14/09/2026
[PL]
Finał Mistrzostw Czech w Kolinie. Warunki dyktowała pogoda. Opady przeplatały się z chwilami mniej lub bardziej intensywnych opadów deszczu. Generalnie warunki trudne, bo i asfalt ma już swoje lata i część trasy „pod lasem” gdy jest mokra staje się nieprzewidywalna.
Wygrałem konkurs 8GP i zająłem drugie miejsce w konkursie głównym. Rywalizacja o tytuł Mistrza Czech została już rozstrzygnięta w poprzedniej rundzie i wiedziałem, że tytułu w tym roku nie obronię, ale oczywiście na rundę pojechałem, bo najważniejsza dla mnie jest rywalizacja i nie w moim stylu jest przegapić taką okazję.
I w tym momencie zaczyna się robić mało przyjemnie. Na zawodach awaria strony do rejestracji wyników wymusiła ręczne notowanie wyników. Normalna sprawa. Tak bywa i nic w tym złego. Konsekwencją tego było ogłoszenie przez sędziów, iż w celu uniknięcia bałaganu związanego z niemożnością opublikowania listy startowej do drugiego przejazdu startujemy wg kolejności pierwszego przejazdu. Również normalna decyzja, której w tej sytuacji chyba wszyscy się spodziewali. Konkurs odbywa się według tych ustalonych reguł. Wszyscy zawodnicy jadą w tej kolejności. Gdy przychodzi kolej jazdy mojego głównego przeciwnika Ondreja, okazuje się, że wzywany jest mający jechać po nim Andrzej. Dziwne, bo widzę, że Ondra jeździ poza terenem zawodów na ulicy rozgrzewając opony. Podjeżdżam więc z rozgrzewki do sędziów i pytam, czy Ondrej rezygnuje ze startu w drugim przejeździe? Dostaje info, że będzie jechał jako ostatni dopiero po moim przejeździe (!). Robię wielkie oczy, bo to wbrew ogłoszonym zasadom, ale zaraz moja kolej na start, więc poirytowany stawiam się w polu startowym. Dobrze jest być nieco zestresowanym podczas startu, ale ten rodzaj zdenerwowania zdecydowanie mi nie pomaga. Na śliskiej części trasy łapie uślizg tyłu i wjeżdżam przednim kolej na mokre liście na skraju placu i zaliczam wywrotkę. Ondrej startuje po mnie i wywraca się dokładnie w tym samym miejscu. „Zwyciężył”. „Brawo!”
Gdy zjeżdża z trasy pytam go, czy uważa, że zasady fair-play z jego strony nie zostały naruszone. Nie ma nic do powiedzenia. Idę wiec do sędziów z tym samym pytaniem. Odwracają wzrok, patrzą po sobie i dostaje info, że mam prawo do kolejnego przejazdu w ramach „rekompensaty” (!). Szybko podnoszę szczękę z ziemi i oczywiście stanowczo odmawiam startu. Nikt nie potrafi mi wytłumaczyć tej sytuacji.
Po całej akcji Ondra prosi mnie na stronę i krzyczy, że zepsułem wszystkim zawody swoim zachowaniem. Wyciągane są też jakieś żale z poprzedniej rundy, gdzie śmiałem po decyzji o dyskwalifikacji mojego zwycięskiego przejazdu podejść do sędziów i poprosić o pokazanie nagrania i jeszcze to opisać na FB. Jest przekonany, że tu wszystko jest OK. Tyle zdołałem zrozumieć.
Chwaliłem w poprzednich relacjach rosnący profesjonalizm czeskich zawodów motogymkhany. Tutaj jednak zachowanie sędziów jest dla mnie bardzo nieprofesjonalne i jest to najłagodniejsze określenie jakie przychodzi mi na myśl. Nie pojawiłem się na ich rundach znikąd. Startuję tam regularnie od 8 lat i wydawało mi się, że ich znam.
Druga sprawa to zachowanie mojego rywala w kontekście fair-play. Nie wiem jak mu smakuje taka „wygrana”, ale ja bym tego raczej nie przełknął. W moich oczach bardzo wiele stracił i jako zawodnik i jako rywal.
[ENG]
The Czech Championship final in Kolín. The weather dictated the conditions; periods of precipitation alternated with spells of varying rainfall intensity. Overall, conditions were tough—the asphalt was aging, and the section of the course near the woods became unpredictable when wet.
I won the 8GP event and took second place in the main competition. The battle for the Czech Championship title had already been decided in the previous round, and I knew I wouldn't be defending it this year; still, I went to the event because competition is what matters most to me, and missing such an opportunity isn't my style.
That’s when things started to get unpleasant. A failure of the results-logging system forced the officials to record scores manually. Fair enough—these things happen, and there’s nothing wrong with that. Consequently, the judges announced that—to avoid the chaos of being unable to publish a start list for the second run—we would start in the same order as the first run. That was also a standard decision, and one everyone likely expected given the circumstances. The competition proceeded according to these established rules, with all riders competing in that order. However, when it was time for my main rival Ondrej to ride, the officials called for Andrzej—the rider scheduled to go *after* him—instead. It was strange, especially since I could see Ondra out on the street, away from the competition area, warming up his tires. I rode over from my warm-up to ask the judges if Ondrej was withdrawing from the second run. I was told he would ride last—only *after* my run (!). I stare in disbelief, as this goes against the announced rules, but my turn to start is up next, so—irritated—I take my place at the starting line. It’s good to be a little stressed at the start, but this kind of agitation definitely doesn't help. On a slippery section of the course, my rear wheel slides out; the front wheel hits wet leaves at the edge of the area, and I go down. Ondrej starts right after me and crashes in the exact same spot. He "won." "Bravo!"
When he comes off the course, I ask him if he thinks his actions violated the principles of fair play. He has nothing to say. So, I take the same question to the judges. They look away, glance at each other, and tell me I’m entitled to another run as "compensation" (!). I quickly pick my jaw up off the floor and, naturally, firmly refuse to run again. No one can explain the situation to me.
Afterward, Ondra pulls me aside and shouts that I ruined the competition for everyone with my behavior. Old grievances from a previous round are also brought up—specifically, the time I dared to approach the judges after my winning run was disqualified, asked to see the footage, and then wrote about it on Facebook. He is convinced that everything here is above board. That’s about all I could gather.
In previous reports, I praised the growing professionalism of Czech motogymkhana competitions. Here, however, the judges' behavior strikes me as highly unprofessional—and that’s the mildest term that comes to mind. I didn't just appear out of nowhere for their rounds; I’ve been competing there regularly for eight years, and I thought I knew them. The second issue is my opponent's conduct regarding fair play. I don’t know how a "win" like that sits with him, but I certainly wouldn’t be able to stomach it. In my eyes, he has lost a great deal of respect—both as an athlete and as a rival.
