Kristel Binnemans - Anders Verbinden

Mijn vakantie komt eraan, even extra ruimte maken.

Deze boeken en carddecks mogen naar een andere eigenaar. Erg veel zorg voor gedragen. Sommige zijn zo goed als nieuw.

Prijs overeen te komen, stuur me gerust een bericht.
Af halen kan zowel in Geel als Mol.

“En wat vindt gij daar nu van?” “Je vertelt daar eigenlijk nooit iets over.”
"Jij zegt niets over de anderen." "Dat is me opgevallen de gehele tijd dat ik contact met je heb."

Dat klopt!

Wanneer ik meega in de boosheid van het moment? Dan bevestig ik wat iemand op dat moment graag wil horen. Vaak zijn er al jaren aan geschiedenis en uitdagingen gegaan onder wat zichtbaar is, bij families.

Als er uitdagingen, verwijten, verdriet, boosheid,… zijn en men anders reageert dan gebruikelijk, kunnen er breuklijnen ontstaan. Deels tijdelijk, soms blijvend en onder dit alles blijft de verbondenheid vaak bestaan, ook wanneer contact op dat moment onmogelijk lijkt.
Daarom hoef ik als professional niet te bepalen wie gelijk heeft.

Het blijft familie en het is niet aan mij om daar wat over te vinden. Verstoorde relaties leveren niemand iets op. Elk systeem zal vroeg of laat neigen naar herstel. Zelfs bij hoog oplopende spanningen, waarbij de relatie verstoord raakt en toenadering onmogelijk lijkt,

Al lijkt de bereidheid tot dialoog onbestaand, het loyaliteitsstuk blijft bestaan.
De professionaliteit zit erin om de dialoog met jezelf aan te gaan. Niet partijdig te reageren en in dit alles alle partijen bij hun eigen waarheid te laten.

Het is de kunst:
🔸te kunnen luisteren naar jouw waarheid, zonder die van de ander in te vullen.
🔸ruimte te geven aan jouw boosheid, zonder iemand anders tot schuldige te maken.
🔸naast je te staan terwijl jij leert om zelf te kijken naar wat er werkelijk speelt
al is het soms ongemakkelijk

Herken je dat je soms vooral iemand nodig hebt die niet voor jou invult wat je moet denken, maar die je helpt om helder te krijgen wat van jezelf is?

📸 plastische weergave van ons familiesysteem: nabij en verder weg
📩 Route de compagnon: www.andersverbinden.be of stuur me een bericht.

“Stop met tegen me te zeggen: ‘Ik ben bezorgd om je.’”
“Je weet helemaal niet hoe het voor mij is." hoorde ik haar onlangs zeggen.
"Je zit niet in mijn situatie." "En met ‘bezorgd’ kan ik eigenlijk helemaal niets.”

Goed bedoeld.
Maar… we snappen helemaal niet wat een ander doormaakt:

Zodra we zeggen “ik snap je”, vullen we eigenlijk al iets in.
Wat je zegt vanuit goede intenties, sluit niet altijd aan bij wat de ander op dat moment nodig heeft.

We kunnen luisteren en geraakt worden door wat iemand vertelt, zelfs wanneer we iets gelijkaardigs hebben meegemaakt. Maar een traumatische ervaring is niet alleen wat er gebeurd is. Het is wat er binnenin je wordt geraakt.

Misschien mogen we wat minder snel zeggen:
⚡ “Ik snap je.”
⚡ “Ik weet hoe je je voelt.”
⚡ “Ik maak me zorgen om je.”

En wat vaker écht luisteren.
🔸 Zonder in te vullen.
🔸 Zonder te fixen.
🔸 Zonder meteen advies te geven.

Je hoeft iemand niet te begrijpen om hem wél serieus te nemen.
Wanneer heb jij voor het laatst gemerkt dat iemand iets voor jou invulde, terwijl die persoon eigenlijk niet wist hoe het voor jou was?

Ik schrijf en begeleid rond rouw, verlies, veerkracht en autismebewustzijn.
Wil je ontdekken hoe ik hiermee werk? Kijk gerust eens rond op www.andersverbinden.be.

“Is dit het dan?”
Ik herinner me het nog alsof het gisteren was.
Het moment waarop ik zelf op zoek ging naar antwoorden.
Nieuwsgierig genoeg om zelf opleidingen, trainingen en alles wat ik te pakken kreeg te volgen. Om vooral te begrijpen, oplossingen te zoeken en te leven in plaats van geleefd te worden.

Vandaag werk ik als integratief counselor, coach en rouwtherapeut, met een stevige professionele basis én meer dan twintig jaar ervaring in het werken met mensen en hun omgeving.

Ik combineer kennis met ervaring, intuïtie met professionele expertise en kijk niet alleen naar wat er zichtbaar is, maar vooral naar de mens erachter.
Want ik geloof niet in standaardoplossingen.

Ik geloof in écht luisteren,
samen onderzoeken wat er nodig is om opnieuw beweging te creëren, verandering die ook werkelijk voelbaar wordt in het dagelijks leven, innerlijke rust ervaren en bewust keuzes maken vanuit wat er werkelijk toe doet.
Dat is waar ik vandaag voor sta.

Ben jij benieuwd wat er mogelijk wordt wanneer je niet langer probeert jezelf of de ander te veranderen, maar eerst écht leert begrijpen wat er speelt?
Stuur me gerust een bericht.

Vandaag is het haar verjaardag.

En dit jaar doet het werkelijk wat met me. Ik kan het niet goed thuisbrengen waar het vandaan komt. Het is een soort van leegte en tegelijk vreugde.

Misschien is het wel de bevestiging dat de spiegel die ik mezelf destijds voorhield, nu de vorm aanneemt die is “meant to be…”
De laatste jaren woonde ze in een woonzorgcentrum, nadat haar dochter een halfzijdige verlamming kreeg en ze onverwacht hun vertrouwde thuis moesten verlaten.

Ik was toen zo boos.
Dit had ze niet verdiend.
Ze had altijd in zoveel zorg gedeeld.

Al heb ik haar onderweg mee in mijn leven verweven;
In wat ik belangrijk vind.
In hoe ik naar mensen kijk.
In mijn overtuiging dat achter gedrag altijd een mens zit met een verhaal.

Vandaag zou ik haar nog één keer willen bellen.
Gewoon even haar stem horen.

En misschien is dat precies wat verlies met ons doet:
Wie je graag ziet, kan uit je dagelijks leven verdwijnen, maar niet noodzakelijk uit wie je bent geworden. Ze laten iets waardevol achter, iets van zichzelf in hoe jij vandaag naar het leven en naar anderen kijkt.

Wie zou jij nog één keer willen bellen?

Niet om snel te zeggen dat alles goed gaat.
Maar om écht te luisteren: “Hoe gaat het met jou?”

“Hier ga ik niet blijven zitten.”
Buiten zat het terras vol en we werden uitgenodigd om binnen plaats te nemen voor het avondeten.

Deze keer kozen we bewust voor onze dochter. Als afgestudeerde bakker-chocolatier-traiteur kan je haar geen groter plezier doen dan ergens te eten waar het nét dat beetje meer is. Door haar eerste werkjaar en collectieve sluiting, mocht deze week helemaal van haar zijn.

Helemaal prima, om binnen te zitten, tot ik zag waar men ons installeerde. Het voelde benauwd, alsof we ergens achterin werden geduwd. De stemmen achterin galmden door de ruimte en het voelde allesbehalve ontspannend en comfortabel.

Ik keek naar mijn man.
“Hier ga ik niet blijven zitten.”
Hij dacht er anders over en fluisterde: “Maak je er nu toch niet druk over.”
En toch klopte het niet voor mij.

Waarom zou ik ergens blijven zitten waar het niet goed voelt?
Als er nog andere tafels vrij lijken te zijn. Ik ging het gesprek met de ober aan en jawel hoor:
“Jullie mogen aan het raam plaatsnemen als jullie dat wensen.”

Een openstaand raam met af en toe een briesje. We genoten eens te meer van de maaltijd en elkaars gezelschap. Later hoorde ik mijn man tegen onze dochter zeggen:
“Goed dat ze het toch vroeg.”

En eigenlijk is dat precies waar het voor mij over gaat.
🔸Hoe vaak blijven we ergens zitten waar het niet goed voelt?
🔸We willen niemand tot last zijn.
🔸We zijn bang om lastig gevonden te worden.
🔸We denken dat we ons maar moeten aanpassen.

Maar een vraag stellen is geen eis.
Voor jezelf opkomen betekent niet dat je de ander moet overtuigen.
Het betekent soms gewoon:
“Dit voelt voor mij niet goed.” "Is er een andere mogelijkheid?”
En misschien wel het belangrijkste:
Ik was bereid om zowel een “ja” als een “nee” te ontvangen.

Hoe zit dat bij jou?
Durf jij het gesprek aan te gaan wanneer iets niet goed voelt?
En ben je dan ook bereid om zowel een “ja” als een “nee” te ontvangen?

Al van jongs af aan viel het me op hoe snel mensen worden uitgesloten wanneer ze een beetje ‘anders’ zijn. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Hoe we werden nagekeken omdat ze net even anders reageerde dan wat er van ons verwacht werd.
“Geef ze maar eens aan mij, het zal rap gedaan zijn”, werd me achterna geroepen toen we samen naar de markt gingen.

Gedrag, labels of diagnoses... ik ben altijd nieuwsgieriger naar de mens. Wat maakt dat iemand dit gedrag stelt? “Ik ben een rebel met een missie." Niet om tegen alles in te gaan.
Wel om daar vragen te durven stellen waar we soms te snel iets als ‘normaal’ zijn gaan beschouwen.
Waarom kijken we zo snel naar gedrag, naar wat iemand doet of niet doet, naar een label of diagnose?

Als oudste kleinkind groeide ik op met tante Rita, zij was mentaal zwakbegaafd en Tante Jeanne, rolstoelafhankelijk, mijn grootmoeder met veel verlieservaringen wat schuurde, maar vooral mensen die erbij horen, voor mij en dat heeft mij vooral veel geleerd hoe naar iemand te luisteren, aandacht te geven.

🔸Wat maakt dat iemand doet wat hij doet?
🔸Wat probeert iemand ons eigenlijk te vertellen met zijn gedrag?
Vanuit mijn intuïtie, maar altijd met een stevige professionele onderbouw, stel ik vragen die soms even binnenkomen.

Ik hoor dan regelmatig:
“Da’s eigenlijk een goeie vraag…”
En dan wordt het stil.
Of:
“Die vraag heb ik mezelf nog nooit gesteld.”

En precies daar ontstaat beweging. Niet dat ik de antwoorden voor iemand heb.
Omdat een goede vraag je brengt naar iets wat je al die tijd nog niet durfde, kon of mocht bekijken. Naar wie je bent onder alles wat je onderweg hebt geleerd, aangepast, gedragen en verloren.
Wat als anders zijn geen tekort is, maar gewoon een andere manier van waarnemen en in het leven staan?
En wat als we mogen geloven dat alles wat ons is overkomen, inclusief onze verlieservaringen, ons heeft gevormd tot wie we vandaag zijn en dat we precies zo al goed genoeg zijn?

Niet ondanks dat alles.
Maar ook dankzij wat het ons heeft geleerd.
Misschien hoeven we niet voortdurend te proberen iemand anders te worden.
Zullen we eerst ontdekken: Wie ben jij, als je jezelf niet langer hoeft te bewijzen?