Kristel Van Damme

Wat een verschil een weekend kan maken 😅☀️

2,5 dagen trap op, trap af. Hout reinigen, beschermen tegen zon en weer, schaduwdoeken hangen voor de warme dagen die eraan komen… en ja, inclusief een verbrande schouder en rug 🙈🔥

Mijn voeten voel ik bijna niet meer 😅 maar eerlijk? Als ik nu naar het resultaat kijk, voel ik vooral voldoening.

Soms is dat ook hoe persoonlijke groei werkt.

Niet altijd comfortabel.
Soms vermoeiend.
Soms voelt het alsof je doorwerkt terwijl niemand het ziet.

Maar dan komt dat moment waarop je achteruit kijkt en beseft: wauw… dit werk heeft iets veranderd.

Net zoals bij innerlijk werk.
De echte transformatie zit vaak in de stappen die niemand ziet. Tot je plots voelt: ik ben niet meer dezelfde als toen ik begon 💛

Ziehier het bewijs..de voor- en nafoto!

Soms krijg ik een bericht dat me even stil maakt. ❤️

“Je hebt iets in mij geraakt. Die kleine Ellen die getroost wil worden en zich veilig wil voelen…”

Zoveel volwassenen functioneren ogenschijnlijk prima.
Ze werken.
Ze zorgen.
Ze presteren.
Ze lachen.

Maar diep vanbinnen leeft soms nog een jonger deel dat ooit veiligheid, troost of erkenning tekortkwam.

En nee, dat betekent niet dat er iets mis is met jou.

Het betekent vaak gewoon dat een oud stuk in jou nog aandacht vraagt.

Veel stress, angst, perfectionisme, pleasegedrag of steeds over je grenzen gaan… ontstaat niet in het hier en nu.
Het zijn vaak beschermingsmechanismen van een deel dat ooit leerde: ik moet sterk zijn, ik moet mezelf redden.

Het mooie?
Wat ooit vastzat, kan bewegen.
Wat ooit onveilig voelde, kan alsnog veiligheid ervaren.

Dat is vaak waar echte transformatie begint.
Niet bij “positief denken”.
Maar bij voelen, erkennen en helen. ✨

Herken jij dat er soms een jonger deel in jou reageert?

❤️ laat een hartje achter als dit resoneert.

Soms besef je pas hoeveel het leven verandert… wanneer het stil wordt in huis.

Mijn zoon is onlangs op kot gegaan.
Niet in september zoals zoveel anderen, maar nu pas. Door zijn goede resultaten veranderde alles plots sneller dan verwacht.
En eerlijk? Ik had onderschat wat dat met mij zou doen.

Mijn dochter woont al langer niet meer thuis. Ook dat was ooit een vorm van loslaten uit liefde. Omdat haar leven daar ligt. Omdat kinderen hun eigen weg mogen volgen, ook al wringt dat soms in een moederhart.

Blijkbaar zit ik momenteel in een periode waarin “loslaten uit liefde” een groot thema is.
En hoewel ik weet dat het goed is… voelt het soms toch leeg. Stil. Wennen.

Maar tegelijk merk ik ook iets anders.
Dat er opnieuw ruimte ontstaat.

Ruimte om meer tijd in mijn relatie te steken.
Ruimte om nieuwe ideeën uit te werken.
Ruimte om weer dichter bij mezelf te komen.

En misschien is dat wat loslaten uiteindelijk doet.
Niet alleen iets wegnemen… maar ook plaats maken voor iets nieuws.

De momenten dat we elkaar zien, voelen nu intenser. Waardevoller.
Ik kijk meer uit naar een weekend samen, naar een knuffel, naar thuiskomen.

En voor wie zich afvraagt waarom mijn dochter niet op de foto staat: zij kiest ervoor om niet zomaar op sociale media te verschijnen, en die keuze respecteer ik volledig. Maar geloof me… ook zij zit elke dag mee in mijn hart.

Loslaten uit liefde blijft dubbel.
Maar liefde verdwijnt niet door afstand.
Soms verandert ze gewoon van vorm.

Wat als die knoop in je maag geen probleem is… maar een signaal?

Voor een meeting.
Bij bepaalde mensen.
Of gewoon… elke zondagavond.

Je voelt het.

Maar je duwt het weg.
“Het hoort erbij.”
“Ik moet gewoon doorzetten.”

Tot je lichaam luider begint te spreken.

Die spanning is geen toeval.
Het is je innerlijk kompas.

👉 Een grens die je negeert
👉 Werk dat niet meer klopt
👉 Of iets dat wringt op een dieper niveau

In loopbaanbegeleiding gebruiken we die signalen net als richting.

Niet om ze weg te krijgen…
maar om te begrijpen wat ze je willen zeggen.

✨ Meer helderheid
✨ Betere keuzes
✨ Werk dat wél klopt

💭 Herken je dit? Wanneer voel jij die spanning het meest in je werk?

Je lichaam staat in alarmstand… zelfs zonder gevaar.

Je voelt het in je adem.
Oppervlakkig. Onrustig. Vast.

In je borst.
Spanning die niet weggaat.

En toch… er is niets aan de hand.

Of toch niet in het hier en nu.

Je zenuwstelsel denkt van wel.
Het staat continu “aan”.

⚡️ Alert
⚡️ Gespannen
⚡️ Klaar om te reageren

En dat put je uit.

Met hartcoherentie leer je je lichaam opnieuw veiligheid voelen.

Niet door te denken…
maar door je adem te sturen.

✨ Rust in je hoofd
✨ Ontspanning in je lichaam
✨ Terug kunnen landen in jezelf

💭 Herkenbaar? Laat een ❤️ of stuur me “RUST”

Die druk op je borst? Dat is geen gewone stress.

Je hoofd zegt: “Er is niets aan de hand.”
Maar je lichaam voelt iets helemaal anders.

Snelle hartslag.
Adem die blokkeert.
Spanning die blijft hangen.

Je probeert het te begrijpen…
maar het gevoel blijft.

Omdat je lichaam ervaringen opslaat.
Niet als verhaal, maar als gevoel.

En zolang dat niet verwerkt is,
blijft je lichaam reageren.

Met EFT (Emotional Freedom Techniques) werk je rechtstreeks op dat gevoel.

✨ Zonder eindeloos praten
✨ Zonder alles opnieuw te moeten herbeleven
✨ Maar door je lichaam te helpen loslaten

En dat voel je.

Meer rust.
Meer ademruimte.
Meer controle.

💭 Herken je dit? Stuur me “EFT” of laat een ❤️ achter

Soms is er geen reden… en toch voel je angst in je lichaam.

Een druk op je borst.
Een knoop in je maag.
Een onrust die plots opkomt, zonder duidelijke aanleiding.

Je probeert het te begrijpen. Of weg te duwen.
“Het zal wel stress zijn…”

Maar wat als je lichaam iets herinnert
dat je hoofd al lang vergeten is?

Angst zit niet alleen in je gedachten.
Het leeft in je lichaam.

Je buik gaat over veiligheid.
Je borst over ademruimte en controle.

Zolang je het alleen probeert te verklaren,
blijf je vastzitten in je hoofd.

De echte shift begint wanneer je leert luisteren naar je lichaam
– en het stap voor stap terug tot rust brengt.

💭 Herken je dit? Waar voel jij spanning in je lichaam?

❤️ Laat het me weten of stuur me een berichtje

Een opmerking.
Een blik.
Een situatie die op zich klein lijkt.

En toch voelt het groot.

Niet omdat het moment zo zwaar is,
maar omdat het iets ouds raakt.

Een herinnering.
Een overtuiging.
Een pijn die ooit geen ruimte kreeg.

Zolang we dat niet zien, blijven we vechten tegen omstandigheden.
Terwijl de echte beweging vanbinnen mag gebeuren.

Misschien was deze maand geen toeval.
Misschien was het een uitnodiging om niet langer het symptoom aan te pakken, maar de onderlaag.

Daar begint echte verandering.