De Twaalfde Man

izend lampen van ver al te aanschouwen en dan het geluid wat opstijgt uit die machtige Kuip, je raakt in een roes van voetbalpassie. Vanaf dat moment een vast ritueel, eerst tweewekelijks alleen de thuiswedstrijden. De honger naar meer sleurt mij steevast ook naar alle uitwedstrijden. Voor ik het weet bezoek ik alle uit- en thuiswedstrijden van mijn club. Ik maak kennis met het fanatisme en de beleving van andere supportersgroepen. De rivaliteit, het gezang maar evenzo de bewondering voor de sfeeracties doen het hart van mij als pure voetbalromanticus sneller kloppen. Al snel heb ik alle hoeken en stadions van Nederland gezien. Ik heb het geluk dat Feyenoord met regelmaat Europees voetbal speelt - hoewel lange Europese campagnes schaars zijn - wat mij vervolgens naar verschillende uithoeken van Europa brengt. België, Italië, Kroatië, Tsjechië, noem maar op. Ook maakte ik kennis met Sunderland AFC, vrienden van Feyenoord, waarvan ik een uitwedstrijd op het magische Upton Park van West Ham United bezocht. Het bleek het begin te zijn van iets waar maar geen einde aan lijkt te komen...groundhoppen in combinatie met de liefde voor pure en authentieke voetbalcultuur. Want zodra Feyenoord niet meer Europees speelt in een seizoen, steek ik steeds vaker de grens over voor wedstrijden in het buitenland. Waar ik ook kom, als ik ook maar stadionlampen zie of iets tegen kom wat lijkt op een voetbalstadion...toch even kijken. Inmiddels groeit mijn bucket list harder dan dat ik weg kan strepen. Ik vraag me af of er ooit een einde aan komt...waarschijnlijk niet. Redactielid van In de Hekken: https://www.indehekken.net/