02/08/2026
Vit nýtast ikki at gerast minni, bara tí árini gerast fleiri
Í dag havi eg verið eitt sindur ferðafólk í egna býi.
Ein upplivingarríkur sunnudagur við list, mentan, einum góðum kaffimunni, fólki rundan um meg – og tíð til bara at ganga og hyggja.
Onki stórt. Men ein sovorin dagur, sum gevur mær okkurt.
Og meðan eg gekk, kom eg at hugsa um, hvussu týdningarmikið tað er, at vit blíva við at skapa okkum nýggjar upplivingar – eisini tær smáu, sum kunnu finnast beint uttan fyri egnu dyr.
Kanska serliga, jú eldri vit verða.
Ikki tí aldurin í sjálvum sær er so áhugaverdur. Men tí tað er so lætt at koma inn í tað kenda – somu vanar, somu leiðir og tað, vit vita frammanundan.
Men hvat hendir, um vit blíva við at vera forvitin?
Hvussu vil eg liva?
Hvat gevur mær orku og gleði?
Hvat vil eg brúka tíð uppá?
Hvat fær meg framvegis at føla meg livandi?
Hvat fær lívsneistan í mær at loga?
Tí at eldast væl snýr seg kanska ikki bara um at halda seg sunnan og væl fyri.
Tað snýr seg eisini um at varðveita forvitnið og lívsneistan – og blíva við at hava hug at uppliva.
At fara út, síggja okkurt nýtt, ferðast, læra, møta nýggjum menniskjum, fáa eina góða samrøðu, vera í kvirru og ikki minst at flenna.
Og kanska eisini tora at gera okkurt, vit ikki hava gjørt fyrr – og lata lívið framvegis broyta og menna okkum.
Tað er í grundini nógv av hesum, sum liggur undir mínum arbeiði við yoga.
Fyri meg er yoga ikki bara tað, vit gera á máttuni. Tað snýr seg eisini um, hvussu vit liva okkara vanliga lív. Rørsla og hvíld. Andadráttur og nærvera. Góður matur. Kvirra. Felagsskapur. Og at geva okkum sjálvum rúm til at merkja, hvat ger okkum gott.
Í heyst verður nógv av hesum flættað saman í skeiðunum við teimum fimm elementunum og rúminum – við yoga, meridianmassagu, andadrátti, meditatión, mati, felagsskapi og nærveru.
Og so eru retreatini í Spania. Nakrir dagar burtur frá gerandisdegnum við yogaog meditatión, góðum mati, sól, náttúru, kvirru, láturi og felagsskapi – og rúmi fyri nýggjum upplivingum.
Vælumtøkta grundútbúgvingin í yoga heldur eisini fram fyri tey, sum gerast forvitin eftir yoga og hava hug at læra meira og fara eitt sindur djúpari.
Vit kunnu framvegis fara nýggjar leiðir, við at royna okkurt, vit ikki hava roynt fyrr. og blíva við at vera forvitin eftir, hvat lívið enn hevur at bjóða.
Kanska var tað bara tað, hesin lítli mentanartúrurin í mínum egna býi minti meg á í dag:
Ikki at standa í stað.
Men at vera til staðar í tí, sum er –
og blíva við at LIVA.
