27/03/2026
๐๏ธ Waar ben ik vredesnaam verzeild geraakt? Het zweet breekt mij uit.
Het is januari 1998. Ik zit in een kring met allemaal zwijgende mensen. Zachte muziek op de achtergrond, kaarsen en bloemen in het midden van de kring. Het is mijn eerste cursus intuitieve ontwikkeling. Iets trok mij, de nuchtere jurist, hier naartoe, maar ik kan mij nu al niet meer voorstellen wat dat geweest kan zijn.
Deze avond is het begin van een pad van ontwikkeling.
Het verkennen van werelden, die ik altijd wel voelde, maar nooit de ruimte gaf.
Ik verdiep mij in spirituele stromingen en merk dat het in de basis allemaal over hetzelfde gaat. Volg talloze trainingen, niet omdat ik vind dat ik mijzelf moet verbeteren of fiksen, maar omdat het mij mateloos interesseert.
De eerste jaren trek ik naar het licht. Ik draag zelfs nog een jaartje kleding waarvan mijn dochter, nog bij de herinnering, gruwelt.
Maar gaandeweg ontdek ik dat het niet gaat om het reiken naar het licht.
Maar om het leven nรบ, hier op aarde. In dit lichaam, in deze aardse werkelijkheid. Mijn verlangen om het leven hรญer volledig te leven, groeide en groeit nog steeds.
Want spiritualiteit gaat niet over licht en liefde alleen, het gaat niet over wegzweven in een parallelle wereld. Het gaat om hรญer zijn, op deze aarde, met alles erop en eraan.
Met mijn voeten in de modder mijn bijdrage leveren in deze vaak onbegrijpelijke wereld.
Niet ergens ver weg. Maar hier en nu.
๐ Ben jij het daar mee eens?