06/10/2026
Mijn vijfde schooljaar is het nu dat ik dagtrajecten mag begeleiden voor Talentvol.
Als ik kijk waar ik ondertussen sta met mijn kennis, ervaring en kunde, ben ik zo trots op het traject dat ik al mocht afleggen.
Elke sessie reflecteer ik over het verloop van die dag en over mezelf, zodat ik steeds tegemoet kan komen aan de verwachtingen en behoeften van de kinderen en hun ouders, zonder hierbij mezelf te verliezen.
Elke zomerstop reflecteer ik over het afgelopen schooljaar en sleutel ik aan het verloop van mijn trajecten. Inzichten liggen namelijk overal op de loer…
Zo viel mijn oog afgelopen zomer op “de foutenmuur”; fouten bespreekbaar maken en ze net zien als een leerkans in plaats van een reden om afgestraft te worden. Perfectie bestaat bij ons niet en dat geeft hen heel vaak de ruimte om te kunnen landen en gewoon te kunnen zijn. De buitenwereld verwacht al genoeg van hen. Ik niet.
Het gebeurt wel eens dat ik de kinderen laat reflecteren over hun leerkansen, maar ze opschrijven op deze manier leek mij nog net iets waardevoller. Ik heb het wel over “de leermuur”, niet omdat fouten maken niet mag, wel omdat ik wat ze hieruit leren nog véél belangrijker vind.
Als je dan weet dat mijn publiek bestaat uit kinderen die perfectie nastreven, die jaren geleden met een heel klein, bang hartje hun eerste sessie kwamen volgen en bij de minste tegenslag in paniek raakten of die meermaals per dag volledig vastliepen. Als je dan ziet wat ze hier opgeschreven hebben… Ik ben ongelooflijk trots op wat deze kinderen bereiken zodra ze zichzelf mogen zijn, zodra ze onder ontwikkelingsgelijken zijn, zodra ze geen perfectie moeten nastreven, zodra ze mogen leren, zodra er in hun geloofd wordt…
*foto bewerkt met AI om de privacy van de kinderen te bewaren*