16/01/2019
,,…ახლა ყველაფერია: ლამაზი პლანტაციაც, ჩაის საკრეფი მანქანაც, საკრეჭიც, შესაწამლავიც, სასუქის მიმცემიც, კულტივატორიც, სპეც - ტანსაცმელიც და კიდევ უამრავი სხვა შეღავათი და კიდევ ათასჯერ მეტი უკეთესი იქნება ალბათ.
არა, ბატონო!
რაც მე ჩაის გამო ბავშვობაში ტანჯვა მინახავს, იმის შემდეგ თუ ვინმე ჩაის სახელის ხსენებას გამიბედავდა, არ მეგონა; მაგრამ მოხდა ასეთი სასწაული და ეს სასწაული თვითონ ჩაიმ ჩაიდინა. ახლა ისეა საქმე, რომ უჩაიოდ სიცოცხლე კი შემიძლია, მაგრამ ვაი ასეთ სიცოცხლეს.
დღეს რაც ჩვენს სოფელშიც ჩაია, თითქმის ჩემი ხნისაა და ნახევარზე მეტი ჩემი და ჩემი ტოლი გოგო - ბიჭების დარგულია. რა დამავიწყებს იმ დღეეებს. ჭირის დღესავით მეზიზღებოდა ჩაი: თხილს კაფავდნენ, შველისყურა და ბერძნულ თხილს კაფავდნენ მაყვლის ბარდთან ერთად და ამ უდღეურ ჩაის თესავდნენ, რომელსაც არც ძროხა, არც თხა, არც ღორი, არც ძაღლი, არაფერი სულიერი არ ჭამდა და არ სვამდა ადამიანის გარდა.
ყველას გვძულდა ჩაი, ყველას, აგრონომისა და ბოტანიკის მასწავლებლის გარდა.
ახლაც მახსოვს ბრიგადირის გამყინავი ხმა:
- ადექით ხალხო, გამოდით ჩაის საბარავად!
- გამოდით ხალხო, ჩაის სასუქი დაუყარეთ!
- რას შვრებით ხალხო, ჩაის გათოხნა არ უნდა?!
- გამოდით ხალხო კრეფაზე, გადაყრუვდა ჩაის დუყი, დაგაყრუათ გამჩენმა!
ომის, შიმშილის დროს ხდებოდა ყველაფერი ეს. ძნელი საყურებელი იყო სისხლივით წითელ თიხნარზე ამოსულ მუქ - მზვანე ბუჩქთან მზეკალ - კოდალასავით წელში მოხრილი შავკაბიანი და ყვითელი ჭილოფის ქუდიანი დედაკაცები რომ მისდევდნენ პლანტაციის უსაშველოდ გრძელ კვალს, შეუბრალებად მცხუნვარე მზისა თუ ღვართქაფად ჩამოქცეული ცის ქვეშ. უფრო ძნელი საყურებელი იყო, კინოეკრანზე ლამაზად გამოწყობილი ქალები კისკისითა და კრიმანჭულით რომ კრეფდნენ ჩაის, მაგრამ რას ვიზამდით.
მერე, ავადმყოფი შვილისა არ იყოს, ამდენ ლოლიავში, ფერებ - ფერებასა და ალერსში გაგვეზარდა ხელში ეს დალოცვილი, წამოჩიტდა, დავაჟკაცდა, გალამაზდა, გამრავლდა და ოქროს ფასიც დაიდო...
ოქროს ფასი დაიდო და მოითქვა ხალხმა სული, ოდაც გადახურა, ეზოც შემოღობა. შეიმოსა, მანქანა იყიდა, ჭრელი, ლამაზი კაბა ჩაიცვა, მკერდი ორდენებითა და გმირის ოქროს მედლებით დაიმშვენა, საქვეყნოდ გაითქვა სახელი და ჩაის საალერსო და სახუმარო სიმღერებიც კი გამოუთქვა:
,,გენაცვალე რაისაო,
რა კარგად კრეფ ჩაისაო,
წროულსაც თუ ვერ გათხოვდი,
მე წაგიყვან გაისადო.
სასწაულმოქმედი აღმოჩნდა ჩაი, არ არის დედამიწის ზურგზე უფრო პოპულარული მცენარე და არ არის სატკივარი, ჩაი რომ არ უხდებოდეს. ამას წინათ მახარაძეში ასეთ დიალოგს მოვკარი ყური:
- რაიმე მძიმე სატკივარი ჰქონდა ათანასას?
- იმდენად მძიმე , ჩემო ბატონო რომ ჩაი დავალევინეთ და მაინც მოკვდა!
ამის შემდეგ ნათელია, თუ როგორი ავტორიტეტი აქვს ჩაის ჩვენში.
ახლა მთელ მსოფლიოშიც იხვეჭს ავტორიტეტს ჩვენი ჩაი. კია ღირსი თქვენც ნუ მომიკვდებით.’’ ნოდარ დუმბაძე #ჩაისგზა