30/10/2026
High Atlas Diaries // Część 3
Po czterech dniach świat kurczy się do tylu ludzi, ilu mieści się przy jednym stole. Mówimy już własnym językiem. Wiemy, kto ile pije wody, kto ma słaby żołądek, kto chrapie, a kto tylko twierdzi, że nie chrapie. Wiem o nich rzeczy, których nie wiedzą ich matki. Oni o mnie też.
W nocy śpimy w dwóch pokojach, na materacach pod glinianą ścianą, i słychać wszystkich naraz. Oddechy, zamek śpiwora, ktoś mówi przez sen po polsku coś o fakturze. We wsi szczeka pies, potem drugi mu odpowiada. Leżę i myślę, że za tydzień każdy wróci do swojego życia i będziemy się mijać na grupowym czacie, wrzucać zdjęcia, pisać, że trzeba powtórzyć. Pojedziemy pewnie jeszcze nieraz. Tego nie powtórzymy.
Daje dziewczynce czołówkę. Zapala ją, gasi, zapala. Świeci sobie w dłonie, w twarz, w sufit, w niebo, jakby niebo mogło jej odpowiedzieć. Śmieje się tak, że trudno na nią patrzeć dłużej niż chwilę. Każdy z nas ma w domu trzy takie latarki, w szufladzie, z wyczerpanymi bateriami. Kiedyś też to umieliśmy i zadusiliśmy to w sobie po cichu, sami, żeby nikt nie widział, jakby zachwyt był czymś wstydliwym, jak płacz w autobusie. Nikt nas do tego nie zmuszał. Bateria wystarczy jej na trzy dni. Potem nauczy się, że latarki gasną. Nie chcę tu być, kiedy się nauczy.
Piątego dnia ktoś czeka na górze za długo i mówi o tym za głośno. Szóstego nie mówi nic i to jest jeszcze gorzej. Jedziemy dwadzieścia kilometrów w ciszy i ta cisza jest ciężka jak mokry śpiwór.
W Marrakeszu wszystko krzyczy naraz. Skutery tną przez ludzkie mięso, handlarze, bębny, człowiek z kobrą w koszu, który chce pięćdziesiąt dirhamów za zdjęcie, którego nie zrobiliśmy, naganiacz, który zna drogę, której nie potrzebujemy, i idzie z nami, i mówi, że plac jest dziś zamknięty. Plac nie jest zamknięty.
Po tygodniu w Atlasie ten jazgot uderza w twarz jak mokra szmata. Pierwszy raz od wielu dni gubimy się w tłumie i przez chwilę jest dobrze. Potem szukamy się wzrokiem. Godzinę później pije czwarte piwo i już nie słyszę hałasu, i to jest chyba najgorsze, co mi się tu przydarzyło.
Człowiek przyzwyczaja się do wrzasku za szybko. Do ciszy trzeba wracać na kolanach.