Ensoyin Ruimte

The cycle of release

You are both the inhale

and the exhale

holding and releasing.

There are moments

to gather,

to take in,

to expand,

to receive.

And there are moments

to soften,

to let go,

to clear space,

to trust.

You are not meant to stay in one state.

You are meant to move.

Zeventien jaar geleden begon ik yogales te geven. Voorzichtig, met wat ik kende: ademhaling, hatha houdingen, wat het meest herkenbaar was als yoga. Het was niet nieuw, maar het was ook geen hype.

Wanneer ik vandaag vertel dat ik als yogalerares werk, volgt er meestal een beleefd "oh, wat leuk", gevolgd door de bekende reacties: "moet je daar niet heel lenig voor zijn?", of "dat is niks voor mij hoor", met een ongemakkelijk lachje erbij. Soms lees ik het gewoon van hun gezicht af, dat ze me niet helemaal serieus nemen, en verandert het onderwerp al snel. Zelden, en eigenlijk bijna nooit, vraagt iemand door naar wat ik eigenlijk echt doe met mensen.

De meeste mensen zien meteen iemand voor zich in een strak pakje, ingewikkelde houdingen, zweverig... een beeld dat de sociale media van yoga hebben gemaakt. En daarmee raakt het woord "yoga" vandaag zijn oorspronkelijke betekenis kwijt en ik merk dat ik zelf ook verwijderd ben geraakt van de traditionele yogahoudingen. Want yoga is veel meer dan yogahoudingen, maar jammer genoeg is dat wel het beeld dat er vandaag is.

Yoga was oorspronkelijk een manier om verlichting te ervaren, maar ik zie dit ruimer door te zeggen, het is een manier om lichter te gaan leven. Dit door aandacht te schenken aan je binnenwereld, te kijken naar je schaduwen en waar je uit balans bent gegaan. Waar er geen harmonie meer is met jezelf en de wereld om je heen. Patanjali schreef eeuwen geleden 195 verzen, waar je een heel leven over kan nadenken en bij kan blijven voelen.

Ik heb het geluk gehad dat ik yogateachers heb gehad die de yoga vanuit die oude tradities doorgeven aan hun leerlingen, en bij wie de focus niet alleen maar op houdingen ligt, maar bij wie er ook ruimte is voor filosofie en community. Ik eer hen en ben hen dankbaar omdat ik van hen zo'n waardevolle lessen heb gekregen.

Vandaag zijn er meer dan een half miljoen yogateachers in de wereld en er is veel concurrentie ontstaan. Het is een business geworden die niet klopt met wie ik ben en wil zijn.

Doorheen de zeventien jaar werden mijn sessies van ruim een anderhalf uur veel meer dan enkel een yogasessie. Ik begin met een verhaal, een tekst, een kaartje, een gedachte over het leven zelf, die als een rode draad doorheen de sessie loopt. Waarin we vervolgens ademen, bewust en traag. We bewegen, zelden in bekende yogahoudingen, maar zoals het lichaam eigenlijk bedoeld is te bewegen: voelend, rekkend, zoekend naar wat goed aanvoelt. En waarin we eindigen met een halfuur geleide ontspanning die alles helpt integreren.

Voor mij, zonder pretentieus te zijn, staat wat ik geef, eigenlijk dichter bij de oude traditie dan wat de meeste mensen zich bij yoga voorstellen. Het gaat om verbinding, om aanwezigheid, om een innerlijke reis, veel meer dan om een perfecte houding. Zeventien jaar lang noemde ik dat yogales. Vandaag maak ik me los van die naam, omdat het beeld errond te vervormd is geraakt om nog te dragen wat ik wil overbrengen.

Voor wie mijn sessies al volgt, verandert er weinig. Alles blijft zoals het was: hetzelfde voelen, ademen, bewegen, verstillen, bewust worden. Enkel de naam van mijn studio verandert, alsook de namen van de momenten dat we samenkomen. Omdat het nu het juiste moment voelt om te veranderen wat vertrouwd was.

Wie op zoek is naar louter bekende yogahoudingen, vindt in mijn ruimte misschien een ander verhaal dan verwacht.
Maar wie zoekt naar een anderhalf uur van diepe verbinding met zichzelf, is hier op de juiste plek.

PUUR YOGA wordt ENSOYIN®
Verder dan Yoga, dichter bij jezelf...

Voorlopig blijft de website nog www.puuryoga.com noemen.

De agenda kan je terugvinden: https://puuryoga.com/agenda/

Voel je heel welkom,

Isabel x

Wat als het eclipsbrilletje kon schrijven:

"Dear Journal… (voor mijn generatie: 'liefste dagboek')

Wat voelde ik me de afgelopen week gezien! Zoveel duizenden mensen wilden mij hebben en wat voelde ik me speciaal. Na zevenentwintig jaar geduldig wachten op het grote spektakel tussen de zon en de maan, waren we in grote getallen klaar om de ogen van de mensen te beschermen.

Onze taak is dan ook veel belangrijker dan men zou denken, want we willen hun geschenk om deze mooie planeet te kunnen zien niet ontnemen.

Ik mijmerde de vorige dagen wel eens over het geschenk van zien. Ik dacht zelfs om er een blogje over te schrijven maar waarschijnlijk zouden ze het niet zo belangrijk vinden, dus deel ik het even met jou.

Niet zolang geleden, hoorde ik in het gezin waar ik mocht naartoe komen, dat hun geliefde oma blind aan het worden is. Ze is bijna honderd en heeft tien decennia lang het geluk gehad om te zien. Zowel de mooie dingen alsook de gruwel van de oorlog die ze van dichtbij meemaakte. Ze werd moeder, grootmoeder, overgrootmoeder en zelfs betovergrootmoeder en haar prachtige blauwe ogen, zo hoorde ik vertellen, straalden als sterren wanneer ze haar kinderen zag. Als kapster had ze haar ogen nodig om zorgvuldig haren te knippen en vele vrouwen (en mannen) mooier te maken.

Haar ogen moesten te vaak afscheid nemen van de mensen die haar dierbaar waren, haar kind in de eerste plaats was voor haar ogen het meest pijnlijke en onnatuurlijke dat ze kon meemaken. Maar haar ogen waren sterk en ze richtte haar blik op wat er wel nog was en naar wat ik hoorde vertellen, was ze een levensgenieter.
Niet zolang geleden, kreeg ze de boodschap dat haar ogen op hun einde zijn… bijna honderd jaar hebben ze alles voor haar gedaan. Ik wou dat ik, met de kracht die ik heb om het felste licht tegen te gaan en de ogen te beschermen, dat er ook een versie van mij zou bestaan om mensen terug te laten zien. Ook de mensen die niet blind zijn. Want ze nemen hun ogen voor vanzelfsprekend.

Vandaag gooit iedereen me weg bij het afval, ik ben overbodig geworden, en daarom wou ik mijn journal delen. Zo blijft er hopelijk nog een deeltje van mij bestaan in de vorm van bewustzijn dat wanneer je goede ogen hebt, dankbaar te zijn voor het geschenk van zien. Jezelf in de spiegel wanneer je wakker wordt, glimlach even naar de mooie mens die je bent. Wanneer je jouw partner ziet, zie hem of haar alsof het de eerste keer was dat je ze ziet en kijk met ogen van liefde. Je kinderen, koester vooral hun zalige energie wanneer ze nog klein zijn, want voor je het weet hebben ze zelf kinderen. Je ouders, misschien ben je vandaag boos en wil je hen niet meer zien, maar er komt ooit een dag, dat je wenste dat je hen onverwacht aan de deur ziet staan omdat ze jou willen zien om jou te zien. En zie de wereld, reis wanneer je in de mogelijkheid bent en verken deze mooie planeet maar zie ook de schoonheid van alles wat dichtbij is.

Je hoeft niet tot 2081 te wachten om dat grote spektakel tussen de maan en de zon opnieuw te zien. De meeste van ons zijn er dan allang niet meer. Maar zie het spektakel dat elke dag onder onze ogen gebeurt. En misschien moet je mij niet weggooien, leg me op een plekje waar je me af en toe nog eens ziet en je je kan herinneren aan wat ik vandaag heb neergeschreven.

Gebruik je ogen niet enkel om te kijken, maar gebruik ze ook om te 'zien'…"

"Een aantal jaren geleden zat ik vast in een stadsbus in New York City tijdens het spitsuur. Het verkeer bewoog nauwelijks. De bus zat vol met koude, vermoeide mensen die diep geïrriteerd waren op elkaar, op de wereld zelf. Twee mannen scholden op elkaar over een duw die mogelijk opzettelijk was, of misschien niet. Een zwangere vrouw stapte in, en niemand bood haar een zitplaats aan. Woede hing in de lucht; hier zou geen genade te vinden zijn.

Maar toen de bus de Seventh Avenue naderde, pakte de chauffeur de intercom. "Mensen," zei hij, "ik weet dat jullie een zware dag hebben gehad en gefrustreerd zijn. Ik kan niets doen aan het weer of het verkeer, maar dit is wat ik kan doen. Als ieder van jullie de bus verlaat, steek ik mijn hand naar jullie uit. Terwijl je voorbijloopt, laat je je zorgen in de palm van mijn hand vallen, oké? Neem je problemen vanavond niet mee naar huis naar je familie, laat ze gewoon bij mij achter. Mijn route gaat langs de Hudson River, en als ik daar later langsrijd, open ik het raam en gooi jullie zorgen in het water."

Het was alsof een betovering was verbroken. Iedereen barstte in lachen uit. Gezichten straalden van verraste vreugde. Mensen die het afgelopen uur deden alsof ze elkaars bestaan niet opmerken, grijnsden plotseling naar elkaar alsof ze dachten: meent deze man dit echt?

Oh, hij meende het echt.

Bij de volgende halte, zoals beloofd, stak de chauffeur zijn hand uit, met de palm omhoog, en wachtte. Een voor een plaatsten alle uitstappende passagiers hun hand net boven de zijne en maakten het gebaar alsof ze iets in zijn hand lieten vallen. Sommigen lachten terwijl ze dit deden, anderen kregen tranen in hun ogen, maar iedereen deed het.

De chauffeur herhaalde hetzelfde prachtige ritueel ook bij de volgende halte. En de volgende. De hele weg naar de rivier.

We leven in een harde wereld, mijn vrienden. Soms is het extra moeilijk om mens te zijn. Soms heb je een slechte dag. Soms heb je een slechte dag die jaren duurt. Je worstelt en faalt. Je verliest je job, geld, vrienden, geloof en liefde. Je bent getuige van vreselijke gebeurtenissen die zich in het nieuws ontvouwen, en je wordt bang en teruggetrokken. Er zijn tijden waarin alles in duisternis gehuld lijkt. Je verlangt naar het licht, maar weet niet waar je het kunt vinden.

Maar wat als jij het licht bent? Wat als jij de verlichtende factor bent die een donkere situatie nodig heeft? Dat is wat deze buschauffeur mij leerde, dat iedereen het licht kan zijn, op elk moment. Deze man was geen grote machthebber. Hij was geen spiritueel leider. Hij was geen mediavaardige influencer. Hij was een buschauffeur, een van de meest onzichtbare werkers van de samenleving. Maar hij bezat echte kracht, en hij gebruikte die prachtig voor ons voordeel.

Als het leven bijzonder somber aanvoelt, of als ik me bijzonder machteloos voel tegenover de problemen van de wereld, denk ik aan deze man en vraag ik mezelf af: Wat kan ik nu doen om het licht te zijn? Natuurlijk kan ik niet persoonlijk alle oorlogen beëindigen, of de opwarming van de aarde oplossen, of lastige mensen in totaal andere wezens veranderen. Ik kan zeker het verkeer niet regelen. Maar ik heb wel enige invloed op iedereen die ik tegenkom, zelfs als we nooit spreken of elkaars naam leren kennen.

"Ongeacht wie je bent, of waar je bent, of hoe alledaags of moeilijk je situatie ook lijkt, ik geloof dat je je wereld kunt verlichten. Sterker nog, ik geloof dat dit de enige manier is waarop de wereld ooit verlicht zal worden, één helder daad van genade tegelijk, de hele weg naar de rivier."

~ Elizabeth Gilbert

Vandaag, eenendertig juli, drieënveertig jaar geleden, was ik amper tien jaar oud toen ik mijn grootouders moest loslaten, met een tijdsverschil van amper drie maanden tussen hen.
Hun leven heeft op mij zo'n diepe indruk achtergelaten. Ik was hun eerste kleinkind, en ze hebben mij met zoveel warme liefde omringd, en toonden mij zonder woorden hoe blij ze waren met mij.

Ze waren tweeënvijftig en negenenvijftig jaar oud, en het liet een diep trauma en angst achter die vandaag nog meespeelt. De angst om te verliezen werd ook de angst om vroeg te sterven.
Ik ben nu tweeënvijftig, de leeftijd van mijn grootmoeder. Zij is de reden waarom ik zo zoekend ben geworden naar hoe belangrijk lichaam en geest zijn, tot het bijna een obsessie werd, omdat er zo'n angst in mij leeft om opnieuw een dierbare te verliezen.

Vandaag, drieënveertig jaar geleden, brak er iets in mij. Het zorgeloze kind verdween, en het trauma vond een plaats in mijn lichaam.
Ik zag het diepe verdriet bij mijn mama, later ook de pijn van mijn vader.

Ik heb geleerd, en leer nog elke dag, over het leven, over geluk en over betekenis. Die kennis geef ik dagelijks door. Ik probeer de dood te aanvaarden als deel van het leven.
Ik besef elke dag hoe intens ik daarmee bezig ben. Tijdens onze mooie reis werd ik erop aangesproken om die angst onder ogen te zien.
Ik kreeg het eerst moeilijk zuiver, maar tijdens een intense wandeling de berg op, kreeg ik zoveel inzicht.

Mijn angst is ook een drijfveer om te doen wat ik hier te doen heb, mensen bewust blijven maken en hen op een liefdevolle manier de weg naar binnen begeleiden.
Beginnend met de vraag: leef ik? Of ben ik enkel aan het bestaan?
Want ook die les kreeg ik bij het verlies van mijn grootouders: het leven is te kort om enkel te bestaan.

Isabel x

Tussen de wolken
deelden we een kopje thee,
de berg en ik.

Meeta Ahluwalia

Het belangrijkste wat 18 jaar yogaleven me leerde is rustig blijven. Gelijkmoedigheid.
De yogales stopt niet wanneer je je m***e hebt opgerold...dan pas begint het eigenlijk. In het dagelijkse leven.
Wanneer je zoals ik bijna elke dag op de yogamat staat, weet je dat yoga je meer kracht, flexibiliteit, balans, sereniteit en innerlijke rust brengt.

De grootste oefening blijft om deze voordelen van yoga om te zetten in je dagelijkse leven.
Want dat is uiteindelijk de bedoeling.

Voor mij persoonlijk is gelijkmoedig blijven in welke situatie dan ook iets wat ik leerde op mijn mat.
Elke yogales is anders net zoals elke dag anders is. Nu ik volop in de overgang ben, wordt ik door deze veranderende fase nog meer uitgenodigd om gelijkmoedig te blijven.
De ene dag wil mijn lichaam mee en lukt het moeiteloos om balanshoudingen of een diepe stretcht te doen, te mediteren en te verstillen.
De andere dag lijkt het alsof mijn lichaam 10 jaar ouder is geworden en elke houding mij confronteert met de zwakkere plaatsen.
De oefening is om beide situaties te omarmen.
En zo ook in het leven.
Er zijn dagen waar alles stroomt en dagen waar de wet van Murphy besloot aanwezig zijn.
Ik leerde op mijn mat en zo ook in het leven dat elke situatie dat iets triggert in mij, een les verscholen zit. Klein of groot. En het zelfonderzoek toont me steeds sneller waar ik mag naar kijken.

Ik blijf meer gelijkmoedig en kalm dan vroeger.
Lukt mij dat keer op keer?
Natuurlijk niet!
Ik ben ook maar een mens en kan eens boos, teleurgesteld, oordelend en triest zijn maar in tegenstelling tot voor mijn yoga leven duurt dit niet zolang.
Ik adem in en uit, neem de tijd om in te voelen, en laat het los...

"You can't stop the waves, but you can learn to surf.”
John Kabat-Zinn

Isabel x

Elke zin resoneert...❤️