07/09/2026
“Ik denk dat ik het te soft verpak zodat het te weinig effect heeft.”
Dat schreef iemand me deze ochtend.
En oef, wat herken ik dat uit mijn eigen begindagen.
Je wil niet hard overkomen.
Dus je maakt je zin klein.
Je plakt er een “misschien” voor, een “eventueel”, een lachje achteraf.
En dan?
Dan verandert er niets.
En moet je het nóg eens zeggen.
En nóg eens.
“Opvolgen van de afspraken vraagt dan veel energie”, schreef ze erachter.
Ja. Want de eerste keer was geen echte keer.
Hier is wat ik heb geleerd: te zacht gezegd is voor de ander gewoon niet gezegd.
Je denkt dat je aardig bent.
Maar je laat de ander raden.
En raden is lastiger dan een heldere zin.
Duidelijk zijn klinkt spannend.
Alsof je ineens de strenge wordt.
Maar duidelijk en warm kunnen samen.
“Ik wil dat dit vrijdag af is. Lukt dat?” Dat is warm én helder.
Niemand voelt zich aangevallen. Iedereen weet waar hij staat.
Een van mijn klanten verwoordde het perfect: ze wil “duidelijk zijn zonder hard over te komen.”
Dat is precies het punt.
Het is geen keuze tussen lief en duidelijk.
Het is allebei.
Ik word hier zo blij van, want dit is te leren. Echt want het is een vaardigheid.
Begin klein. Kies één zin die je deze week normaal zou inslikken. En zeg ze. Één keer. Helder. En kijk wat er gebeurt.
Liefs Annick
