27/07/2026
Rituelen hebben me ALTIJD gefascineerd.
Niet omwille van hun vorm, maar om wat er kan ontstaan wanneer een handeling met volle aandacht en vanuit de juiste intentie wordt uitgevoerd.
Wanneer we even niet proberen te verklaren, op te lossen of te begrijpen, maar gewoon aanwezig blijven bij wat er is...
Zaterdag mocht ik dat ten volle ervaren tijdens een Vuurceremonie onder begeleiding van Carolien Peeters.
Ik had drie takken meegebracht.
Een olijftak, voor vrede.
Niet de vrede buiten mij, maar de rust die ik steeds opnieuw in mezelf te vinden heb.
Een lauriertak, voor moed en vertrouwen.
Om niet alles vooraf te moeten kennen, maar de weg te durven gaan terwijl hij zich toont.
En rozemarijn.
Om met dankbaarheid te eren wat geweest is, zonder het angstvallig vast te willen houden. Om mee te nemen wat waardevol blijft en wat niet meer dient aan het vuur toe te vertrouwen.
Twaalf mensen die elkaar niet kenden.
Er ontstond iets wat moeilijk uit te leggen valt.
Carolien was twee dagen eerder al begonnen met de afstemming en voorbereiding van de ceremonie. Dat was voelbaar, een bedding waarin niets geforceerd hoefde te worden.
We hoefden elkaar niet te kennen om samen stil te kunnen zijn.
Ieder kwam met een eigen intentie, eigen zorgen, hoop, vragen of verlangen. om ze op een eigen moment aan het vuur toe te vertrouwen zonder woorden.
Daarin zit voor mij de kracht van ritueel.
Een ritueel verandert niet wat gebeurd is.
Het geeft ook geen pasklaar antwoord
Maar het kan wel iets in BEWEGING brengen wat met woorden alleen moeilijk bereikbaar is.
Door aanwezig te blijven.
Door betekenis te geven aan een eenvoudige handeling.
Door iets wat in ons leeft even buiten onszelf een plaats te geven.
En misschien ook door ons opnieuw te verbinden met iets wat ouder is dan onze woorden: vuur, aarde, lucht en water. Elementen die er al waren lang voor wij alles probeerden te begrijpen.
Vuur vind ik daarin bijzonder.
Het verwarmt, verlicht en verteert. Het verandert wat je eraan toevertrouwt zonder te vragen waarom.
Je kunt het niet vasthouden of sturen zoals je dat met zoveel andere dingen in het leven wel probeert te doen.
Je kunt er alleen bij blijven, met aandacht.
Kijken.
En vertrouwen op wat er gebeurt.
Ergens in de nacht verdwenen mijn drie takken tussen de vlammen.
En tegelijk bleef hun betekenis.
Rond drie uur werden de laatste vlammen gedoofd maar het vuur gloeit nog na.
Sommige ervaringen hoef je achteraf niet helemaal te kunnen verklaren.
Je mag ze gewoon laten werken.
Dank je, Carolien, 🙏 voor een begeleiding van een andere orde. Voor jouw zorgvuldigheid en de afstemming, en vooral voor de bedding waarin ieder van ons zijn eigen weg naar het vuur mocht gaan.
