
Een pad begint zich heel voorzichtig te vormen.

We zitten ergens tussenin en dat is geen lege ruimte.
Het is vaak wat we nodig hebben om iets te laten rijpen. Om iets te laten gronden. Om iets voor te bereiden.

De trainingen die wij geven zijn er voor diegenen die er klaar voor zijn. We trekken niet. We pushen niet. We beloven geen magische knop, die alles ineens zal oplossen.

We beloven veel meer: dat we met jou mee op weg gaan en vanuit al onze ervaring, dingen
aanreiken waarvan we weten dat ze heel goed werken.

Onze NLP boot ligt te wachten in de grote oceaan van het leven. En jij mag daar voor een tijdje jouw bootje aanhaken, als je dit wilt. Je mag alle hulpmiddelen die voor jou werken, meenemen naar je eigen leven. Om daarna terug jouw eigen koers te varen.

Je mag steeds terugkeren om nieuw materiaal te komen oppikken. Of om nog even te herhalen wat je al hebt geleerd. Om het verder wortel te laten schieten.

Je mag ook even komen piepen op onze boot. Om te zien of dit iets voor jou is.

Afhankelijk van wat er in jou groeit, wacht, rijpt, wortel schiet, ga je hieromtrent jouw eigen beslissing nemen. En daar zijn we blij mee.

Wil je ons leren kennen?
Vraag dan eens een gratis kennismakingsgesprek aan. Dan weet je op welke boot je terechtkomt …

https://groeiacademie.be/inplannen-individueel-kennismaken-met-nlp/