Figen Bilge Body & Soul

Gitmek istemek, gidebilmek için her zaman yeterli değil.

Bizi olduğumuz yerde tutan, her zaman yalnızca bugün yaşadıklarımız değildir.

Tanıdık roller, eski aidiyetler, fark etmeden sürdürdüğümüz ilişki biçimleri…

Değişim, yalnızca neyi geride bırakacağını değil, seni orada neyin tuttuğunu görebildiğinde başlayabilir.

Peki seni olduğun yerde tutan ne?
Bir kelimeyle ifade edebilir misin?

Gitmek istemek, gidebilmek için her zaman yeterli değil.

Bizi olduğumuz yerde tutan, her zaman yalnızca bugün yaşadıklarımız değildir.

Tanıdık roller, eski aidiyetler, fark etmeden sürdürdüğümüz ilişki biçimleri…

Değişim, yalnızca neyi geride bırakacağını değil, seni orada neyin tuttuğunu görebildiğinde başlayabilir.

Peki seni olduğun yerde tutan ne?
Bir kelimeyle ifade edebilir misin?

Hayatı ne kadar sık “sonra”ya erteliyoruz?

Biraz daha para, biraz daha zaman, biraz daha başarı…
Sonra güvende, rahat, özgür ya da yeterli hissedeceğimizi düşünüyoruz.

Oysa çoğu zaman aradığımız şey daha fazlası değil; onların bize vereceğine inandığımız his.

“Ben zaten yeterliyim” demek önemli. Ama beden her zaman zihnin bildiği yerden cevap vermiyor.

Tetiklendiğimiz anda eski ve tanıdık tepkiler devreye girebiliyor.

Değişim belki de tam burada başlıyor:
Hiç tetiklenmemekte değil, tetiklendiğimiz anda kendimizle temasımızı kaybetmemeyi öğrenmekte. 🌿

Peki sen, neyi “sonra”ya bırakıyorsun?

Birinin yanında kendini sürekli açıklamak, savunmak, susmak ya da normalde vermeyeceğin kadar güçlü tepkiler vermek…

Her zaman karşındaki kişinin o anda ne yaptığıyla ilgili olmayabilir.

Bazı ilişkiler, içimizde çok daha eski bir yeri harekete geçirir. Bugünkü aklımızla “Artık böyle davranmayacağım” desek bile, kendimizi yine aynı yerde bulabiliriz.

Asıl değişim, karşımızdakinin değişmesini beklemekten çok, o ilişkinin içinde bizim nerede durduğumuzu fark ettiğimizde başlayabilir.

Çünkü yetişkin halimizle bugün başka bir seçim yapabilmek için, önce bizi eski yere götüren şeyi görebilmemiz gerekir.

Sizin de hayatınızda, yanında kendinizi bir anda “eski halinizde” bulduğunuz biri var mı 😊

Bir dönem, iyileşmenin haklılığımı herkese kabul ettirmek olduğunu sanıyordum.

İçimde olanı tekrar tekrar anlatıyor, kendimi açıklıyor, anlaşılmayı bekliyordum. Oysa ne kadar çok anlatırsam anlatayım, içimdeki yük hafiflemiyordu.

Sonra şunu anladım.

Bazen insanı yoran, yaşadıkları değil; onları zihninde yeniden yeniden yaşamaktır.

İyileşmek, olanı inkâr etmek değildir.
Haksız olanı haklı ilan etmek de değildir.

İyileşmek, geçmişin bugünkü hayatını yönetmesine izin vermemektir.

Belki bugün bırakman gereken şey, yaşadığın olay değil…
Onu sürekli taşımaya devam etme çabandır.

🤍 Bunu sen de yaşadıysan yorumlarda tek kelime bırakabilirsin.

Çoğumuz yıllarca kaygıyı, korkuyu ya da panik hissini “kontrol etmemiz gereken” duygular olarak gördük.

Daha güçlü olmaya çalıştık.

Daha olumlu düşünmeye çalıştık.

Oysa bazen mesele düşündüğümüz gibi değildir.

Beden, bizi zor durumda bırakmaya çalışmıyor olabilir.

Belki de yıllar önce işe yarayan bir koruma biçimini hâlâ sürdürüyordur.

Bu yüzden bazı insanlar aynı olay karşısında sakin kalabilirken, bazıları çok daha yoğun bir kaygı yaşayabilir.

Çünkü beden yalnızca bugüne değil, geçmişte güvende olma duygusunu nasıl öğrendiğine de cevap verir.

İyileşme de tam burada başlar.

Kendimizi suçlamayı bıraktığımızda…

Bedenimizi dinlemeye başladığımızda…
Ona artık farklı bir sonun da mümkün olduğunu deneyimletebildiğimizde.

Merak ediyorum…

Hiç dönüp baktığınızda,
“Aslında beni zorlayan olay değil, o olayın bende uyandırdığı duyguymuş.” dediğiniz bir an oldu mu?

🌿 Yorumlarda paylaşmak isterseniz okumayı çok isterim.

İnsan bazen yaşadığı olaya değil, onun hakkında anlattığı hikâyeye tutunuyor.

Ben de olan biteni tekrar tekrar düşündüm. Anlamaya çalıştım. Bazen haklı çıkmaya, bazen de “Neden böyle oldu?” sorusunun cevabını bulmaya…

Sonra bir gün bunun cevabını bulmaktan daha önemli bir şey olduğunu fark ettim.

O yükü taşımayı bırakmak.

Hayatımda her şey bir anda değişmedi.

Ama ben değişmeye başlayınca, aynı şeylere baktığım yer değişti.

Sanırım huzur da bana biraz böyle geldi 🤍

Sen huzuru nasıl buluyorsun?

Uzun yıllar “güçlü olmak zorundayım.” diye yaşamış olabilirsin.
Ben de öyle yaptım.

Her şeyi tek başına halletmek…
Yorulduğunu belli etmemek…
Yardım istememek…
Kontrolü elden bırakmamak…

Dışarıdan bakıldığında bunlar güçlü görünür.
Oysa belki de yıllardır “ben buyum” dediğin şey, aslında bedeninin seni koruma çabasıdır.

Çünkü beden için öncelik değişmek değil, güvende hissetmektir.

İşte bu yüzden çalışmalarımızda yalnızca hikâyeyi konuşmuyoruz. Bedeninin verdiği tepkileri de dinliyor; aile dizimi, sinir sistemi dengeleme egzersizleri, somatik çalışmalar ve nefes uygulamalarıyla bu örüntülerin kökenine birlikte bakıyoruz.

Belki de bugün kendine şu soruyu sorma zamanı gelmiştir:

Hâlâ güçlü olmak zorunda mısın, yoksa bedenin sadece yıllar önce öğrendiği yolu mu tekrar ediyor?

🌿 Eğer bu satırlarda kendini bulduysan yorumlarda tek bir kelime bile bırakabilirsin.

İlişkilerinizde tekrar eden sorunlar, anksiyete, yoğun stres ya da hayatınızda anlam veremediğiniz döngüler… Farklı bir yerden bakmak yeni bir kapı aralayabilir.

3–4 Ekim’de Kıbrıs’ta yeniden bir araya geliyoruz.

İki gün boyunca aile dizimi, sinir sistemi dengeleme egzersizleri, somatik çalışmalar, nefes uygulamaları ve soru-cevap bölümleriyle çalışacağız.

Her katılımcının sürecine özenle alan açabilmek için kontenjanımızı sınırlı tutuyoruz.

Ön kayıtlarımız başladı.

Detaylı bilgi ve kayıt için DM’den bize ulaşabilirsiniz. 🌿

İki gün boyunca birbirimizin hikâyelerine tanıklık ettik.
Hep veren ama kendini en sona bırakanları…
Yakınlık isterken aynı zamanda yakınlıktan korkanları…
Annesinin yükünü taşıyan çocukları…
Kimliğini, aidiyetini ve kendi yerini arayanları…
Bedenin, uzun zamandır sessizce taşıdığı yükleri…

Her hikâye farklıydı.
Ama hepsinde ortak olan bir şey vardı:

Geçmişi değiştiremeyiz.

Anne ve babamızı değiştiremeyiz.
Yaşanmış olanı inkâr edemeyiz.

Ama bugün, bize verilen hayatla ne yapacağımızı seçebiliriz.

İşte bu yüzden aile dizimi yalnızca geçmişe bakmak değildir.
Geçmişi görüp, saygıyla yerine koyduktan sonra yüzümüzü bugüne çevirebilmektir.

Bu hafta sonu aile dizimi çalışmalarının yanında sinir sistemi dengeleme egzersizleri ve beden odaklı uygulamalarla güven duygusunu yeniden deneyimledik.

Çünkü bazen dönüşüm büyük adımlarla değil, kendimize her gün gösterdiğimiz küçük ama istikrarlı şefkatle başlar.

Bu iki günlük yolculuğa cesaretle eşlik eden tüm katılımcılarımıza gönülden teşekkür ederiz. 🤍